Schaamte en pijn

Is het schaamte, is het angst, of is het een mengeling van beide die maakt dat ik het verder berichten over de container(s) voortdurend uitstel?
Daar ik beweer dat Powered by Love, Lifeschool Ghana een kleinschalig ‘korte keten’-project is, ten allen tijde transparant, moet ik ook praten als ik liever zou zwijgen…

Deze foto werd vorige week genomen in het Public Hospital van Buipe

De bedden en het medisch materiaal staan nog steeds in de opslagplaats. Ondanks de onderhandelingen die we gevoerd hebben met de Chief en subschiefs, met de DC, met de frauduleuze dokter, met de eigenaar van de grond van het hospitaal; ondanks alle beloftes en dure eden, blijft de zaak muurvast en onopgelost.
Indien we zouden toestaan dat de bedden worden verkocht, was er nooit een probleem geweest en waren de portefeuilles (althans van enkelen) al comfortabel dik.  Om u een idee te geven: 1 bed is ginds vlotjes 3000 NGC of 600 euro waard en we hebben er 32 gestuurd.  Een kleine 20 000 euro aan bedden dus:  neem er nog de nachtkastjes, de behandeltafels, en de bergen rollators en stoelen bij.  Niet minder dan een goudmijntje voor wie er de hand kan opleggen.  Vergeet ook niet dat 100 euro ginds in weinig opzichten te vergelijken valt met 100 euro hier.

De strijd is dan ook bitter.  Ik werd ernstig geïntimideerd door de fake dokter terwijl ik ’s avonds moederziel was alleen in ons education center. We mogen dan wel een nightwatch èn een daywatch in het center hebben die verondersteld zijn mekaar af te lossen, ’t zijn Ghanezen: ze kunnen honger hebben en eerst eten zijn ‘gaan zoeken’; ze kunnen dagen na mekaar een platte fietsband hebben…
Gelukkig had ik mijn gsm bij de hand, werkte de netwerkverbinding (!) en kon ik Fuzzy bellen, mijn redder.
Nadat de dokter afgedropen was, zei Fuzzy dat hij enorm geschrokken moet zijn dat ik in het land was.  ‘De mensen kwamen me vertellen dat hij voortdurend rituelen liet uitvoeren! Hij heeft een klein fortuintje verspild aan pastors en fetishpriests.  Het was echt niet de bedoeling dat je nog ooit voet aan wal zou zetten in Ghana.’
Het leek alsof ik een mokerslag in mijn borstkas kreeg die alle lucht in één keer uit mijn longen perste. ‘Waarom?’  prevelde ik met het beetje lucht dat me nog restte.
‘Tja, het laatste wat hij wil is dat jij orde op zaken komt zetten. Maar ik wist het wel, hij zou jou nooit iets kunnen aandoen. Geen ogenblik heb ik getwijfeld: jij bent zodanig zuiver en zo oprecht menslievend dat al zijn rituelen jou niet kunnen raken, ze zijn niet meer dan weggegooid geld.’
Middels een razendsnelle mindscan overliep ik schijterig of ik wel altijd zo zuiver en menslievend was als Fuzzy dacht dat ik was. Maar de zachte warme gloed waarmee hij me vol bewondering en vertrouwen aankeek, hielp me besluiten dat ik het maar beter zo liet.

Eén van de twee staanders voor baxters in het Public Hospital van Buipe.

Na de soft-horror  komt nu de weenpassage:  de dokter heeft duizenden paar latex handschoenen, gyneacologische verbanden voor na de bevalling, mondmaskers, voorschoten en voetbeschermers voor in de operatiekwartieren, enz. – allemaal gerief waarvan de datum verstreken was-  in de fik gestoken, samen met zijn pastors en enkele jonge jongens die hij voor zijn kar had gespannen. Luidruchtig en uitgelaten riepen ze terwijl ze het grote vuur voedden met het zo kostbare en schaarse materiaal: ‘Zie je hoe de blanken zijn?  Ze komen ons zogezegd helpen, maar in werkelijkheid komen ze ons vergiftigen.’

