Ghana – België

Er zullen ongetwijfeld nog regelmatig aspecten van de Ghanees-Belgische uitwisseling ter sprake komen, maar gezien ik er doorgaans naar neig de minder evidente en/of de minder zichtbare realiteit te beschrijven, vrees ik dat er van mijn kant nooit een écht consistent reisverhaal rond de uitwisseling komt!
De leerlingen en leerkrachten hebben overigens hun eigen verhalen, hùn indrukken en perceptie van de reis, die ze ook via deze blog kunnen vertellen of op de fb pagina’s partnerschap athena campus pottelberg – shs buipe ghana  en Powered by Love Lifeschool)

Maar onlangs stelde ik me de vraag of dat wel gepast is om de toestanden achter de schermen van de uitwisseling te onthullen.
Zowel via mijn boek als in deze blog daag ik sinds jaar en dag de heersende beeldvorming over Afrika uit en tracht ik op een pragmatische manier te registreren  hoezeer Westers en Afrikaans denken van elkaar verschillen.  Dit in de ambitieuze hoop dat het zogenaamde ontwikkelingswerk en de internationale hulp efficiënter zouden kunnen worden aangepakt en dat afgematte clichés, verholen en/of onbewust racisme en op cultuur gestoelde misvattingen op een ongedwongen manier aan de oppervlakte zouden komen drijven.
Verraad ik, als ik die achterliggende realiteit wil illustreren, hiermee ten dele mijn mensen, die àlles, maar dan ook werkelijk àlles uit de kast hebben gehaald voor hun bezoekers?
Het hele bezoek, op liever de hele ontvangst, was geschraagd door do’s and don’ts,  onwrikbaar protocol, beloftes, culturele voorschriften, verborgen agenda’s en – laat ons zeggen – backstage afspraken.  Voortdurend was ik in de weer met interpreteren naar beide groepen toe, situaties beoordelen en aanpassen, afremmen, aanvuren, verifiëren, excuseren, schipperen… met onvermijdelijk soms wat gemanoeuvreer en praatjes tot gevolg!  Uiteraard met Fuzzy als mijn fulltime brother in arms!

65423889_1042156292644382_3622594456483528704_nFuzzy belde me vorige week, zijn gemoed overvol.  Dr. Cora had hem zo goed als gedwongen om naar zijn ziekenhuis te gaan om te zien hoe onhoudbaar de situatie geworden was.  Met een krop in zijn keel vertelde hij hoe mensen er geheel hulpeloos lagen te sterven en hoe hij moest uitkijken waar hij zijn voeten zette, want tot in de kleinste hoeken lag de grond bezaaid met patiënten. Malariaseizoen!

De Kortrijkse leerlingen zijn op bezoek geweest in de beide ziekenhuizen van Buipe.
Eerst bezochten ze het Governmental Hospital, gerund door Dr. Nizar.
De week voordien had de dokter op het punt gestaan om er de brui aan te geven.  Als enige dokter voor een nimmer aflatende stroom patiënten, een gebrek aan basisinstrumenten om zijn werk te doen, een sociale zekerheid die faalt en een overheid die zelfs het weinige personeel niet betaalt, was hij al veel langer doodmoe.  De spreekwoordelijke druppel was toen er die middag een door de overheid gestuurde volgeladen truck met  blocks (grote bouwstenen) aankwam om eindelijk de wachtzaal te bouwen waar hij al zo lang naar vroeg en ze -godbetert- beroep deden op de enkele verplegers/verpleegsters die hij had om de blocks uit de truck te laden!
Diezelfde avond werd ik erbij gehaald om de dokter nog maar eens te motiveren om door te gaan. Ik praatte en pleitte en de dokter monterde op. Om hem helemaal over de streep te trekken zei ik: “En volgende week komen de Belgische studenten en ze hebben een voorraad medisch materiaal mee.  Ik kom zeker met hen het hospitaal bezoeken, wie weet welke steun er nog komt, eens ze gezien hebben hoe ongelooflijk zwaar het is voor jou om te werken in deze mensonterende situatie.”

De week erna gaf de dokter de rondleiding in het ziekenhuis, maar om de operatiekamer te tonen werd de hele groep verzocht zich in een steriel schort, dito mondmasker en schoenbescherming hullen: het wegwerpmateriaal dat we als vulling tussen de ziekenhuisbedden meegestuurd hadden in de container.  De leerlingen vonden dit terecht een verspilling, de Ghanese dokter vond dit een teken van erkentelijkheid.
De Belgen wilden de rondleiding staken.
De ontgoocheling op het gezicht van de dokter maakte duidelijk dat ik er beter alles aan deed om de groep alsnog naar het operatiekwartier te leiden.
“Aub, trek die spullen aan en neem een kijkje, ’t is du jamais vu,” smeekte ik de begeleidende leerkracht.
“We hebben wel duizend dozen van dit soort steriel wegwerpmateriaal gestuurd, het komt er echt niet op aan… “.  De leerkracht zwichtte gelukkig en de leerlingen volgden.

Niettegenstaande de operatietafel nog steeds op enkele cementen blocks stond om een werkbare hoogte te hebben en het weinige beschikbare materiaal her en der verspreid over de kamer lag, met een bloedveeg hier en een ik-durf-er-niet-aan-denken-welke-veeg daar, was ik erg verrast om zowel een spiksplinternieuwe beademingsmachine als een professionele steriliseermachine te zien staan.
Ik hield dit voor mezelf, maar hoe kwam het dat ik dat niet wist? Werd ik misschien enkel op de hoogte gehouden van alles wat er niet was, alles wat er nodig was, en nooit van de hulp die wèl gekomen was.
Later hoorde ik dat de DCE (District Commander Executive) dit materiaal aangekocht had.  Nadat wij zoveel inspanning hadden gedaan om het ziekenhuis van bedden te voorzien, zou het voor hem een oneer geweest zijn, zei hij, als hij niet ook een (gemeenschaps)duit in het zakje deed om op zijn minst het operatiekwartier te upgraden. Of hoe de schenking van de ziekenhuisbedden onverwacht een veel groter impact had gekregen!

