Over ongerijmdheden

“Zie je wel: ze willen niet werken!”
Erg veel reactie op mijn blogberichten krijg ik doorgaans niet: mensen lezen en genieten in stilte zeg ik dan tegen mezelf en het lege blad voor mij.
Maar bij mijn laatste post voelde iemand zich geroepen om wat hij “altijd al had geweten” en nu voluit voor zich uitgeschreven zag staan, door mij dan nog, te beamen: had ik me niet zelf afgevraagd of we de oogst niet aan de vrouwen hun voordeur zouden moeten leggen? En had ik niet het feit dat de vrouwen weigerden te wieden, als een Ghanese ongerijmdheid bestempeld?

De persoon in kwestie is pas onlangs op dit blog terecht gekomen, en op het laatste bericht. Hij heeft niet door dat ik al heel lang en met een zekere regelmaat integer en authentiek o.a. culturele verschillen en overeenkomsten belicht met als doel overbruggen, verbinden, begrijpen. Noch heeft hij voeling met ironie en weet hij al evenmin dat ik systematisch ‘de rauwe oorlog der meninkjes’ ontkracht. Dat ik me meer woordkunstenaar voel dan journalist, graag een beetje geur en kleur geef aan mijn berichten en daarbij mezelf niet spaar, kon die persoon aan de hand van één bericht niet weten.

Toch wil ik dit kaderen, want ièdere lezer is me dierbaar. Bovendien heb ik misschien nog andere (nieuwe) lezers ongewild een signaal gegeven dat haaks staat op wie ik ben en hoe ik denk.

Het leek die dag wel ‘De dag van de ongerijmdheden’, zoals je ook ‘De dag van de klant’ hebt, ‘De dag van de wetenschap’, of ‘Secretaressedag’!

DSCN0748[3859]Terwijl Fuzzy en ik zoals gewoonlijk via een onstabiele en gebrekkige Whatsappverbinding de uitvoering van onze plannen bespraken, vervielen we in geweeklaag, dit totaal tegen ons beider aard en gewoonte in.
We hadden het erover hoe de regering in hun strijd tegen het uitbaten van de galamsey (illegale goudmijnen) op verschillende plaatsen alle graafmachines in brand hadden gestoken: geen aftandse afgedankte rommel uit Europa, maar moderne hoogtechnologische machines! Tot nu toe, werden telkens als de overheid een galamsey opdoekte en de graafmachines confisqueerde, de waardevolle machines meteen door hun eigen corrupte beleidsmensen doorverkocht om in een andere galamsey te graven of er één op te starten!
De overheid wou een goede (politieke) beurt maken en tonen dat het hen menens was met de corruptie en had op verschillende plaatsen systematisch die prachtige machines in de fik gestoken.
Van dit soort ongerijmdheden worden Fuzzy en ik mis-se-lijk!

Vervolgens hadden we het over het feit dat er nog steeds geen nieuwe DCE aangesteld was, omdat de partijbonzen vòòr de verkiezingen van verscheidene kandidaat DCE’s steekpenningen aanvaard hadden, in ruil voor de belofte dat dit waardevolle (en goedbetaalde) ambt naar hen zou gaan! Uiteraard kon er slechts één iemand aangeduid worden voor het ambt! Het was al 9 maanden na de verkiezingen en nog steeds durfden ze niemand aanstellen uit angst voor hun leven. Vergeet niet dat er naast de gigantische steekpenningen ook veel (witte) rammen ritueel geofferd werden om de goede afloop te verzekeren, waardoor een vloek bij een ‘verkeerde afloop’ dus nooit ver weg is.
Stel u de woede en de dreiging voor van iedereen die zijn geld zou kwijt zijn aan een loze belofte en dure rituelen.
Alweer een ongerijmdheid!

Want als gevolg hadden we dus geen DCE en die DCE hadden we nu net nodig omdat we de lokale overheid wilden betrekken in het financieren van het wieden van onze 4 pilootprojecten!
Dat vrouwen niet wieden, dat zelfs ook veel mannen niet wieden is sociaal-cultureel bepaald.
Net zoals je ook niet zelf een kapotte lamp vervangt, noch zelf de platte band van je wagen omwisselt en dat je ook niet zelf je schuurtje schildert of je nagels knipt.
Iemand die teveel doe-het-zelf neigingen heeft, riskeert zelfs scheef bekeken te worden.
Immers, zelfs de kleinste taken die je laat doen, betekenen altijd wel voor iemand enkele cedi’s of een maaltijd.

Al vaker heb ik concrete situaties belicht van projecten die voor geen meter werken, omdat ze (meestal goedbedoeld) vanuit een westers denkend brein ontsproten zijn, omdat er te weinig onderzoek gedaan werd naar de echte noden en mogelijkheden van de lokale bevolking. Of omdat er met de cultuur of de sociaal-economische achtergrond geen of te weinig rekening werd gehouden.
Nu had ik zelf een steek laten vallen: ik was ervan uitgegaan dat de vrouwen zouden wieden, ook omdat ik nergens een onkostenpost ‘wieden’ op de begroting – dus op die foto van dat papiertje met enkele getallen op mijn Whatsapp!- had zien staan.
Ik lijk wel wat voeling te verliezen omdat ik al veel te lang niet ter plekke kan zijn. U weet waarom.
Hoe dan ook, mea culpa, ik moest dat voorval niet onder de ongerijmdheden van die dag geklasseerd hebben, zonder ook de echte bovenvermelde ongerijmdheden te vermelden.

En ik dank de persoon die me d.m.v. zijn ‘zie je wel’-opmerking hier onrechtstreeks op gewezen heeft.
Die persoon dacht waarschijnlijk dat wieden in de tropen, voor dag en dauw om de verschroeiende zonnehitte voor te zijn, met een machete het onkruid laag tegen de grond weghakken, een slangenbeet riskerend in je hand of je voet, ongeveer hetzelfde is als hij die hier hobbygewijs wat in zijn (moes)tuintje rommelt…

Tot slot nog meer goed nieuws: de boompjes doen het prima en een eerste oogst pindanoten is al binnen!

Hartelijke groeten,

Christine

Over Christine Moreel

Living in Belgium as well as in Ghana (West-Africa), am in a privileged position to learn about the differences as well as the similarities between the heart, soul and mind of black and white people. Sooo interesting!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s