Onze mensen hier met een hart voor Lifeschool hebben zich uit de naad gewerkt om de ruimtes tussen, onder en boven de bedden, de nachtkastjes enz. op te vullen met dit soort medisch wegwerpmateriaal.
Wie ‘Noem me neger’ las weet dat ik voor de operatie van Blessing de lakens van mijn bed heb afgestaan, omdat de jongen anders op het blote plakkende skai van de matras lag.  Nièts was er voor handen, geen doekjes, geen verbanden…
Zelf ben ik ook ooit in de operatiezaal van het grote hospitaal van Sunyani gesukkeld met een beenwonde die moest worden gehecht.
Het grote ronde wendbare licht boven de operatietafel brandde voor ongeveer één vierde en van de twee artsen (?) die me behandelden had slechts degene die ook het groezelige openstaande schort aanhad, één handschoen aan. In een hoek stond er een bord rijst halfweg opgegeten. Terwijl het bloed uit mijn tot-op-het-been-diepe wonde gulpte vroegen ze of ik al dan niet verdoving wou voor het hechten.  Nadat bleek dat ik de vraag goed verstaan had en bevestigend antwoordde, kwam de tweede verrassing: ‘In dat geval ga je verdoving moeten gaan kopen bij de apotheek!’
Wat een geluk dat de wildvreemde vrouw die het ongeluk had zien gebeuren en die me naar het ziekenhuis begeleid had, buiten op me was blijven wachten. Ik gaf haar mijn portefeuille en vroeg haar om de verdoving te gaan kopen.  Ondertussen hield ik, op de operatietafel gezeten, met mijn eigen zakdoek mijn wonde dicht, terwijl de dokters van alles vroegen over België.  De ene vertelde over een familielid dat in Liège woonde, terwijl de andere die ondertussen verder van de rijst at – in Ghana eten we met onze handen- , vroeg of ik fufu lustte en of ik ook kinkey en banku lekker vond en of we dat in België ook hadden. Net toen de hamvraag er zat aan te komen: ‘Ga je me helpen om in België te geraken?’ klopte de vrouw op de deur van de operatiezaal met een flesje verdovingsspul en mijn portefeuille. De rijst werd aan de kant gezet en ze begonnen aan hun verdoof- en naaiwerk. Ik had niet gezien dat ze de naald uit de steriele verpakking haalden en verzocht hen om een andere te nemen en die onder mijn ogen open doen.  Belèdigd dat ze waren en of ik misschien dacht dat ze geen opleiding genoten hadden.

De rest van dit verhaal doet hier niets ter zake.  Het was nog maar eens bedoeld als ‘korte keten’- getuigenis van hoe belabberd de gezondheidszorg er aan toe is, hoe schaars de uitrusting en de broodnodige disposable verzorgingsmaterialen. En hoe gruwelijk misdadig de wraakactie van ‘de dokter’ was om dat kostbare materiaal te verbranden met als reden dat het buiten datum was en mensen zou doden.

Ondanks tegenslag blijven we goed en gemotiveerd bezig. Laat je hen niet in steek?

Lieve mensen, beste lezers, sympathisanten en helpers,  ik ben blij dat het droevige nieuws van dit misdrijf van mijn hart is, want het zwijgen woog loodzwaar op me.  Ik wou vooreerst al die arme sukkelaars die niets hebben en die hier niets mee te maken hebben beschermen, bang dat uw hulp en mededogen met dit nieuws in het gedrang konden komen. Met mijn zwijgen dacht ik ook mezelf en mijn werk te beschermen:  u zou me als onbekwaam voor Afrika kunnen beoordelen.
Ik heb mijn portie al geweend, samen met Fuzzy, de leeuw, de grote muile!
Ween indien nodig ook uw deel, maar aub laat hiervoor de massa’s kinderen en jongeren die Lifeschool dank zij uw hulp levensperspectief en toekomst geeft, niet in de steek.

 

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Lifeschool: een mengeling van succes en pittige uitdagingen

Eén van de verkiezingsbeloftes van vorig jaar was:  “Free SHS“, gratis hoger onderwijs.
NPP won en al laat ik me nadrukkelijk niet in met politieke partijen – als je niet alert bent, recupereren ze je waar je bij staat- ik wreef me stiekem in de handjes:  het uitgespaarde geld voor de 10 SHS Buipe  studenten die we momenteel sponsoren, zouden we goed kunnen gebruiken voor de verdere bouw en ontwikkeling van Lifeschool zelf.  Algauw bleek echter dat hun “Free SHS” maar begon te tellen vanaf de eerstejaars! Naast de inschrijvingsgelden moeten we voor onze gesponsorde derdejaarsstudenten ook hun examination papers en stageformulieren betalen.  Examens in Ghana zijn centraal: het hele land krijgt dezelfde examenvragen. Mijn frustratie hieromtrent kan ik soms nauwelijks in toom houden:  onzalige toestanden zoals de willekeurige manier van verbeteren door een centrale commissie;  het regelmatig nationaal ‘lekken’ van de vragen, wat op zich al bewijst dat het systeem niet voor iedereen even waterdicht is; de tijdsduur (minimum 6 maanden, vaak 8 maanden, alvorens je je uitslag kent en waarbij je ondertussen thuis ‘wacht’);  de moeizame, quasi onmogelijke weg om inzage te krijgen in je verbeterde examen…
Examenformulier 300Gh en stageformulier 120Gh.
Maal 10 gedeeld door ca. 5 = 840 euro.