65702042_445616805990515_8791909092701503488_nNa het bezoek aan het ziekenhuis van Dr. Nizar, waren de leerlingen groggy:  ze hadden meer dan genoeg gezien voor vandaag!
Maar ook Fuzzy had beloofd aan Dr. Cora dat ze ‘zijn’ ziekenhuis zouden bezoeken. Dus moest ik de groep overhalen om toch nog het Private Hospital van Dr. Cora te bezoeken: “Laat ons ook nog het andere, betere ziekenhuis bezoeken,” smeekte ik bijna alweer, “echt waar, het ergste hebben jullie gehad,” zei ik naar eer en geweten.
Maar Dr. Cora’s ziekenhuis dat sinds jaar en dag veruit het best geëquipeerde van de twee was, bleek totaal afgegleden:  het haalde amper het niveau van een barak, met overal waar plaats was, bedden en matten en overal zieke mensen op elkaar gepakt.
De leerlingen konden amper hun tranen en emoties bedwingen.
Ik was erin geslaagd om aan de beloftes te voldoen die zowel Fuzzy als ik aan de dokters gedaan hadden door beide bezoeken wat te ‘forceren’, maar ik bloedde toen ik zag hoezeer deze jonge leerlingen van slag waren.

Maar om terug te komen op vorige week toen Fuzzy belde ivm het hospitaal van Dr. Cora waar het wezen mens ondertussen bijna van zijn menselijkheid ontdaan lijkt te zijn.
Bleek dat Fuzzy de boodschapper was voor Dr. Cora om te vragen of ik een container bedden kon sturen. Cora kon ze betalen, zei hij.
“Als Dr. Cora ze kan betalen, kan hij er dan geen kopen die reeds geïmporteerd zijn?” vroeg ik, want een container ziekenhuisbedden vinden en verschepen is verre van evident.
“Die zijn hier bijna niet te krijgen en ze zijn heel duur.” antwoordde Fuzzy terecht.
“Kan Dr. Cora ze dan niet in China bestellen?”
“Bedden van de Chinezen? Die gaan te kort zijn voor de Ghanezen.”
En zo is er, zelfs als de ellende van onze medemensen ons hart aanvreet, toch nog altijd plaats voor een grapje.  Naast de vriendschap zijn het de soms grapjes die ons op de been houden.

 

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ghanees-Belgische uitwisselingsreis (2)

Aan Veerle, de leerkracht die o.a. de communicatie naar de leerlingen en de ouders toe verzorgde, liet ik weten dat het plan veranderd was en bad dat ze niet zou vragen waarom.  Wat als ze met zijn allen dat vreselijke ongeval zouden googlen…

Maar ‘het plan veranderen’ werd een zenuw- en energieslopende farce zoals ze ze – mijns inziens- alleen in Ghana kunnen fabriceren!
In februari had ik met de directeur van Ghana’s nationale busmaatschappij STC afgesproken dat ik op 23 maart de busreis Accra-Buipe cash zou betalen, want zo wou hij het.  De 23ste was de man daar niet, de 24ste ook niet. Begrijpelijk, het waren een zaterdag en een zondag.
Ik kon niet langer in Accra blijven, want maandag is marktdag in Buipe en we zouden met Mariam en de kookploeg de voedselvoorraad kopen voor het verblijf van de groep (ca. 60 pers.).  Die ene wekelijkse marktdag is nl. de enige gelegenheid waar je provisie kan inkopen.
Het veranderde plan met de bus zou ik wel telefonisch regelen vanuit Buipe en de betaling via overschrijving.  Dacht ik.65173961_1281122288718760_6657926438173278208_n
Toen ik op maandag eindelijk de STC directeur aan de lijn kreeg, kwam ik te weten dat er helemaal geen bus voorzien was voor ons, omdat hij de 23ste het geld niet ontvangen had zoals afgesproken. Het argument dat de man niet op zijn kantoor was mocht niet helpen.
Fuzzy ingeschakeld – Fuzzy kan nl. praten en blìjven praten tot men hem uitgeput zijn zin geeft om ervan af te zijn.  Het mocht niet baten, er was geen bus voor ons!

Zal ik alle absurditeiten en hemeltergende uitdagingen van die week voorafgaand aan de komst van wat de Ghanezen steevast ‘your people‘ noemden, beschrijven? Ik ga dat niet doen, want ik vrees dat jullie gaan denken dat ik ze verzin!

Op zaterdag zouden ze landen en op donderdagochtend hadden we nog steeds geen bus en ook nog geen hotel, want ‘het veranderde plan’ betekende ook:  het hotel in Kumasi annuleren en geschikte overnachting vinden in Accra.
Fuzzy en ik besloten ons op te splitsen.
Hij zou nog in Buipe blijven, want de voorbereiding bleek nog niet rond – niets kon werkelijk goed en af genoeg zijn voor ‘your people‘.  Zo zouden ze o.a. nog bij Chief Jinapor pleiten dat hij via de radio zou omroepen, dat iedere inwoner van de stad zijn/haar huis moest opruimen en poetsen!
De spanning rees nog meer:  toen ik al vertrekkensklaar stond, vonden Fuzzy en Jamal het ineens te gevaarlijk dat ik met zoveel cash zou reizen!
“Duh Fuzzy”, zei ik “die cash is hier toch ook niet vanzelf geraakt!”
“Inderdaad, maar als jij onderweg overvallen en beroofd  wordt, hoe moet het dan met your people?”
Neem het niet persoonlijk, zei ik tegen mezelf,  ze zien je graag, het is de Afrikaanse manier van stressen.  Ze waren zo nerveus en zo gretig om een bovenmaatse goede indruk te maken op your people, dat ze plots minder aan Allah leken over te laten.

Rond 10u30 ’s avonds kwam ik aan in het broeiend hete kloppende hart van de hoofdstad.  Van de bus stapte ik meteen in een taxi met eerst 1 dan 2 dan 3 en dan 4 mij totaal onbekende mannen die me van luxe-resort naar sterrenhotel brachten op zoek naar een overnachtingsplaats voor de groep die overmorgen zou arriveren. Een ‘neat and affordable’ hotel had ik gezegd en de beste manier om dat te weten, was uitproberen.  Bij ieder luxehotel waar ik op den duur niet meer binnenging  en herhaalde dat het voor een groep studenten was en aldus betaalbaar moest zijn, probeerden ze me ervan te overtuigen dat deze hotels voor blanken zeer betaalbaar waren!
65279705_1674199016057271_767744125922443264_n
Om 3u30 in de morgen gaf ik het op en nam ik een kamer, noodgedwongen met een aantal sterren, niet nadat ik de urenlange taxirit vereffend had, die duidelijk ook aangepast was aan het betaalbaar vermogen van de blanken.
Zo’n degelijke kamer met lakens en airco deed wel deugd, maar ik kon er maar een paar uur van genieten want om 6u. belde Fuzzy mij al op.  Ik moest asap naar het VIP station gaan om de bus te regelen, en Worwor, een ver familielid van Chief Jinapor zou daar op me wachten.
Met Worwor, wat slang betekent in Twi, klikte het meteen.
Eerst hielp hij me met de onderhandelingen voor een bus die ‘your people‘ moest ophalen aan Kotoka Airport en naar ‘een hotel’ brengen (want we hadden er nog geen), om de groep de dag erna naar Buipe te brengen.
De rest van de dag  zochten we net buiten het centrum van Accra naar dat ‘ neat and affordable’ hotel met voldoende kamers.  Helaas had Worwor de moeilijkheidsgraad nog wat opgedreven:  het hotel moest over een private parking beschikken voor de bus! “Niet dat dat nodig is, maar we willen dat your people zich veilig voelt.”

Toen John Jinapor, de zoon van Jinapor II (Chief van Buipe) en former minister of Energy had vernomen dat de leerlingen die avond toch in Accra zouden overnachten, werd er prompt diner voor hen geregeld in zijn huis.  Zeer goed nieuws:  homecooking bij John, veilig en iets waar ik zelf niet meer voor moest zorgen.
De volgende dag, de dag van hun aankomst dus, bleek hij naar een begrafenis ‘te moeten’ in Volta Region!  Maar hij zou zijn belofte nakomen en een maaltijd betalen in een ‘affordable‘ restaurant naar keuze.
65310366_404499090163842_5638515997712318464_nDe laatste uren mocht ik in die helse drukte dus nog op zoek gaan naar een restaurant waarvan ik dacht en hoopte dat het eten er veilig was. Als blanke durfde ik nergens vragen of ik de keuken eens mocht zien:  er is, vooral in de hoofdstad, nogal wat frustratie aanwezig rond het vroegere kolonialisme.  Ik maakte overal een praatje en trachtte ondertussen ongemerkt indrukken te registreren van properheid en verantwoordelijkheid.  Als de dood was ik dat your people  hun eerste nacht al op het toilet zouden doorbrengen.  Uiteraard in de eerste plaats voor het ongemak en de pijn, maar enigszins ook voor de blamage.  Die zou ongetwijfeld meer van mijn Ghanese medewerkers gekomen zijn, dan van ‘your people’.  De keuze viel – o ironie – op een Chinees restaurant!

Fuzzy was ondertussen aangekomen vanuit Buipe, de bus stond klaar, David en mijn andere helpers stonden klaar en alles was perfect en daar kwamen ze één na één door migration (die ‘voorbereid’ was) gesijpeld:  ‘Your people’!
Ik kneep eens in mijn wang: dit waren ze écht!

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ghanees-Belgische uitwisselingsreis (1)

De reis is wonderwel verlopen!
Zowel voor de Belgen als de Ghanezen was het een once-in-a-lifetime-experience!
56852867_10216581746153407_7412641093608538112_nVoor de Belgen moet het ongeveer gevoeld hebben alsof ze een vlucht gemaakt hadden met een teletijdmachine en ineens als groep in het hete middelpunt kwamen te staan van een eeuwenoude traditie, in stand gehouden middels dansen, muziek, kledij, starre maatschappelijke denkbeelden en armoede.
Voor de Ghanezen, betekende het contact met de Belgen weinig minder dan een bezoek van aliens:  die huid, dat haar, die taal, die houding, die gebaren…

Ik moet het mijn Ghanese medewerkers en vrienden nageven:  de gebeden waren enorm goed voorzien en georganiseerd!  Fuzzy had er naar eigen zeggen gedurende het hele bezoek van ons Belgische gezelschap – hun heen- en terugvlucht inbegrepen-  zowel een mallam als een traditional priest permanent “op gezet”.  “Op 2 paarden wedden” zouden wij hier zeggen. Het was hun taak om 24/7 te bidden en rituelen uit te voeren opdat alles goed zou verlopen, dat niemand ziek zou worden, dat er geen ongelukken en conflicten zouden zijn… , kortom dat het de reis van hun leven zou worden.
Daarnaast, bezwoer hij mij,  zouden zowel hijzelf, als de 2 deelnemende moslim leerkrachten en de 2 deelnemende christelijke leerkrachten, zich ongemerkt ook voortdurend in contact stellen met de Allerhoogste om bescherming en veiligheid af te smeken.

De gebeden waren geen overbodige luxe geweest…

Op een bepaald moment was het nog maar een week vooraleer de leerlingen met hun leerkrachten en verpleegster zouden aankomen in Ghana.  Het hele programma voor hun verblijf had ik ter plekke al een goeie maand voordien georganiseerd:  logies, transport en eten, alles in functie van comfort en veiligheid; bezoeken en culturele uitwisselingsprogramma’s in het kader van hun eigen schoolprogramma en het Lifeschoolprogramma rond klimaatverandering en migratie.
Een maand op voorhand een programma in mekaar boksen in dat deel van de wereld waar zelfs morgen nog onbestemde toekomst is, want volledig in handen van de Allmighty?
Toch was die voorbereiding nodig geweest om de school, de leerkrachten en de directie een houvast te geven en vooral om de ouders gerust te stellen.
We hadden nu nog een week de tijd om een groep van bijna 60 personen (Ghanezen + Belgen)  naadloos in het uitwisselingsprogramma met alles erop en eraan te laten passen.56247862_10216526514612653_5785492402806456320_n