De 10 Lifeschoolstudenten doen het schitterend. Ze hebben allemaal een zware struggle for life achter de rug en zeggen dat ze nu als in een mirakel leven…

Maar kijk, dacht ik, dit nog betaald krijgen en dan hoeven we op zijn minst geen nieuwe studenten voor SHS meer te sponsoren want na dit schooljaar is echt alles gratissss!!
Het resultaat van dat ‘gratis’ is, dat er zich in het eerste jaar maar liefst 550 leerlingen ingeschreven hebben en er komen er nog dagelijks bij.  Er is nu zo’n groot gebrek aan leerkrachten en klaslokalen dat dagelijks les geven een ware uitdaging is.  Hoe de leerlingen hoofd aan voet naast en boven mekaar gestapeld liggen in de slaapzalen is niet meer normaal.  De overheid, de politiek?  Niemand thuis: hun belofte “Free SHS” is vervuld!

Na een intensieve rondgang 2 weken geleden, telden we bij de eerstejaars – hou je hart vast- 189 leerlingen die amper Engels spreken en begrijpen!  De overheid blijkt alweer blind en doof.
Lifeschool organiseert al jaren remedial classes voor dit soort leerlingen.  Ze hebben basisschool en lager middelbaar doorlopen in hun afgelegen dorpen, in hun lokale taal, waarna iedere verder vorming gestopt is.  Gewoonlijk vertrouwen we ieder jaar een groep van 25 à 30 leerlingen toe aan de goede zorgen van Seth, de door Lifeschool opgeleide en gesponsorde remedial teacher.  Hij behaalt werkelijk verrassende, voortreffelijke resultaten.  De nu tweedejaars die vorig jaar nog stilletjes in een hoekje zaten wegens niet kunnen en/of niet durven praten, blijken nu mondige jonge dames en heren geworden te zijn!

Dankzij de remedial classes konden zo’n 30 bange kneusjes zich in één jaar tijd ontwikkelen tot mondige jongeren die debat noch drama schuwen.

Maar tijdens de naschoolse lessen die iedere dinsdag en donderdag plaatsvinden, kunnen we geen 189 jongeren bedienen. We zoeken nu naar extra leerkrachten: Seth zou hen opleiden/begeleiden, en vanaf Nieuwjaar zouden die dan ook een vergoeding per les krijgen. Helaas kunnen we hen niet vanaf les één vergoeden, want de kans dat ze op de vergoeding afkomen en geen les geven is zeer groot.  Zelfs tijdens de gewone lesuren vinden leerkrachten massa’s uitvluchten om niet aanwezig te zijn.  Velen van hen boeren een beetje of hebben een bescheiden handeltje of gaan diep het woud in om bomen (o.a. Rosewood) op te kopen van boomstropers en die aan de Chinezen te verkopen.  Alles om hun schamel loon of in het geval van Seth, Abubakari en zoveel anderen, hun totaal onbestaande loon, aan te vullen!

Als we positief willen blijven, kunnen we dit gemoedelijk allemaal klasseren onder groeipijnen, gevolgen van succes, enz. en besluiten dat ondanks alles wat niet klopt en de ondermaatse inbreng van de overheid, er nu toch massa’s jongeren de kans krijgen om naar het hoger middelbaar te gaan.  En niet te verwaarlozen: ze krijgen iedere dag 1 tot 2 gratis maaltijden!
Maar un train peut en cacher un autre.
Helemaal van de kaart geblazen was ik toen ik vorige week vernam  dat – nu we eindelijk een keuken, een refter en voedsel hebben-  de hoofdverantwoordelijke voor de aankopen, systematisch karrenvrachten voedsel verduisterde.
Moet ik dit nu ook als een gevolg van ons succes zien? Want tot Pasen vorig jaar was er geen eten voorzien op school en dus ook niets om te stelen…

Volgende keer meer over de containers.

 

Buipe SHS matron caught stealing loads of school’s food items yen.com.gh Oct 24, 2017 1:38 PM -Police at Buipe have arrested the matron of Buipe SHS for allegedly stealing food items belonging to the school. -She was caught on Monday night transporting a car load of items -This followed a combined monitoring effort from two assembly members in the area Police at Buipe in the Central Gonja District of the Northern Region have taken into their custody Madam Alidu Rahinatu, the matron of Buipe Senior High School who allegedly stole large quantities of food items and toiletries belonging to the school.  The vehicle carrying the stolen goods Madam Rahinatu was reportedly caught on Monday night while she was carting away bags of soap, several gallons of cooking oil, cans of milk, sacks of maize, among others in a vehicle she had hired. According to the reports, Madam Rahinatu was busted with the help of two assembly members of the area who had monitored her activities. One of the assembly members, Honourable Balkisu who also serves as the school’s Parents and Teachers Association (PTA) chairperson, who got a hint of the matron’s activities alerted her colleague at Fufulso with details of the vehicle. The vehicle was then monitored until it reached a point on the Tamale – Buipe highway — around Fufulso Damongo junction – before it was intercepted by police who took the vehicle with registration number AW 3864 – 13 and its occupants including Madam Rahinatu to the police station. A later search at the residence of the suspect by the police revealed more than double the number of items found in the vehicle. She is said to have pleaded guilty in her caution statement to the police. “It was a tip off…when it happened the board chairman of the school, infact, stakeholders were not around so we are going to have a serious meeting,” one of the assembly members said according to Starr FM.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De containers