David, één van mijn begeleiders in Accra, toonde me op zijn smartphone foto’s van 2 bussen die de vorige nacht op mekaar waren ingereden net buiten Kintampo.  Het dodental liep al tegenaan de 70.
Ik draai prompt mijn hoofd weg als ondraaglijke beelden zich aan mijn netvlies dreigen op te dringen, maar ik was te laat.  De close-up- beelden van de verkoolde lijken en vooral van de onthoofde man, haalden me die nacht uit mijn slaap.  Eén van de 2 bussen was een VVIP bus geweest vanuit Tamale, het soort waarmee wij op het einde van de reis allen samen naar Cape Coast zouden rijden. En de plaats van de ramp lag op de Kintampo-Techiman road waar ook wij voorbij zouden komen!
Ook het jaar voordien was er op dezelfde weg in Kintampo een gelijkaardig ongeval met bussen geweest ter hoogte van de Waterfalls, met eveneens een gigantisch hoog dodental.
Bovendien had ik lang genoeg langs deze onverlichte Tamale-Techimanweg in Kintampo gewoond, om de bussen dag en nacht als letterlijk moordende machines voorbij te zien razen. Zo’n bus stopt zelfs niet als hij tijdens zijn helse vaart een voetganger of een fietser neerhaalt, want door de snelheid hoort de chauffeur vaak niet meer dan een doffe klop, en dat kan van alles zijn!  Zowel in de volksmond als officieel worden de verbindingswegen tussen steden ‘highway‘ genoemd.  De enige gelijkenis die deze highways hebben met onze Europese snelwegen, is dat er godbetert tollboots staan, die dan nog bemand zijn ook!  En och… ik zou nog vergeten dat deze wegen net als onze snelwegen ook voet- noch fietspaden hebben.  Ik probeer om niet cynisch te zijn.

Om 5 uur in de ochtend belde ik naar Fuzzy om voor te stellen het plan te veranderen!
Was het oké voor hem om de Belgische groep na hun landing in Accra te laten overnachten en niet, zoals voorzien, door te reizen naar Kumasi?
Fuzzy ratelde een hele rij woorden in het Arabisch: het kwam erop neer hoezeer Allah geprezen was om zijn gebeden te verhoren.  Hij had, zei hij, na het bericht van het vreselijke ongeval, de halve nacht gebeden opdat Allah mij op het gedacht zou brengen om na hun landing niet door te reizen naar Kumasi.
Van meet af aan hadden Fuzzy, de DCE en zelfs de Ghanese ambassadeur in Brussel gesuggereerd om de groep in Accra te laten overnachten na de landing.
Eén van de argumenten die ik had opgeworpen om meteen door te reizen tot in Kumasi, (250km) waar we zeker nog vòòr middernacht zouden aankomen, was om de last van de reis op te splitsen.  De leerlingen zouden anders de volgende dag die lange vermoeiende reis van zuid naar noord in één keer moeten maken.  Nog een overnachting inschakelen was ook geen optie want de hele reis was al zo kort – slechts 10 dagen in totaal-  in verhouding tot de afstand en het cultuurverschil.  Waarom tijd verliezen in het relatief westerse Accra?

Maar dat grote verkeersongeval illustreerde nog maar eens hoe gevaarlijk de wegen zijn.  En in het donker zie je minder dan overdag en bovendien zijn vele chauffeurs op dat late uur al niet meer fris, om het er niet over te hebben dat velen stijf staan van de amfetamines.
Ik hoop maar dat er geen 70 mensen moesten sterven om mij van gedacht te doen veranderen, schoot het onwillekeurig door mijn hoofd en ik voelde me misselijk worden.  Of je het wil of niet, na meer dan 20 jaar, gaat de Afrikaanse manier van denken een eigen circuit vormen in je brein.
Gelukkig riep Fuzzy me tot de orde met zijn uitleg over de perfectie van Allah en de onvolkomenheden van de mensheid.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Jan Dewilde en IOA in de broeltorens tijdens het Sinksenweekend!

Beste lezers,

Gedurende het hele Sinksenweekend kun je de recyclagekunst van Jan Dewilde bewonderen in de Broeltorens!

Zoals je weet spaart Jan Dewilde middels de verkoop van zijn expressieve beelden voor een ambulance voor de afgelegen dorpen rond Buipe (Mpaha, Kirbuipe..).
Er is al 4640 euro bijeengespaard, of hoe de spreekwoordelijke vele kleintjes een groot kunnen maken!
Een aantal leerlingen van Athena Pottelberg die deelgenomen heeft aan de inleefreis naar Buipe, en de verpleegster die mee was, helpen de  permanentie verzorgen op de verschillende verdiepingen van deze unieke locatie.
Zeer welkom!
Er is tegelijk de tentoonstelling van Nikola ‘IOA’ Hendrickx… maar die zal ik zelf moeten ontdekken.
Een heerlijk Sinksenweekend!
Groeten,

Christine

Uitnodiging Recto

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Potjebuur op 5 juni 2019

Beste lezer,

Ik weet het… mijn Ghanaverhalen laten ferm op zich wachten!
De reden is dat ik al wekenlang hoofd en handen vol heb met de Potjebuurcampagne.
Enigszins jammer dat ik nog de tijd niet vond om te berichten rond die wonderlijke uitwisseling die we gehad hebben met SHS Buipe en Athena Pottelberg.

Voor de editie 2019 werd Potjebuur nl. geselecteerd voor het subsidieprogramma van Frame, Voice, Report dat, samen met partners uit 7 Europese landen, Wilde Ganzen en het 4de pijlersteunpunt, als doel heeft mensen te betrekken bij de SDG’s (Sustainable Development Goals of duurzame ontwikkelingsdoelen) van de Verenigde Naties.
Het concept van Potjebuur lanceren en geïnstalleerd krijgen, beantwoordt nl. aan niet minder dan 8 van de 17 hoofddoelen!

60570149_10217285094433501_3586394466363113472_n Hieronder kan je de filmpjes bekijken die we konden maken.
En je ziet ook dat we niet stil gezeten hebben:  in deze turbulente tijden is sterk engagement in vrede, liefde en samenhorigheid helaas geen optie maar trieste noodzaak.
Hoe dan ook, de Ghanaverhalen ontvang je binnenkort weer en om het ondertussen helemaal goed te maken nodig ik je uit voor een hapje in prachtige kloostertuin van de zusters Ongeschoeide Karmelietessen in Kortrijk.

Want de slotzusters – de topactrices uit de filmpjes-  treden voor Potjebuur nog eens uit hun isolement, overtreden hun stilteregels en openen de poort van hun unieke kloostertuin voor de buurtbewoners en voor jou!
Maria uit het filmpje – de buur dus-  zorgt voor een hartige hap.
Naqash – de baard met man in de filmpjes–  zal er ook zijn met een exotisch dessertje.