Mijn ontvangst in Buipe was alweer vrolijk en uitbundig:  ware ik niet zelf het voorwerp geweest van de talloze begroetingen, omhelzingen en het in de lucht omhoog gestoken worden, ik had bergen cliché-bevestigende kiekjes kunnen nemen van die immer blije, goedgeluimde Afrikanen.  De twee 40ft high cube containers die me vooraf waren gegaan, hadden hun enthousiasme misschien wel wat aangevuurd.

Gedurende meer dan twee jaar heb ik nagedacht of ik al dan niet een container zou sturen:  ecologische overwegingen (het vervuilende transport, geen adequate afvalverwerking eens de goederen zijn afgeschreven…) en economische overwegingen (bijdragen tot ontwrichting van hun eigen fragiele economie, creëren van afhankelijkheid, serieuze aderlating van mijn spaarboek…)  waren de factoren die mijn twijfel onderhielden.

Een greepje uit de inhoud van de container. Massa’s stoelen en tafels hebben we al verdeeld, alsook zeer veel voetbalgerief en de computers. De rest verdelen we later.

Uiteindelijk heb ik twee containers na elkaar gestuurd, een met medisch materiaal voor het hospitaal van de dokter die geen dokter bleek te zijn (cfr. vorig blogbericht) en een met educatief materiaal voor onze eigen Lifeschool, voor de partnerschool SHS Buipe en voor de andere scholen in Buipe.
Als je mij nu vraagt: ben je blij dat je ze gestuurd hebt?  Wie me kent, weet dat ik doorgaans altijd blij ben (de neger in mij? 😉 ) èn dat ik een redelijk doordrongen ben van het don’t-look-back-principe.
Maar als je mij vraagt: zou je nòg een container sturen?  Dan antwoord ik, ondanks meerdere nederig makende levenslessen die me leerden om nooit nog nooit te zeggen:  jamais, never, niemals…
Tenzij natuurlijk! 😉

Niet omwille van ecologische en/of economische bezwaren: na 2 jaar denken en overwegen was ik daar aan uit.  Ik ken de toestand ginds: de noden, het materiaal dat kan dienst doen, de schrijnende tekorten…  Èn ik weet welke enorme massa’s bruikbare goederen er hier afgedankt en weggegooid worden!
Ik stond en sta volledig achter mijn beslissing.
Maar het gedoe…!  Al dat gedoe eromheen…!

Enerzijds doe je enorm veel goed, omdat je zoveel kinderen helpt, hen een leven en kansen biedt die ze anders nooit zouden hebben. Maar tegelijk moet je blijvend op alles letten, alert zijn, over alles nadenken.
Nadat we aan 10 lagere secundaire scholen elk 2 computers hadden geschonken, kwestie van de leerlingen beurtelings de look & feel te kunnen geven van een echte computer in plaats van een met een krijtje op het bord getekende computer, vielen we al in discussie met de respectievelijke schooldirecteuren dat de computers niet bedoeld waren om mee te nemen naar hun huis.  En nééé… ook niet bestemd waren om de administratie van de school mee te voeren.  Want ze konden hun administratie niet langer doen met boeken en een pen zeiden ze.

Een witte parelhoen zou zéér speciaal en zéér gegeerd zijn, wisten mijn helpers me te vertellen nadat ze me de speciale gift van de Chief samen met de yams alsnog overhandigden. Ik was er nl. stilletjes vanonder gemuisd toen ik hoorde dat ik alweer een parelhoen zou krijgen als dank. Ik wou het dier de vrijheid geven, maar mijn helpers protesteerden fel!

Een ideetje van Fuzzy: we hebben toen een soort interview gefabriceerd in een informatief programma op de lokale radio, waarin we lieten weten dat alle lage middelbare school studenten voortaan de kans krijgen om echte ICT les te krijgen.  Al lachend en hinnikend maar bloedserieus bedoeld- zoals dat in deze cultuur hoort- meldde Fuzzy dat de directeuren en leerkrachten die toch de computers laten verdwijnen naar hun eigen huis, boete zouden moeten betalen en uitgesloten zouden worden van onze verdere steun.
Voor wat het waard is.

Neem de kwestie met de ziekenhuisbedden:  in theorie is die opgelost.  Na eindeloos palaveren en onderhandelen met de Chief, zijn subchiefs, Dauda, Fuzzy, en Yousef, de eigenaar van het hospitaal, heeft de Chief besloten dat the Palace de kosten voor het verschepen en inklaren van de container voorlopig zal terug betalen aan Dauda, zodat de bedden eigendom worden van de hele community en naar het ziekenhuis moeten worden gebracht waarvoor ik ze aangevraagd heb.  De rest zou naar het gewone (overheids)hospitaal gaan.  Terecht, want ook daar liggen de zieken op matten of krakkemikkige sponden.

Met de Chief en de 2 vijanden, na de theoretische verzoening.

Toen ik de bedden in de hangaar ging inspecteren, was de stank niet te aarden.  Er lag een dode geit.  Het dier moet binnen gesukkeld zijn tijdens het lossen van de bedden, er niet meer uitgeraakt om vervolgens een langzame hongerdood te sterven. De aanblik van het rottende, in mekaar gekrulde dier deed mij zo’n hartzeer, dat ik even de pijn en de machteloosheid niet voelde, over het feit dat zieke mensen nog steeds op de grond lagen, sommigen hun eigen baxter in de hoogte houdend, terwijl er hier 32 perfecte ziekenhuisbedden stonden.  En nog staan.
Want de theoretische beslissing moet tot op vandaag nog in de praktijk worden omgezet.

Binnenkort vervolg.

 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Voor alles is een oplossing!

De 2de container is goed en wel aangekomen in Buipe.
Omwille van de problemen met de 1ste container, had Fuzzy beslist dat deze container ABSOLUUT op slot bleef tot ik er was.
Maar nogmaals blijkt dat plannen en beslissingen in Afrika meestal eerder wensen en verlangens te zijn, probeersels in het beste geval.  De kraan die de 40 ft. container van de truck zou halen, slaagde er nl. niet in om de container vast te grijpen!
Toen hebben mijn zwarte medemensen – oplossingsgericht als ze zijn- besloten om de hele container leeg te halen en met mankracht de lege container op de begane grond te plaatsen.  De lege container weegt slechts 3800kg.
Ik stond perplex!  “Hoe hebben jullie dàt voor mekaar gekregen?” vroeg ik Fuzzy, “zoiets is toch bovenmenselijk?”
“Samen met de Allmighty  natuurlijk,” lichtte Fuzzy me in, “mensen alleen kunnen zoiets niet;  met je handen of je armen heb je werkelijk geen grip op de stalen wanden van zo’n container en bovendien is het ook levensgevaarlijk.”

De inhoud hadden ze in enkele zalen van het meisjeshostel gedropt en de nightwatch – dat stokoude mannetje- zou erover waken.  Maar 2 dagen later klopte het volgende probleem alweer aan.

De leerlingen brengen de pakken papier van de slaapzaal terug naar de container.

Onze school  is sedert de absorptie door de overheid zo succesvol dat er dit jaar 550 inschrijvingen zijn.  De gebruikte zalen zijn dus nodig om de meisjes te slapen te leggen.  Mijn gekleurde vrienden hadden alweer meteen een kant en klare oplossing:  ze zouden de goederen gewoon terug in de container proppen.  Wie mee geholpen heeft met de container vullen toen die nog in Rekkem stond, weet dat dit on-mo-ge-lijk is.
Hoe dan ook, ze hebben een 20-tal -uiteraard super enthousiaste- leerlingen op de goederen losgelaten, en een deel van de goederen ligt nu in ons education center en de rest, tja… terug in de container dus.

Voilà, ik ben al onderweg naar Ghana.
En ik hou mijn hart vast! 😉

De hele gemeenschap wacht op mijn komst.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Waarom lijden mensen?

De berichtgeving rond Lifeschool slabbakt, ik weet het…
Het leven kan bij momenten zo ‘levendig’ met je aan de haal gaan, dat de dagen in een hels intens tempo voorbij lijken te vliegen.  Des avonds geef  je je geest dan uitgeteld over aan “Below the surface”, “Mustang”, en ook wel eens aan mindere kwaliteit.

De eerste container is al weken geleden aangekomen.  De hele inhoud – ziekenhuisbedden, nacht- en behandeltafels, stoelen, etc. – staat ergens achter slot en grendel en de Chief is ‘the keeper of the key’.

Chief Jinapor II inspecteert de ziekenhuisbedden en medisch materiaal en plaatst voorlopig alles achter slot en grendel.