Kortom dit wordt een moment van weerzien en uitwisseling in een kader van unieke, rustige schoonheid.
Hopelijk tot 5 juni… en wie weet lukt het je ook om met iets lekkers naar je buur te stappen?  Eten delen, je buren leren kennen… door Potjebuur te vieren dragen we bij tot een vredevolle, plezante en veilige wereld waarin het “lekker” leven is!

Met smakelijke groeten,
Christine

Welkom op 5 juni van 16u tot 19u in de kloostertuin Lange-Brugstraat 4 8500 Kortrijk
Voor meer Potjebuur- initiatieven op 5 juni: check Potjebuur op Facebook.

De Potjebuurfilmpjes
Muziekvideo met Eric Baranyanka en gezelschap en Jarno
Naqash in de exotische winkel
De slotkloosterzuster potjebuurt met Naqash bij Maria
Naqash in Chinees restaurant
Korte docu hoe en waarom Potjebuur

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Vliegende klimaatjongeren

Met de uitwisseling tussen SHS Buipe en Athena Pottelberg in zicht, zat ik samen met Fuzzy en de betrokken leerkrachten in het kantoortje van de directrice van SHS Buipe.
Naar Ghanese traditie antwoordde ik op haar welkomstvraag: “What’s your mission?”
Ze kent mijn missie, maar zoals van mij wordt verwacht, deed ik omslachtig de reden van mijn bezoek uit de doeken, waarna ze me al even traditiegetrouw nogmaals de hand schudde, welkom heette en me water aanbood.
Toen ze opnieuw ging zitten, leek ze wat gekrompen.
Met een klein stemmetje vroeg ze:  “Zijn ze daar?”
“Wie?” vroeg ik.
“Onze partners?”
“Nee… zoals gezegd, ik ben hier om hun komst te plannen.”
“Ja, dat weet ik, maar ZIJN ze daar?”
“Nee, ze komen pas later…”
“Oefff… . Pas volgende week!”
“Nee, niet volgende week, op 1 april komen ze hier op school aan”
Prompt haalde de directrice haar vingers boven en begon van haar pink af te tellen:
Do you mean February… March… April…?
Yes!”
And you have come to plan NOW??
Ze schoot in zo’n daverende lach dat we meteen met zijn allen meelachten.
“Jij weet toch heel goed dat wij niet kunnen plannen?”
April!!!” zei ze nog eens en het lachsalvo hernam zich.
Ik zeg:  “We gaan toch één en ander moeten voorbereiden, want we willen aan die uitzonderlijke ontmoeting de nodige diepgang en duurzaamheid geven. Bovendien moeten zowel de Ghanese als de Belgische leerlingen invulling geven aan het officiële leerplan. Neem daarbij nog de praktische kant van een groep van 60 mensen van 2 verschillende culturen die een week samen scholen, eten, leven, slapen, reizen..  Mijn mensen ginder, jouw collega directeur, de leerkrachten en de ouders willen gerust gesteld worden dat alles goed voorbereid is.
“Ja, ik weet het, natuurlijk”, zei ze “maar wij, Ghanaians, en plànnen!!!” en weer proestte ze het uit en haar lerarenkorps zorgde voor versterking.
Ik bevond me precies in een soort Ghanese Monty Python-sketch!
Merkte ze enige ontreddering in mijn blik? In alle geval, ze trok haar strak aansluitende  lokal dress effen en rechtte weer waardig haar rug:
“Ik schrok even, omdat ik begrepen had dat ze al aangekomen waren.
Maar we zijn wel degelijk voorbereid Madam Christine.  Is het niet?” en ze richtte zich tot de leraren en Fuzzy.  Deze knikten gedwee.
“We hebben gebeden voorzien ongeveer één week voor dat ze aankomen.   Stròng prayers, Madam”  zei ze met half dichtgeknepen ogen terwijl ze een yes-vuist maakte.
We will join our forces!  Samen met een moslim malam, een christen pastor en een traditional (animist) gaan we allemaal samen bidden voor een goede en veilige reis en – even belangrijk – voor een goede en veilige thuiskomst!  Wij Ghanezen hebben nooit leren plannen, zoals jullie dat kunnen. ’t Is toch the Allmighty die alles in handen heeft.  Zeg tegen mijn collega directeur, de leerkrachten, de ouders van de leerlingen en my dear sister Veerle dat ze zich in niets zorgen hoeven te maken. Wij hebben hier onze eigen manier van de zaken voorbereiden, of noem het “plannen op zijn Ghanees'”, je zal zien hoe alles perfect zal verlopen.”
Insh Allahu Madam“, zei ik.

Vanuit een jarenlange virtuele partnerschap tussen beide scholen is het ogenblik aangebroken voor een fysieke ontmoeting.
Er komt heel wat bij kijken: naast de voorzieningen in veilig transport, degelijke accommodatie en safe eten, werken we ook aan een inhoudelijk sterk programma dat relevant is voor beide groepen – zeg maar culturen.
Het onderwerp laat zich raden: wat doen 24 al dan niet spijbelende klimaatjongeren in een vliegtuig naar Afrika voor welgeteld 10 dagen?  De vluchtelingenstroom in de hand werken door nog meer klimaatverstorende uitstoot te produceren waarvan het Zuiden bovendien het grootste slachtoffer is?
large39Wie de blog al langer volgt, weet dat we oorspronkelijke van plan waren om de uitwisseling in Kortrijk te laten plaatsvinden.  Helaas bleek het onmogelijk om voor de Ghanese jongeren een visum te krijgen. Waarna we de rollen hebben omgedraaid.
De inhoudelijke rode draad gedurende die gezamenlijke schoolweek zal dan ook ‘environmental matters’ en ‘global warming’ zijn, onderwerpen die ook daar sterk leven.52651152_542150786192698_1082767315520454656_n
De Belgische jongeren kunnen nadenken over hoe ze de ecologische footprint van hun reis kunnen compenseren:  hun praktische sensibiliserende inbreng telt ook al.
Voor de Ghanese jongeren zal het draaien rond het verminderen van hun ongeziene afvalberg plastiek zakjes. Beide groepen zullen bovendien immense cultuurverschillen ervaren, evenals een enorm groot verschil in levensstandaard. Wat is er meer nodig voor  een full package socio-eco-culturele upgrade voor elk van hen?
En dit is zo belangrijk, want hoe dan ook geven zowel de Ghanese als de Belgische jongeren mee vorm aan de maatschappij van morgen.
Elk in hun eigen samenleving worden zij op een ongedwongen, natuurlijke manier ambassadeurs van interculturaliteit en gastvrijheid, gezanten van het respectvol omgaan met de mindset van anderen.
Is het niet net dàt wat we nodig hebben?