Op het moment dat de container ein-de-lijk in Buipe landt, stapt de dokter waarvoor we de goederen verzameld hebben, plots uit de partnerschap.  Hij gaat op zichzelf een ziekenhuis beginnen op een andere plaats, zegt hij op zijn borst kloppend:  ‘My OWN hospital!’  Kan natuurlijk niet zo maar.  De kans dat we dan geen zicht meer hebben op het materiaal en dat het gedeeltelijk wordt verkocht, schat ik – positief realistisch zoals ik mezelf ken-  op 99,9%.
Dàgen en nachten hebben we hierover gediscussieerd mèt de dokter, mèt Fuzzy, mèt de Chief, mèt de DC.. tevergeefs!  Deze toestand zit muurvast en drijft op leugens en hebzucht.  Zoals o.a. de dokter die geen dokter blijkt te zijn, maar een ‘medical assistent‘.  Toen ik hem leerde kennen, viel het me op dat hij bij iedere ziekte die hij ter sprake bracht, heel gedetailleerd de symptomen en behandeling opdreunde.  Al verstond ik daar inhoudelijk niet veel van, zijn fier gedeclameerde boekenkennis ontroerde me, wetende dat veel dokters in Ghana afgestudeerd zijn met slechts de hulp van boeken, zonder enige praktijkervaring.
Mijn vermogen tot ontroering is duidelijk beter ontwikkeld dan mijn vermogen tot argwaan!

De container met het materiaal voor school, is op 29/8 in de haven aangekomen en arriveert – als alles goed gaat- vanavond in Buipe.  Al wekenlang is Fuzzy overal aan het lobbyen om de invoerkosten binnen de perken te houden, want ze waren enorm.
School is business’ en ‘Hospital is business’,  luidt het hardvochtige verdict overal waar hij uit de doeken doet hoe wij ons belangeloos uit de naad gewerkt hebben om die containers gevuld te krijgen.

Goede zielen hard aan het werk!

Mochten die door en door corrupte havenmensen en politici, in tegenstelling tot mezelf, nu eens wat minder vermogen tot argwaan hebben en wat meer tot ontroering!

Nu, Fuzzy vertrouwt erop dat Allah zal helpen om de verdeling en uitlevering van beide containers alsnog correct te laten verlopen, en de dokter heeft 2 ‘pastors‘ ingehuurd, om te bidden dat de ziekenhuisbedden alsnog zijn kant opkomen.  De strijd speelt zich dus ook af op spiritueel niveau.

18110573_1499607566748406_1162210784_n

Na je geboorte op een matje in het ziekenhuis liggen chillen met je moeder lijkt wel plezant. Als je doodziek op zo’n matje ligt daarentegen…

Desalniettemin word ik dringend verzocht om naar Buipe af te reizen. De Goden een handje helpen dus.  Wat ik zo snel mogelijk zal doen.  Want zowel mensen als Goden staan blijkbaar toe dat doodzieke mensen ondertussen gewoon verder op de grond blijven liggen.
Geen wonder dat mensen lijden.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Berichtje uit een andere wereld… op dezelfde aarde.

Fuzzy belde me enkele dagen geleden met het nieuws dat er opnieuw een ernstige epidemie van bezetenheid uitgebroken is op school. Wie ‘Noem me neger’ las, kent het verschijnsel en weet dat we er op geregelde tijdstippen mee te kampen hebben*.

Hij uitte zijn bezorgdheid: dat de epidemie nu al 5 nachten woedt en dat ze haar maar niet onder controle krijgen.  De getroffenen zijn allemaal moslimmeisjes.  Ondanks de ernstige gebeden van de malam om de demonen uit te drijven, blijven de meisjes nacht na nacht de spiritual attacks ondergaan.  Ondertussen wijzen de meisjes naar één enkel meisje dat hiervan de oorzaak zou zijn:  een heks, zeggen ze.
Aangezien meer en meer meisjes dit ondertussen beweren, is Fuzzy samen met de directrice naar het dorp van het meisje gereisd, om bij haar ouders te informeren of het kan zijn dat hun dochter inderdaad een heks is.  Haar ouders waren eerst verontwaardigd, maar algauw gaven ze toe dat hun kind inderdaad waarschijnlijk een heks is: ze hadden voorheen ook al raar, ongepast en onverklaarbaar gedrag gezien bij haar.
Er zou nu een bespreking volgen ivm de rituelen die het meisje zou moeten ondergaan en/of ze al dan niet op school kon blijven.

Maar Fuzzy is niet bij de pakken blijven zitten, meldde hij me:  “Demonen, dwarfs, djinn... ze kunnen je maar raken als je hen er de kans toe geeft.”
Hijzelf, Promotion man en nog een man hebben daarom de taak op zich genomen om op school aan de meisjes uit te leggen hoe het komt dat ze aangevallen worden.
Hij citeerde zichzelf in ware motivational speech stijl, met luide overtuigende stem, de weidse gebaren kon ik er zo bij denken:   “Als sommigen onder jullie nog steeds naakt in de bush zitten, dan hebben de demonen volledig de vrije loop om bij jullie binnen te dringen.  ZIJ liggen op de loer en JULLIE geven hen de kans!!  Zeg mij, waarom heeft Lifeschool al die moeite gedaan om toiletten voor jullie te bouwen? Jawel… omdat jullie zouden VEILIG zijn en omdat de demonen geen kans meer zouden krijgen om bij jullie binnen te dringen terwijl jullie zich naakt in de bush ontlasten en omdat die spirituele aanvallen dan eindelijk eens zouden stoppen!!”
Verbouwereerd onderbrak ik hem terwijl hij naar adem hapte:
“En wat kan de reden zijn waarom sommigen niet naar de toiletten gaan?”
“Weet ik veel…  de macht der gewoonte, maar vooral: lui zijn.  Als ze naar het toilet gaan moeten ze doorspoelen of even de toiletborstel gebruiken en daar hebben ze dan geen zin in.”
“Shiiit..”, ging het door me heen, enerzijds toepasselijk, anderzijds omdat ik dacht dat we toiletten gebouwd hadden voor de hygiëne, om gevaarlijke ziektes tegen te gaan, cholera en zo.

world-1303628__340

Eén aarde, veel werelden.

* Vorig jaar heb  ik een meisje gefilmd terwijl ze aangevallen werd (of een aanval had) op klaarlichte dag in de klas.  Ik wil het filmpje niet op de blog of op facebook gooien, maar wie belangstelling heeft, kan mij contacteren.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Naaimachines gezocht!

De tweede container is bijna vol:  o.a. met massa’s voetbalgerief, met tafels en stoelen, kookgerief, kasten en veel materiaal voor buitenschoolse activiteiten, zoals stoffen, garens, papierwaren, knutseldingen…

Trotse inzamelaars bij een Kangoo vol met voetbalgerief!

We hebben echter nog geen naaimachines.  We zouden bijvoorbeeld graag lakens maken voor de studentenmatrassen en ook kussenslopen.  Iedereen slaapt nu zonder laken noch sloop.   Na de bouw van de toiletten en de voorzieningen voor de keuken, gaan we trachten het comfort en de hygiëne aan te pakken in de slaapzalen.

Wat voelt er zaliger aan dan je tussen pas gewassen lakens nestelen?  Nu nog slechts die feeling trachten over te brengen!
Niet zo eenvoudig, want ‘tussen’ de lakens kruipen is daar zo goed als onbestaande.  Net zoals ‘in’ bed kruipen totaal niet gekend is.  In Afrika – of althans in Ghana-  ga je ‘op’ bed liggen.  Je zegt bijvoorbeeld niet als er ’s morgens veel te vroeg op je deur wordt geklopt en je met slaapoogjes open doet “ik lag nog in bed…”  Als je niet als een rare blanke wilt aangekeken worden,  zeg je:  “ik lag nog ‘op’ bed”.
Maar we herkennen het: onlangs hadden we in deze tropische hitte hier ook niets nodig om ‘in’ of ‘tussen’ te kruipen!

Terzake: wie kan helpen met naaimachine(s)? (dringend)

DSC02296

Smakelijk Potjebuur!

christine@stofenaarde.be

Rest me nog jullie een smakelijk Potjebuur te wensen!

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dinsdag 27 juni: niet vergeten te ‘potjeburen’ op Potjebuur!

Potjebuur, de nieuwe feestdag in ons land is op dinsdag 27 juni aan haar 9de editie toe!  Maar we kunnen ook op 26 juni potjeburen, of misschien zelfs al op 25 juni?
Als we Potjebuur zien als het Suikerfeest voor niet-moslims, dan kunnen we het hele Suikerfeest lang potjeburen – en dat zijn minstens 3 dagen!
En wie of wat houdt ons tegen om het jaar rond te ‘potjeburen’? Een hapje aanbieden aan je buur – een veel te grote pot soep gemaakt, een groente of fruit waar je (te) veel van hebt – is altijd plezant.

Na 9 edities is Potjebuur meer dan de nieuwe jaarlijkse feestdag die in het teken staat van diversiteit en migratie:  ook het werkwoord ‘potjeburen’ – of ‘potjebuurten’ zoals sommigen zeggen- vindt zijn ingang in onze spreektaal.
Drukbezette mensen organiseren zich bv. om op een bepaalde dag van de week ook voor de buren te koken. En op een andere (vaste) dag van die week komt een gevuld potje opnieuw hun richting uit:  energie en geld gespaard, en vooral veel tijd

Toch is het belangrijk dat we ook dit jaar op de dag zelf, dus op 29 (of 28!) juni,  massaal naar de buren stappen met een hapje.  Want als mens, als buur (altijd wel van iemand!) beschikken we nl. zèlf over de mogelijkheid om op een eenvoudige en lekkere manier samenhorigheid te creëren.  Als cultuur, als beschaving, krijgen we op een feestdag als Potjebuur het terechte gevoel dat  we volkomen in staat zijn om onze vrede in eigen handen te nemen.
Ter herinnering:  Potjebuur vieren hoeft helemaal niet ingewikkeld te zijn:  zelfs een simpele hap kan al zoveel teweeg brengen!
Wordt Potjebuur dit jaar misschien ook een ideale en smakelijke afsluiter van het  schooljaar?

www.potjebuur.be
www.facebook.com/Potjebuur

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wat kan de liefde veeleisend zijn.