Groeten,
Christine

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dank u wel – Thank you

Beste lezers,

Het zijn gezondheidsperikelen die maken dat er de laatste maanden niet veel Lifeschool-nieuws voor u te lezen valt.
Gelukkig gingen en gaan dankzij mijn goede, trouwe en krachtige medewerkers zowel hier als ginder, alle geplande activiteiten door.
Het is dus slechts de berichtgeving die voorlopig hapert, deze blog dus, die als sociaal-culturele uitwisselingstool toch een niet onbelangrijk onderdeel is van Lifeschool.
Op deze laatste dag van 2018 wil ik koste wat het kost nog enkele woorden met u delen.

Vooreerst een woord van dank aan allen die Lifeschool ook in 2018 gesteund hebben.  U kent uw bijdrage, uw rol of aandeel in Lifeschool:  dank u uit de grond van mijn hart!
Beste mensen, ik kreeg ook de opdracht om u allen te danken in naam van Fuzzy en alle Ghanese medewerkers, ook de DCE, de Chief, de lokale afdeling van het ministerie van onderwijs en al de mensen van mijn Buipe-en-omstreken-community!  Dankzij uw goed hart konden we weer een jaar lang KMW’s* verrichten!

Speciale dank gaat naar Veerle, voor haar ongelooflijke inzet voor de partnerschap Athena Campus Pottelberg (Kortrijk)/SHS Buipe(Ghana).

20180627_145140

Black & White

I also give thanks to you my Ghanaian friends and companions, my precious people who are always ready to sacrifice their time, to share their food, to even invest the small money they have for the sake of the community.  Very special thanks goes to Fuzzy, the most stubborn man in Ghana when it comes to support any action that benefits his community.

In 2018 hebben we weer prachtig samengewerkt.  Zonder blozen kan ik zeggen dat de samenwerking met Lifeschool door de lokale bevolking heel erg wordt gewaardeerd.
Ter vergelijking becommentariëren en hekelen mijn Ghanese medewerkers en vrienden graag de inbreng van menig NGO die daar even neerstrijkt: “Ze komen aan, laten snel de documenten ondertekenen dat ze het programma uitgevoerd hebben of de goederen afgeleverd hebben en springen dan zo vlug ze kunnen weer in hun 4×4, op naar hun luxe verblijfplaats.” Ghanezen zijn mondig en spotten graag lachend. Steevast gaan ze erbij zeggen dat ze die NGO-mensen groot gelijk geven en dat ze net hetzelfde zouden doen in hun plaats, want, zeggen ze: “Wie wil er nu hier, in dit gat, langer blijven dan noodzakelijk?”47131783_1032095540327195_2809151195631845376_n
De inbreng van Lifeschool zet werkelijk zoden aan de dijk:  wat we ook doen, het is altijd op expliciete vraag van en in samenwerking met het lokaal bestuur en de community.  Jarenlange ervaring met de cultuur, het lokale denkkader en de levenswijze maken dat onze samenwerking een respectvol, duurzaam proces is. Wat we ook samen beslissen of aanpakken, alles wordt verder opgevolgd, aangepast, bijgestuurd.

2019 Begint met het verder vormgeven aan een groot avontuur: het bezoek van 24 lln van Athena Campus Pottelberg + 6 begeleiders aan SHS Buipe, de partnerschool waarmee er al een jarenlange uitwisseling is. 24 Ghanese leerlingen en 6 begeleiders wachten de Kortrijkse groep op en met zijn 60 gaan we gedurende 10 dagen samenleven.
SAMSUNG CAMERA PICTURESNa een week samen naar school, reizen we allen samen zuidwaarts naar Cape Coast aan de oceaan (Golf van Guinee).  Middels een bezoek aan het beroemde slavenkasteel in Cape Coast – één van de vele slavenforten aan de Ghanese kust – gaan we een niet onbelangrijk stuk gezamenlijke geschiedenis beleven: dat van de slavernij en de kolonisatie. Dertig nazaten van de slachtoffers en dertig nazaten van de daders!  Dit worden mooie, waardevolle en vooral innige momenten.

Ik houd u op de hoogte.
Nog een mooi einde van 2018 en beste wensen voor een gelukkig en gezond 2019.
Christine

* Kleine en Middelgrote Wondertjes.

 

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

A shower of blessings!

Het gebeurt niet alle dagen dat een wildvreemd koppel 1500 euro schenkt aan Lifeschool.  “Doe ermee wat je nodig acht”, was de bijhorende opdracht.

Doe ermee wat je nodig acht… . En nu?
Lifeschool heeft zoveel nodig!  Om studenten verder te kunnen sponsoren en voor de verdere uitbouw en werking van het education center. Reken daar nog de gebruikelijke onverwachte “onverwachtheden” bij zoals ziektes en ongevallen of de vierde vijfdehandse motor in de levensreddende Kangoo…

Wat als deze 2 goede zielen bij het education center onze broodnodige waterput zouden kunnen steken, dacht ik. Bij gebrek aan water kwam er regelmatig een vrachtwagen uit de stad de Rambo, onze wateropslagcontainer, opvullen. Een dure en verre van ecologische oplossing.  Frustrerend ook, want gezien iedereen in de buurt op zoek is naar water, hadden we een slot op de Rambo moeten zetten, omdat die 10.000 liter anders steeds binnen de week opgebruikt waren.  Zowel de leerlingen van het meisjesinternaat komen water halen om te koken en te drinken en voor hun was en plas, als de voorbijtrekkende fullani’s (de peul) om hun kuddes koeien te laven, als de mensen die een beetje boeren in de buurt.
Dat slot plaatsen voelde als onmenselijk aan, een zwaarte in mijn hart die nooit helemaal verdween.  Wie een romantisch beeld zou hebben van ontwikkelingswerk, aub stel het bij: voor iedereen goed doen, behoort zelden tot je mogelijkheden.

Een put steken kost 2500 euro: 1500 hadden we nu, we vragen nog 500 aan mijn gemeente Harelbeke, die zal hoogstwaarschijnlijk instemmen, en die andere 500 passen we bij.
Doèn, besloot ik.  Dit zal zoveel mensen helpen en gelukkig maken, niet in het minst de milde schenkers.

De drilwagen had 100 meter diep geboord en er was geen spat water te bespeuren. Er was een voorschot betaald van 800 euro, en niettegenstaande de hele operatie een fiasco was, wilden de drilwagen-operatoren nog 200 euro erbij.  Waardoor er zware discussie ontstond met Fuzzy, die door het dolle heen was.  De afspraak was echter 5000 NGC (ca. 1000 euro) voor het drillen en dat had verder niets te maken met het al dan niet aantreffen van water. De locatie van het center is een waterlock (iets lager gelegen, zompig gebied) en bovendien had een wichelaar vorig jaar de meest waterrijke plaatsen aangeduid. Niemand had ook maar een seconde getwijfeld of er water zou zijn. Maar ja, climat change… hier wordt erover gepraat, daar is het een realiteit die zich razendsnel voltrekt.

Fuzzy sloot zich 2 dagen en 2 nachten op, zonder eten noch slaap.  Misschien is dit de manier waarop Ghanezen hun tegenslagen verwerken?
Zelf moest ik wenen voor dat mooie, dure, weggegooide geld. En voor de ellende die er heerst door de droogte, hoe zou dat evolueren?  En hoe kon ik de weldoeners onder ogen komen, want via via had ik hen al laten weten dat we een waterput zouden steken met hun centen.  Dolgelukkig waren die mensen geweest en ook fier.

Toen herpakte Fuzzy zich: “Er zal water komen!  Ik word week en emotioneel door zoveel goedheid, het kan niet dat die mensen hun geld tot niets dient. Allmighty zou dat nooit laten gebeuren.  Hij – den Allmighty dus, waarmee hij Allah bedoelt- zegent je voortdurend voor alles wat je doet voor onze mensen en hij zegent zonder uitzondering iederéén die je daarbij helpt.  Twijfel er niet aan: 3 mallams (Hausa voor Korangeleerden, waarvoor bidden een belangrijk onderdeel van hun taak is) zijn ermee bezig, er komt water, zeg dat maar aan die goede mensen.”

Hoor je het mij al zeggen? Fuzzy, mijn medewerker, heeft er een paar straffe mallams op gezet en jullie mogen erop vertrouwen, er zal water in de put komen!  Straks voelen ze zich beledigd en vragen ze hun geld terug!

Die zaterdag ontmoette ik uiteindelijk het weldoenerspaar.
Ze leken niet meer van de allerjongsten, maar heel erg bewust, goed bij de pinken en met een verrassend heldere kijk op de gonzende actualiteit.
Opgelucht vertelde ik hen dat we 1000 liter water konden pompen in 2 à 3 dagen, 2 keer in de week.  Meer dan genoeg voor het center, weliswaar niet voldoende voor heel het meisjesinternaat, noch voor de fullani’s en al zeker niet om het land te irrigeren.  Maar we waren zo gelukkig.
Ik zweeg als vermoord over de mallams en ook over de douche met blessings die over hen uitgestrooid was als bedanking.
Al weet ik dat dat van die douche echt waar is.

Groeten en een innige eindejaarstijd!
Christine

Ps. Wie mee wil genieten van de douche:  BE45 5230 8028 8389. Iedere euro telt!
Of kom uw originele vintage kerst-en nieuwjaarskaartjes kopen bij Maria’s corner.  Grote keuze – Opbrengst voor Lifeschool.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wat kunnen wij in ’s hemelsnaam van hèn leren?

In Ghana zijn talloze door het Westen ondersteunde NGO’s werkzaam: drinkbaar water, veilig en voedzaam eten, women empowerment, herbebossing, educatie, medische zorg, …
Omgekeerd hebben de Ghanezen niet echt hulpprojecten in Europa, hun riskante soloprojecten om hier legaal of illegaal een leven op te bouwen niet te na gesproken.
Als ik dan beweer dat wij ook van hèn kunnen leren, kan ik meestal niet in een-twee-drie uitleggen wat. En hoeveel sympathie mensen ook hebben voor het gelijkwaardigheidsprincipe dat Lifeschool uitdraagt, het lijkt niet vanzelfsprekend om aan te nemen dat wij überhaupt iets van hen kunnen leren: zij die permanent de steun van het Westen nodig hebben om te overleven, zij die hun leven wagen in lekke bootjes…
Uiteraard zijn ze onze meerdere in de kunst van het overleven, maar aan deze vaardigheid hebben wij niet zoveel, want we zijn een welvarend land.
Dus geraken we doorgaans niet veel verder dan de clichés:  wij kunnen een voorbeeld nemen aan hun je-m’en-foutisme en aan hun goedgeluimdheid ondanks hun miserie, vooral als mogelijke oplossing of tegengif voor onze eigen burn-outs en depressies.

Achterhalen wat we ècht van hen kunnen opsteken, ìs niet gemakkelijk. En als we het al denken te weten, dan gaat het eigenlijk niet om een weten, maar eerder om een voelen dat moeilijk te verwoorden valt.

Een poging dan maar?
Zij tonen ons hoe we als mens een onderdeel zijn van een geheel: zij voelen zich onafgescheiden van een groep, een familie, een community en bij uitbreiding zelfs het hele universum.  Hun manier van zijn etaleert permanent gedeelde menselijkheid en een gemeenschapsgevoel dat haaks staat op ons doorgedreven individualisme.

Niettegenstaande de culturele taboes, die bij overtreding zelfs verstoting tot gevolg kunnen hebben en in de media gretig belicht worden door avontuurlijke reizigers/journalisten, heb ik in de loop der jaren vaak versteld gestaan van hun zeer grote maatschappelijke tolerantie.  Schend je je neus, je schend je gezicht! Misstappen worden vergeven; iedereen kan zijn wie hij is, zolang hij/zij het niet te bont/openbaar maakt; bij conflicten wordt àlles in het werk gezet om gezinnen, buren en families samen te houden, altijd in het belang van de kinderen.

Maar neem de slavernij, neem de kolonisatie, neem nu … :  nooit hebben we oog gehad voor de fijnmazige sociale structuren die vormgeven aan Afrika’s authentieke ziel.
Het Westen was er slechts om winst maken – of het nu om slaven, rubber, goud of zieltjes ging- en voelde zich geen onderdeel van een stam of land. In hun verwoede veroveringsdrang vertrapten de kolonisators die onzichtbare sociale structuren, de lokale wetten incluis, die zelfs werden afgeschaft of verboden.
Van sedert de dekolonisatie tot op heden probeert men Afrika te helpen en democratieën te installeren. De corruptie is echter de enige echte heersende top-down-and-back beleidsvorm.  Niet verwonderlijk: politie, justitie, parlement, verkiezingen, etc. zijn westerse uitvindingen. Ze stroken niet met de Afrikaanse mindset, ze zijn niet compatibel met het in elke Afrikaan levende authentieke gevoel van mens-zijn in een groep met een natuurlijke hiërarchie.
Westerlingen hebben nul voeling met de impact van deze hiërarchie op een individu en op een samenleving.  Doen wij er niet alles aan om vooral niet als kuddedier gezien te worden?  Ons hele wezen is afgestemd op individualisme.
Mochten we ook binnen de context van het ontwikkelingswerk de enorme sociale schade onder ogen kunnen en durven zien die het Westen aangericht heeft, dan zouden we misschien kunnen begrijpen waarom ze het niet redden met onze goedbedoelde oplossingen.
Mochten de Ghanezen en bij uitbreiding alle Afrikanen hun eigen zwarte authentieke identiteit terugvinden, waarbij iedere Afrikaan een onafscheidelijk onderdeel is van een grote zwarte Afrikaanse ziel… een diepgaande en blijvende kentering zou het gevolg zijn.

Gelukkig is niet alles verloren gegaan, er is nog genoeg om van te leren!
Als je Ghana gaat bezoeken of als je hier met Ghanezen of Afrikanen te maken hebt, tracht gewoon je denken en oordelen uit te schakelen.
Ontdek totaal andere sociale structuren:  van Chiefs en Queen mothers die de plak zwaaien, tot de manier van zorgen en omgaan met ouderen en kinderen.
Neem de subtiele communicatie waar, die zich afspeelt binnen een voor ons onzichtbare magische realiteit: bijvoorbeeld het taboe dat rust op dagen waarop je de rivier niet in mag, zodat de rivier wekelijks een dagje voor zichzelf heeft, of de integratie van de immer op ons toekijkende voorouders.
Word gewoon stil en na verloop van tijd voel je je deel worden van het ragfijn netwerk dat hen verbindt.

Dàt en nog veel meer kunnen we van hèn leren. Maar stel dat we ons gewoon al zouden kunnen bewust worden van ons eigen moordend individualisme?  Stel dat we dankzij hen leren denken en zijn als een volwaardig en verantwoordelijk onderdeel van een geheel – of het nu onze familie, ons werk, onze stad of onze planeet is…
Op termijn zouden we daar allemaal wel bij varen.

https://ibw21.org/video-audio/ghana-offers-african-americans-caribbean-people-the-right-of-return-the-right-of-abode-in-2019/?fbclid=IwAR19Ik68JKhjIFq1F_SilNyk8arCO4qyY_2ZeRxvt9qmtPcO39J88WvsbX0

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Over succes!

Gisteren berichtje van Fuzzy via Messenger:
Christine great news! Three of our students came out as best students when the final result came out.  Out of 112 students, our sponsored students have qualified for the next level of their education. Am so happy when I saw this children with their results. God Will bless you . You are already in heaven. In fact am fill with joy today for you”.

42922231_2080680255575986_5111459536955244544_n

2 van de 3 superslimmeriken

Zo’n bericht maakt je dag!  3 Jaar geleden waren we even van het plan afgestapt om enkel ‘verlopen’ jongeren op te vangen, te motiveren en te sponsoren om naar school te gaan.
We lanceerden de oproep dat Lifeschool 10 briljante maar kansarme jongeren gedurende de volle 3 jaar hoger onderwijs zou sponsoren: 5 meisjes en 5 jongens.
De aanvragen konden we niet slikken, maar ons team o.l.v. Fuzzy was zeer streng: de aanvragers moesten testen afleggen en de thuissituatie werd onderzocht.  Want in Ghana heeft niemand geld als je het kan gesponsord krijgen. Nu, hier misschien ook niet! 🙂

Een zeer goeie zet, bleek algauw.  Alle 10 leerlingen waren inderdaad heel capabel en gemotiveerd;  sommigen werden de gangmakers op school, inspirators in goeie zin.
Drie van hen bleken ronduit bollebozen!
In Ghana worden centrale examens uitgeschreven, dus van ‘voortrekken’ om mij gunstig te stemmen, is geen sprake.  En zoals je ziet, de studiebeurzen zijn allesbehalve dik gezaaid, dus we hebben alle redenen om heel gelukkig te zijn over ons werk.

Wie mijn blog geregeld volgt, weet dat ik veel vragen en weinig antwoorden heb rond ontwikkelingswerk in het Zuiden:  hoe kunnen we echt helpen? Kunnen we überhaupt helpen?  Moeten/mogen we wel helpen?
Berichten van misbruik zowel door blank als zwart komen onze kant op: gelden die veel te losjes en ongecontroleerd worden aangewend; misbruik van mensen die in de overlevingsmodus zitten.
Lifeschool kiest daarom altijd voor kleinschalige en transparante strategieën: bekijk de impact die deze 10 briljante afgestudeerde jongeren kunnen hebben op hun samenleving!  Bedenk eens wat die 3 die nu naar de unief mogen,  zullen kunnen bewerkstelligen…
We kunnen de concrete omvang van de positieve impact op termijn niet inschatten, maar we hebben genoeg verbeelding om te weten hoe jongeren zich ontwikkelen die wèl de hersenen hebben maar niet de gepaste kansen krijgen. Criminaliteit, bendevorming, drugsgebruik…

Een andere strategische keuze is de organisatie van de fysieke uitwisseling tussen de lln. van SHS Buipe en Athena Pottelberg:  die gaat dus nu officieel door in maart 2019 en het maximum aantal gaat mee, jawel 30 man!
Twee totaal verschillende werelden gaan even in elkaar op!
We kijken ernaar uit! Volg mee op Partnerschap SHS Buipe/Athena Pottelberg

Maar gisteren heb ik uiteraard nog Fuzzy’s berichtje beantwoord.

“Thank you so much Fuzzy. But its not only my effort: you are also always there to help, guide and support me. So we’ll be together in heaven, playing cards and telling jokes! 😊

 

Geplaatst in Uncategorized | 7 reacties