Moeten we niet alles  doen wat we kunnen om bedden te versturen?

Mensen waren verwonderd om me zaterdag tegen te komen op de ronduit fantastisch mooie expo rond de uitwisseling  Athena Kortijk/SHS Buipe.  Gezien ze al een tijd geen blogberichten meer van mij ontvingen, dachten ze dat ik in Ghana was.
De waarheid is dat ik momenteel zowat overal ben uitgenomen in Ghana en al wekenlang geen tijd heb om te bloggen. Ik ben de hele dag in de weer, om ’s avonds doodmoe neer te vallen, denkend aan mijn vrienden, mijn dierbaren, mijn blog, de hond, mijn huis…  die ik verwaarloos.
Leven voor de liefde… wat kan de liefde toch veeleisend zijn!

Na veel sleep- trek- duw- stapel- en puzzelwerk was de container al zo ver vol dat de 15 bedden die AZ Groeninghe geschonken had er niet mee bij konden. Dan krijgen ze er slechts 6 of 8 dacht ik, niets aan te doen.

Sommigen hebben wel een bed!

Maar toen stuurde een nietsvermoedende, maar zoals elke Ghanees, enorm intuïtieve Dokter Dawda, foto’s door van zijn hospitaal: doodzieke mensen op een matje. De dag daarna kreeg ik al even onverwacht een waardevolle tip waar ik nog veel meer medisch gerief kon ophalen om ook een tweede container mee op te vullen.
Reken daarbij dat ik niet in toeval geloof…
Dus zijn we alweer tegen mijn principes in –  containers zijn niet ecologisch en ontwrichten mogelijks de lokale economie – een tweede container aan het klaarstomen!  Zowel mijn zenuwen als mijn organisatietalent worden ontzettend op de proef gesteld.  En dan moeten die containers in Ghana hun weg nog vinden!

Wannes Cappelle potjebuurt ook!

Ondertussen zijn we ook Potjebuur op gang aan het trekken.  Hopelijk zag je het artikel in Humo van vorige week?  Wil je aub helpen met de Potjebuur communicatie 2017?
(bel me 0488 699 482 of nog beter, mail me christine@stofenaarde.be)
Ik heb ook flyers ter beschikking. Gewoon mailen hoeveel je er wilt.
———————————————————————————————————————-

Puzzelen!

Voorgaande blog schreef ik 20 dagen geleden: van posten kwam niets in huis.
Ondertussen is de container met het medische materiaal al vertrokken, met dank aan Georges, Dirk, Martine, Lieven, Jan, Pieter, Hans, Nona, Emmelie voor het krachtdadige opvulwerk van vorige dinsdag.
En is ook Airam, onze bijna 15 jaar oude hond en vriend, overleden.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Tentoonstelling zelfportretten uit Ghana en België!

Powered by Love – Lifeschool Ghana speelt een actieve en concrete rol in de wederzijdse uitwisseling tussen Noord en Zuid.  Zo werd enkele jaren geleden een partnerschap opgericht tussen SHS Buipe (Ghana) en Athena Kortrijk (Campus Pottelberg).
affiche expo
Tussen de leerlingen werden er al die tijd vlotjes brieven, foto’s en filmpjes heen en weer verstuurd. In beide scholen werden er ook workshops gegeven:  het schilderen van een zelfportret en een fotoproject.
De workshops werden in België en in Ghana op een zo goed als identieke manier uitgevoerd:  lege zakken van meel als canvas, witte en zwarte verf…
Het resultaat van deze levendige en verrassende workshops werd in Ghana al onder zeer veel belangstelling tentoongesteld.

Nu zijn de werken van beide scholen in Kortrijk geland!

Athena Kortrijk nodigt u vriendelijk uit op de tentoonstelling: hartveroverend, authentiek!

De expo gaat door op zaterdag 20 mei 2017 om 19u30 in de feestzaal van Athena Campus Pottelberg. U komt best binnen via de Weggevoerdenlaan 1.
Programma:
– om 19u30 stipt: korte inhoudelijke voorstelling van het project en de uitwisselingsactiviteiten, in aanwezigheid van de Ghanese ambassadeur.
– daarna:  plechtige opening van de expo/installatie.

Naast verrassing, verwondering en ontmoeting, wacht er u een drankje, een hapje en veel muziek!

Veel groeten en hopelijk tot dan,
Christine

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen