Uitnodiging: “Dag van de 4de pijler”.

Beste lezers,

Als medewerker, als sympathisant, als geïnteresseerde in Lifeschool Ghana, word je vriendelijk uitgenodigd op de Dag van de 4de pijler, de jaarlijkse hoogdag van de burgerinitiatieven in het Zuiden.
Het wordt een interessante, inspirerende dag vol uitwisseling en ontmoeting.
Je kan o.a. kiezen uit 10 workshops, er wordt je een lunch aangeboden, kortom een dagje verwennerij voor lijf en geest!
Schrijf je vlug in op
http://dagvande4depijler.be/

Hopelijk zien we mekaar daar?
Groeten,
Christine

Zaterdag 24 februari in het Vlaams parlement.
Vergeet niet van je in te schrijven8f82adf3-24c4-4a8b-9efc-034a32f5daf2

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Buiten Dr. John en Dr. Dekerpel mag niemand zich dokter noemen

die geen artsendiploma heeft!
Lezers vragen zich af wat er allemaal gaande is tussen mij en de man die ik achtereenvolgens the fake doctor en de medical assistant heb genoemd en die nu de titel physician assistant claimt en o.a. op facebook plaatste dat ik me moet verontschuldigen.

Eerst en vooral: indien onze physician assistant de ziekenhuisbedden netjes op de bestemming had geplaatst waarvoor ze aangevraagd waren, zou het zelfs nooit aan het licht gekomen zijn dat hij geen ‘echte’ dokter is.  Wie zou eraan gedacht hebben om dat eens te checken? In het land van de blinden is éénoog koning.  De dokters zijn schaars in Ghana en we zijn zo blij met iemand die de moed en het lef heeft om de talrijke verkeersslachtoffers op te lappen, om in te grijpen bij slangenbeten, om verwondingen door machetes te verzorgen, om de pijn te verlichten bij al die rare ziektes, om bevallingen te begeleiden, enz.

AlexVanhee02

Dokters en apothekers…

Degenen die naar de USA zijn vertrokken om voor dokter te studeren, komen niet terug!
Nog meer dan Trump zien de Ghanezen zelf, hun land als een shithole-country: corrupt op alle niveau’s en weinig tot geen toekomstperspectief.
Wie kan, tracht weg te geraken en blijft waar hij/zij is.

Vandaar dat ik in een vorige blog  wat gas terugnam en sprak over “de man die ik onrespectvol the fake doctor heb genoemd”, want de man heeft levens gered.

Naast de titelvoering en de ziekenhuisbeddenellende was het probleem ook dat onze physician assistent al mijn blogberichten door een vertaaltool haalt, denkt dat hij alles begrijpt om vervolgens kregelig of boos te worden.
Toen ik bijvoorbeeld schreef: “Nadat the fake doctor was afgedropen…” had zijn tool vertaald: “After the fake doctor had run... “.  Diep in zijn eer gekrenkt liet hij weten dat hij helemaal niet weggelopen was (in de zin van vluchten dus).
Mijn schrijftaal is een ratjetoe van volgens dat het me uitkomt koele info, lichte spot, poëtische uitinkjes, vleugje guitigheid, warme woorden…  Kortom iets waar een vertaalmachine haar digitale tanden op kraakt.

27043179_1149738441795945_516999424_n

Eindelijk kunnen we weer verder! Zand voor de bouw van het zo noodzakelijke afdak.

Nu, het echte grote goede nieuws is dat de ziekenhuisbeddenkwestie gisteren eindelijk helemaal is opgelost.  Binnenkort rapporteer ik over de verdeling van de bedden en het materiaal, want ik ga zelf kijken.  Een werk van bijna een jaar is afgelopen. Ik dank in de eerste plaats Fuzzy, maar ook de DCE, ook Chief Jinapor II en het committee dat geholpen heeft om deze zeer moeilijke en onverkwikkelijke zaak te helpen oplossen.
Ik dank ook onze physician assistent om dan uiteindelijk toch een oplossing te hebben aanvaard.

So Doc, je leest met ons mee via je vertaalmachine:  ik hoop dat ik hiermee de puntjes op de i heb gezet en dat we vrede hebben?

Dr.-John

Dr. John

But please Doc, remember, onthou hieruit, dat de enige dokters die zich dokter mogen noemen zonder dat ze een doktersdiploma hebben, Dr. John en Dr. Dekerpel (den Dokteur van d’ Ugly Papas) zijn:  zij zijn immers helers van de ziel!
🙂

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Vluchten in woorden. Uitnodiging.

0001(1)

0002(1)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wat zijn wensen waard?

Dezer dagen worden de wensen over ons uitgestrooid als kwamen ze uit het peper- en zoutvaatje:  kwistig kruiden ze de sfeer van vrede af rond kerst en geven ze extra pit aan de euforie rond de jaarwisseling.  Familie, vrienden, geliefden, werkgevers, werknemers, bedrijven, klanten, winkels, consumenten, de media,…: niemand ontkomt aan het gewenst worden en bijna iedereen wenst.

Hebben we iets aan al die gelukswensen en season’s blessings?  Of zijn het gewoon folkloristische gebruiken en/of beleefdheidsformules?  Sfeerscheppertjes die effenaan in de ether verdampen?
Er zijn niet alleen de bijna obligate eindejaarswensen;  het jaar rond wisselen we wensen uit.  Gelukwensen voor verjaardagen, huwelijk, promotie…;  we zegenen pasgeborenen met alle goeds dat dit aardse bestaan te bieden geeft en we wensen sterkte en moed aan wie ziek is, verdrietig is en lijdt.

Iets wensen impliceert een verlangen van je hart naar iets voor een ander of voor jezelf. Een wens is een moment van mentale focus, net zoals mediteren, zegenen, bidden…, waarbij je ervan uitgaat dat je mentale activiteit enige impact heeft op het leven van een ander of dat van jezelf.

20171007_164328

Kleine mensen, kleine wensen!

Bijna dagelijks heb ik te maken met een realiteit waarin onze mentale activiteit geen weggeborgen deel van onszelf is dat zich afspeelt binnen de besloten duisternis van onze schedelpan, waar alleen wijzelf toegang toe hebben.  In de Ghanese realiteit is men zich heel erg bewust van de kracht van goede en slechte gedachten, van zegeningen en van vervloekingen.  Men richt het denken doelbewust, mensen zijn zelfs doodsbang van elkaars mentale kracht!
In de soap van de ziekenhuisbedden bijvoorbeeld, werd vorige week een officiële verordening uitgeschreven dat de medical assistant (die ik in vorige mails respectloos the fake doctor noemde) mij geen mails mag sturen met dreigementen of dat hij zal worden gearresteerd.  Tegelijk werd er verordend dat hij ook geen slechte gedachten over mij mag koesteren!

Enkele jaren geleden besloot ik een speech rond de zorg voor kinderen, zoals gewoonlijk met Fuzzy te eren en te danken. Ik zei dat wat we verwezenlijkt hadden, niet had gekund zonder de onvermoeibare inzet van Fuzzy.
“Zonder Fuzzy kan ik niets en ben ik niets:  hij is mijn rechterhand, mijn linkerhand en mijn hoofd”, oreerde ik op plastische wijze zoals gebruikelijk in mijn gastcultuur.  Achteraf hing Fuzzy zijn kin tot op zijn knieën. Achterhalen wat er scheelde was subtiel speurwerk.
Toen kwam het:  “We verdienen hier niets aan, het is altijd werken en zorgen voor anderen en problemen oplossen en schrapen voor geld. De enige reden waarom we dit doen is voor de blessings, maar als jij op die manier over mij spreekt, stuurt het publiek alle blessings alleen maar naar jou.  Ik wil òòk blessings!!”  Deze volwassen, intelligente, zelfbewuste man stampvoette nog net niet als een boze kleuter.
Toen ik vroeg hoe ik hem dan publiekelijk kon danken zodat hij ook blessings zou ontvangen, was hij vaag, ik begreep hem niet.
De laatste jaren werkte ik dus speech na speech af zonder hem nog te vermelden.
Maar onlangs werd me het woord gegeven op een ceremonie in de hall van de DC. De woorden rolden zomaar uit mijn mond:  “Five years… five good years, heeft deze man (en ik wees naar Fuzzy) geprobeerd om me naar Buipe te krijgen. Ik zat daar goed in Kumasi, ik was geadopteerd door de Ashanti’s, geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om naar Gonja Region te verkassen, in die moordende hitte, met al die insecten en slangen hier en met al dat stof en die droogte…  Mijn blanke huid is daar niet voor geschikt,” speelde ik pruilerig geaffecteerd. Het publiek monkelde. “Maar deze man liet me niet met rust.  Hij blééf aandringen en ik ben er zeker van dat hij iedere dag bad, wat zeg ik? SAMENSPANDE met Allah om me tot in Buipe te krijgen!”
Iedereen barstte in lachen uit. Ik rondde het verhaal af waarin Fuzzy de held was die erin geslaagd was me om naar hun onherbergzaam stadje te loodsen, ondanks 5 jaar lang tegenstribbelen van mij. En het was nog de waarheid ook!
Na de ceremonie leek Fuzzy wel te glimmen, waarschijnlijk wegens opgezwollen van de blessings.
“Dàt heb je mooi gezegd mama, de onnoemlijk vele blessings die de mensen ons sturen houden ons tot op hoge leeftijd jong en gezond, zodat we dit werk nog zeer lang kunnen verder zetten.”
“Jij ontvangt nu ook de blessings?” vroeg ik achteloos in de hoop van te leren waar nu precies de truc zat.  “Natuurlijk mama, massa’s, massa’s..!”

20171016_125854

1 dagje rust in Cape Coast was mijn wens: et voilà!

Mensen kunnen wensen uit wanhoop: ze hebben hulp nodig, zoeken steun…
Mensen kunnen wensen uit machteloosheid: iemand anders verdriet kunnen ze niet dragen, maar ze kunnen hem of haar wel sterkte wensen…
Mensen kunnen wensen en zegenen uit liefde; mensen kunnen verwensen uit haat..

Wat uit het hart komt, wordt door het hart opgevangen.
Ik heb het geleerd om mijn hart daarvoor open te stellen:  ik wens, overtuigd van de kracht van mijn woorden en mijn liefde; tegelijk absorbeert mijn hart gretig alle wensen en zegeningen die ik mag ontvangen.
En wat doe je dan met VERwensingen, hoor ik je denken? Ik maak me daar geen zorgen in, die zullen nooit opwegen tegen mijn talloze zegeningen!
Tja, uitgerekend 20 jaar geleden (1 februari 1998) zette ik voor het eerst voet aan wal in Ghana. Dat laat blijkbaar zijn sporen na! 🙂

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Op bezoek naar Lifeschool Ghana?

Beste lezers, helpers, sympathisanten,

Alweer de laatste dagen van 2017: toch de absolute deadline om jullie voor dit jaar nogmaals uit de grond van mijn hart te danken voor jullie inzet, steun en betrokkenheid!

Het was een bewogen jaar, vooral met de 2 containers die we verstuurd hebben en de hemeltergende nasleep ervan.
Ook de stage van Nona en Emmelie en het mooie werk dat ze gedaan hebben op het vlak van tienerzwangerschapspreventie mag niet onvermeld blijven.
Neem daarbij de 10 scholen in Buipe die we voorzien hebben van computers, van tafels en van stoelen; de ontelbare voetbalploegjes die verrezen zijn; de medische en juridische bijstand voor de armsten waarvoor we ook dit jaar onze nek hebben uitgestoken; de 10 gesponsorde leerlingen die nu in hun laatste jaar zitten en Taïfa, onze universiteitsstudente!  Natuurlijk is er ook de razend interessante partnerschap Shs Buipe/Athena Kortrijk die we ondersteunen en vorm geven.
Druppels op een hete plaat, maar iedere druppel knispert, sommigen knetteren zelfs!
Waarom doe je dit allemaal vragen mensen?

23146413_1088191674617289_181679919_n

Met een westers oog bekeken was de motor van de Kangoo onherroepelijk stuk: cfr. de distributieriem die uitpuilt! Toch kwam Fuzzy me de volgende ochtend met de Kangoo oppikken. Is dat geen magie? 😉

Veel redenen hoor!
Op filosofisch vlak:  door me onderdaan te voelen van een prachtige, uitbundige en overvloedige wereld waar er in principe absoluut genoeg is voor iedereen. Aanhoudend het morsige onevenwicht van de realiteit proberen te herstellen zie ik als mijn taak, ondertussen mezelf in de gaten houdend om niet in donquichotterie te vervallen!

Op emotioneel vlak: de kinderen! de dieren! de aarde! de natuur! de mensen!
Ik word er warm van… liefde dus!  Angst, onrecht en misbruik zien en er niets aan doen zou veel pijn doen.

Naast mijn filosofische en emotionele redenen ontbreekt het me niet aan nog enkele (al dan niet guilty) pleasures:
–  het ongelooflijk boeiende aan het van binnenuit mogen ontdekken van een andere collectieve mindset en een andere culturele context (cfr. Noem me neger);
–  de vriendschap en het vertrouwen die ik mag ervaren;
–  de magie!  Sint Augustinus zei het al:  “Wonderen gebeuren niet in strijd met de natuur, maar alleen in strijd met wat wij als natuur kennen.” Laat ons zeggen dat Afrika het continent is waarin de natuur zich gewillig leent tot diepere kennismaking!

25589702_1127134317389691_555280071_n

Als secretaris van Lifeschool stuurt Fuzzy me dan een foto van het cash geld ten bewijze van een transactie. Zoiets ontroert me.

–   en last but not least: de ontroering!
Bijvoorbeeld als ik de oude, erg slechtziende schooldirecteur, mijnheer Ali, tegenkom die op het punt staat de razend drukke weg over te steken gesterkt door zijn -jawel- léésbril!  Met sterkte “3” nog op het linkerglas gestickerd.
Of de gelatenheid en de aanvaarding waarmee aangegeven wordt dat iemand gestorven is:  “He/she has joined the majority.”

Wil je Lifeschool Ghana en de hele scene waarover ik vertel graag zelf ervaren?
In 2019 plannen we een groepsreis naar Ghana!
Indien je belangstelling hebt, laat het me weten.

Nog een prettig eindejaar en veel geluk voor 2018!
Christine

 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Rechtzetting

Beste lezers,

Door een (voor mij) onoplosbaar probleem komen mijn blogberichten regelmatig als een rommeltje in uw mailbox terecht.  De onderschriften van de foto’s staan nl. tussen de tekst en dit maakt het geheel moeilijk leesbaar.
Gelieve dus om de blog te lezen steeds door te klikken naar de website, daar staat de tekst picobello voor u klaar!

Kerstgroeten,

Christine

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Terwijl de harten zacht zijn…

Beste lezers,
Dank u voor de schouderklopjes na mijn pijnlijke bericht van vorige week.
Inderdaad, in onze samenleving hebben we ook onze eigen verhalen die vanuit goedmoedigheid en empathie starten om te ontaarden in egoïsme, misbruik, verspilling en belangenvermenging.
Een lezer liet me weten: “Wij kunnen van geluk spreken dat je ons eerlijk informeert.  Hoe en waar anders komen we ook dit soort uitdagingen en minder fraaie aspecten van noord/zuid samenwerking te weten?”

Voor uw info: het ziekenhuisbeddenprobleem is nog steeds niet opgelost.  We zijn er wel quasi dagelijks (jawel!) mee bezig:  het begrip tijd heeft nl. zo goed als geen invloed op de doorsnee Afrikaanse mens.

huis afgebrand

Een typisch Afrikaans tafereeltje, ware het niet…

Dat brengt ons naadloos bij de tijd van het jaar: de kersttijd!
Lichtjes, kerstliedjes, dennenbomengeur, fake of echte sneeuw… : ze maken ons hart zachter en dompelen ons in een dromerige, haast magische sfeer van knusse goedgunstigheid doorregen met vleugen heimwee naar vroeger.
Nu, alle kerstboomballen ten spijt, heb ik zelf maar weinig last van romantische en – godbetert- nostalgische gevoelens.
De kersttijd met haar koude, korte dagen en het jaareinde in zicht is een natuurlijke periode van reflectie en solidariteit. Ik mag zoveel roepen en schrijven als ik wil dat iedere mens op aarde recht heeft op een menswaardig bestaan met zuiver water, onderwijs, medische zorg, enz.,  als ik dit recht niet ook als mijn plicht beschouw, heeft dat recht geen waarde. En mijn woorden evenmin!
Vandaar dat ik, samen met een handvol helpers, steeds verder werk:  kansloze jongeren sponsoren om naar school te gaan, remedial classes, noord/zuid uitwisseling, zorgen voor veilig water en hygiëne, computers, tienerzwangerschapspreventie, medische zorg  enz.

huis afgebrand bis

…dat hun huisje enkele dagen geleden is afgebrand! Geen brandverzekering, en het cashgeld dat ze hadden van de maisoogst zat in hun kleren verstopt. Lifeschoolmedewerkers Fuzzy en Jamal (hier op de foto) gingen kijken wat en hoe we kunnen helpen.

In het grotere kader van ‘de wereld verbeteren’ stellen de resultaten van onze onophoudelijke inspanningen helaas niet zoveel voor. Duurzame en grootschalige veranderingen kunnen maar gebeuren middels economische en politieke ingrepen op mondiaal vlak.

Toch veranderen we met Lifeschool levens van moeders, vaders en kinderen… Jongeren krijgen plots zicht op een toekomst!
Bovendien werk ik zowel hier als in Ghana ook voortdurend aan dat grotere plaatje.  In Ghana draait dat rond intensieve uitwisseling met de lokale overheid, de Chieftaincy en het ministerie van Onderwijs.  In België ben ik 1 van de 5 vertegenwoordigers van het 4de pijlersteunpunt, waarmee we o.a. een – op ervaring gebaseerd – standpunt trachten in te nemen in het debat rond migratie en internationale samenwerking.  O.a. als lid van de adviesraad voor internationale samenwerking van mijn stad, werk en denk ik actief mee aan de implementatie van de SDG’s (Sustainable Development Goals of duurzame ontwikkelingsdoelen van de VN, die tegen 2030 moeten kunnen worden volbracht).
Kortom, ik ben één van die mensen die aan de karre duwt en aan den boom schudt!
Een treffelijk leven voor iedere mens voelt als een oermoraal. Met een ‘treffelijk’ leven bedoel ik hier niet zedig of deftig, maar wel dat iedere mens toegang heeft tot voldoende gezond voedsel en zuiver water, ontwikkelingskansen krijgt en zijn kinderen niet moet zien lijden bij gebrek aan middelen.
En met ‘treffelijk’ doel ik evenzeer op ons eigen leven:  dat we ons treffelijke mensen kunnen voelen omdat we niet wegkijken en ook niet cynisch doen, maar helpen waar en wanneer het nodig is.

lifeschool

Bouwsteencertificaat van 16 euro voor de bouw van afdak voor buitenschoolse activiteiten.  (tekening Lieven Dermaut)

Mag ik in deze tijd van ‘de zachte harten’ ook uw hulp vragen voor Lifeschool?
Ook naast uw sympathie en mentale steun kunt u nog op  zoveel manieren helpen.
Bijvoorbeeld door onderstaande (kerst)geschenkjes bij Maria’s corner (het bio- en fairtradewinkeltje van mijn dochter) te kopen: de bedragen gaan integraal naar Lifeschool.
– een bouwcertificaat (16 euro);
– vintage nieuwjaarskaartjes (1 of 2 euro);
– bioroggekussentjes (10 of 20 euro);
– Marimekko inpakpapier (1 euro voor 4 bladen);
– een kunstwerkje van Jan Dewilde (75 euro)
– een boek ‘Noem me neger’ (17,50 euro)
– glaspasta juweeltjes uit Ghana
….
Of door iets te storten op BE45 5230 8028 8389.

Beelden van negertjes die dankbaar knikken en zo, we doen dat al lang niet meer!  🙂
Desalniettemin buig ik diep en welgemeend voor u.

Nog een boeiende en inspirerende kersttijd.

Christine

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Schaamte en pijn

Is het schaamte, is het angst, of is het een mengeling van beide die maakt dat ik het verder berichten over de container(s) voortdurend uitstel?
Daar ik beweer dat Powered by Love, Lifeschool Ghana een kleinschalig ‘korte keten’-project is, ten allen tijde transparant, moet ik ook praten als ik liever zou zwijgen…

Deze foto werd vorige week genomen in het Public Hospital van Buipe

De bedden en het medisch materiaal staan nog steeds in de opslagplaats. Ondanks de onderhandelingen die we gevoerd hebben met de Chief en subschiefs, met de DC, met de frauduleuze dokter, met de eigenaar van de grond van het hospitaal; ondanks alle beloftes en dure eden, blijft de zaak muurvast en onopgelost.
Indien we zouden toestaan dat de bedden worden verkocht, was er nooit een probleem geweest en waren de portefeuilles (althans van enkelen) al comfortabel dik.  Om u een idee te geven: 1 bed is ginds vlotjes 3000 NGC of 600 euro waard en we hebben er 32 gestuurd.  Een kleine 20 000 euro aan bedden dus:  neem er nog de nachtkastjes, de behandeltafels, en de bergen rollators en stoelen bij.  Niet minder dan een goudmijntje voor wie er de hand kan opleggen.  Vergeet ook niet dat 100 euro ginds in weinig opzichten te vergelijken valt met 100 euro hier.

De strijd is dan ook bitter.  Ik werd ernstig geïntimideerd door de fake dokter terwijl ik ’s avonds moederziel was alleen in ons education center. We mogen dan wel een nightwatch èn een daywatch in het center hebben die verondersteld zijn mekaar af te lossen, ’t zijn Ghanezen: ze kunnen honger hebben en eerst eten zijn ‘gaan zoeken’; ze kunnen dagen na mekaar een platte fietsband hebben…
Gelukkig had ik mijn gsm bij de hand, werkte de netwerkverbinding (!) en kon ik Fuzzy bellen, mijn redder.
Nadat de dokter afgedropen was, zei Fuzzy dat hij enorm geschrokken moet zijn dat ik in het land was.  ‘De mensen kwamen me vertellen dat hij voortdurend rituelen liet uitvoeren! Hij heeft een klein fortuintje verspild aan pastors en fetishpriests.  Het was echt niet de bedoeling dat je nog ooit voet aan wal zou zetten in Ghana.’
Het leek alsof ik een mokerslag in mijn borstkas kreeg die alle lucht in één keer uit mijn longen perste. ‘Waarom?’  prevelde ik met het beetje lucht dat me nog restte.
‘Tja, het laatste wat hij wil is dat jij orde op zaken komt zetten. Maar ik wist het wel, hij zou jou nooit iets kunnen aandoen. Geen ogenblik heb ik getwijfeld: jij bent zodanig zuiver en zo oprecht menslievend dat al zijn rituelen jou niet kunnen raken, ze zijn niet meer dan weggegooid geld.’
Middels een razendsnelle mindscan overliep ik schijterig of ik wel altijd zo zuiver en menslievend was als Fuzzy dacht dat ik was. Maar de zachte warme gloed waarmee hij me vol bewondering en vertrouwen aankeek, hielp me besluiten dat ik het maar beter zo liet.

Eén van de twee staanders voor baxters in het Public Hospital van Buipe.

Na de soft-horror  komt nu de weenpassage:  de dokter heeft duizenden paar latex handschoenen, gyneacologische verbanden voor na de bevalling, mondmaskers, voorschoten en voetbeschermers voor in de operatiekwartieren, enz. – allemaal gerief waarvan de datum verstreken was-  in de fik gestoken, samen met zijn pastors en enkele jonge jongens die hij voor zijn kar had gespannen. Luidruchtig en uitgelaten riepen ze terwijl ze het grote vuur voedden met het zo kostbare en schaarse materiaal: ‘Zie je hoe de blanken zijn?  Ze komen ons zogezegd helpen, maar in werkelijkheid komen ze ons vergiftigen.’

Onze mensen hier met een hart voor Lifeschool hebben zich uit de naad gewerkt om de ruimtes tussen, onder en boven de bedden, de nachtkastjes enz. op te vullen met dit soort medisch wegwerpmateriaal.
Wie ‘Noem me neger’ las weet dat ik voor de operatie van Blessing de lakens van mijn bed heb afgestaan, omdat de jongen anders op het blote plakkende skai van de matras lag.  Nièts was er voor handen, geen doekjes, geen verbanden…
Zelf ben ik ook ooit in de operatiezaal van het grote hospitaal van Sunyani gesukkeld met een beenwonde die moest worden gehecht.
Het grote ronde wendbare licht boven de operatietafel brandde voor ongeveer één vierde en van de twee artsen (?) die me behandelden had slechts degene die ook het groezelige openstaande schort aanhad, één handschoen aan. In een hoek stond er een bord rijst halfweg opgegeten. Terwijl het bloed uit mijn tot-op-het-been-diepe wonde gulpte vroegen ze of ik al dan niet verdoving wou voor het hechten.  Nadat bleek dat ik de vraag goed verstaan had en bevestigend antwoordde, kwam de tweede verrassing: ‘In dat geval ga je verdoving moeten gaan kopen bij de apotheek!’
Wat een geluk dat de wildvreemde vrouw die het ongeluk had zien gebeuren en die me naar het ziekenhuis begeleid had, buiten op me was blijven wachten. Ik gaf haar mijn portefeuille en vroeg haar om de verdoving te gaan kopen.  Ondertussen hield ik, op de operatietafel gezeten, met mijn eigen zakdoek mijn wonde dicht, terwijl de dokters van alles vroegen over België.  De ene vertelde over een familielid dat in Liège woonde, terwijl de andere die ondertussen verder van de rijst at – in Ghana eten we met onze handen- , vroeg of ik fufu lustte en of ik ook kinkey en banku lekker vond en of we dat in België ook hadden. Net toen de hamvraag er zat aan te komen: ‘Ga je me helpen om in België te geraken?’ klopte de vrouw op de deur van de operatiezaal met een flesje verdovingsspul en mijn portefeuille. De rijst werd aan de kant gezet en ze begonnen aan hun verdoof- en naaiwerk. Ik had niet gezien dat ze de naald uit de steriele verpakking haalden en verzocht hen om een andere te nemen en die onder mijn ogen open doen.  Belèdigd dat ze waren en of ik misschien dacht dat ze geen opleiding genoten hadden.

De rest van dit verhaal doet hier niets ter zake.  Het was nog maar eens bedoeld als ‘korte keten’- getuigenis van hoe belabberd de gezondheidszorg er aan toe is, hoe schaars de uitrusting en de broodnodige disposable verzorgingsmaterialen. En hoe gruwelijk misdadig de wraakactie van ‘de dokter’ was om dat kostbare materiaal te verbranden met als reden dat het buiten datum was en mensen zou doden.

Ondanks tegenslag blijven we goed en gemotiveerd bezig. Laat je hen niet in steek?

Lieve mensen, beste lezers, sympathisanten en helpers,  ik ben blij dat het droevige nieuws van dit misdrijf van mijn hart is, want het zwijgen woog loodzwaar op me.  Ik wou vooreerst al die arme sukkelaars die niets hebben en die hier niets mee te maken hebben beschermen, bang dat uw hulp en mededogen met dit nieuws in het gedrang konden komen. Met mijn zwijgen dacht ik ook mezelf en mijn werk te beschermen:  u zou me als onbekwaam voor Afrika kunnen beoordelen.
Ik heb mijn portie al geweend, samen met Fuzzy, de leeuw, de grote muile!
Ween indien nodig ook uw deel, maar aub laat hiervoor de massa’s kinderen en jongeren die Lifeschool dank zij uw hulp levensperspectief en toekomst geeft, niet in de steek.

 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Lifeschool: een mengeling van succes en pittige uitdagingen

Eén van de verkiezingsbeloftes van vorig jaar was:  “Free SHS“, gratis hoger onderwijs.
NPP won en al laat ik me nadrukkelijk niet in met politieke partijen – als je niet alert bent, recupereren ze je waar je bij staat- ik wreef me stiekem in de handjes:  het uitgespaarde geld voor de 10 SHS Buipe  studenten die we momenteel sponsoren, zouden we goed kunnen gebruiken voor de verdere bouw en ontwikkeling van Lifeschool zelf.  Algauw bleek echter dat hun “Free SHS” maar begon te tellen vanaf de eerstejaars! Naast de inschrijvingsgelden moeten we voor onze gesponsorde derdejaarsstudenten ook hun examination papers en stageformulieren betalen.  Examens in Ghana zijn centraal: het hele land krijgt dezelfde examenvragen. Mijn frustratie hieromtrent kan ik soms nauwelijks in toom houden:  onzalige toestanden zoals de willekeurige manier van verbeteren door een centrale commissie;  het regelmatig nationaal ‘lekken’ van de vragen, wat op zich al bewijst dat het systeem niet voor iedereen even waterdicht is; de tijdsduur (minimum 6 maanden, vaak 8 maanden, alvorens je je uitslag kent en waarbij je ondertussen thuis ‘wacht’);  de moeizame, quasi onmogelijke weg om inzage te krijgen in je verbeterde examen…
Examenformulier 300Gh en stageformulier 120Gh.
Maal 10 gedeeld door ca. 5 = 840 euro.

De 10 Lifeschoolstudenten doen het schitterend. Ze hebben allemaal een zware struggle for life achter de rug en zeggen dat ze nu als in een mirakel leven…

Maar kijk, dacht ik, dit nog betaald krijgen en dan hoeven we op zijn minst geen nieuwe studenten voor SHS meer te sponsoren want na dit schooljaar is echt alles gratissss!!
Het resultaat van dat ‘gratis’ is, dat er zich in het eerste jaar maar liefst 550 leerlingen ingeschreven hebben en er komen er nog dagelijks bij.  Er is nu zo’n groot gebrek aan leerkrachten en klaslokalen dat dagelijks les geven een ware uitdaging is.  Hoe de leerlingen hoofd aan voet naast en boven mekaar gestapeld liggen in de slaapzalen is niet meer normaal.  De overheid, de politiek?  Niemand thuis: hun belofte “Free SHS” is vervuld!

Na een intensieve rondgang 2 weken geleden, telden we bij de eerstejaars – hou je hart vast- 189 leerlingen die amper Engels spreken en begrijpen!  De overheid blijkt alweer blind en doof.
Lifeschool organiseert al jaren remedial classes voor dit soort leerlingen.  Ze hebben basisschool en lager middelbaar doorlopen in hun afgelegen dorpen, in hun lokale taal, waarna iedere verder vorming gestopt is.  Gewoonlijk vertrouwen we ieder jaar een groep van 25 à 30 leerlingen toe aan de goede zorgen van Seth, de door Lifeschool opgeleide en gesponsorde remedial teacher.  Hij behaalt werkelijk verrassende, voortreffelijke resultaten.  De nu tweedejaars die vorig jaar nog stilletjes in een hoekje zaten wegens niet kunnen en/of niet durven praten, blijken nu mondige jonge dames en heren geworden te zijn!

Dankzij de remedial classes konden zo’n 30 bange kneusjes zich in één jaar tijd ontwikkelen tot mondige jongeren die debat noch drama schuwen.

Maar tijdens de naschoolse lessen die iedere dinsdag en donderdag plaatsvinden, kunnen we geen 189 jongeren bedienen. We zoeken nu naar extra leerkrachten: Seth zou hen opleiden/begeleiden, en vanaf Nieuwjaar zouden die dan ook een vergoeding per les krijgen. Helaas kunnen we hen niet vanaf les één vergoeden, want de kans dat ze op de vergoeding afkomen en geen les geven is zeer groot.  Zelfs tijdens de gewone lesuren vinden leerkrachten massa’s uitvluchten om niet aanwezig te zijn.  Velen van hen boeren een beetje of hebben een bescheiden handeltje of gaan diep het woud in om bomen (o.a. Rosewood) op te kopen van boomstropers en die aan de Chinezen te verkopen.  Alles om hun schamel loon of in het geval van Seth, Abubakari en zoveel anderen, hun totaal onbestaande loon, aan te vullen!

Als we positief willen blijven, kunnen we dit gemoedelijk allemaal klasseren onder groeipijnen, gevolgen van succes, enz. en besluiten dat ondanks alles wat niet klopt en de ondermaatse inbreng van de overheid, er nu toch massa’s jongeren de kans krijgen om naar het hoger middelbaar te gaan.  En niet te verwaarlozen: ze krijgen iedere dag 1 tot 2 gratis maaltijden!
Maar un train peut en cacher un autre.
Helemaal van de kaart geblazen was ik toen ik vorige week vernam  dat – nu we eindelijk een keuken, een refter en voedsel hebben-  de hoofdverantwoordelijke voor de aankopen, systematisch karrenvrachten voedsel verduisterde.
Moet ik dit nu ook als een gevolg van ons succes zien? Want tot Pasen vorig jaar was er geen eten voorzien op school en dus ook niets om te stelen…

Volgende keer meer over de containers.

 

Buipe SHS matron caught stealing loads of school’s food items yen.com.gh Oct 24, 2017 1:38 PM -Police at Buipe have arrested the matron of Buipe SHS for allegedly stealing food items belonging to the school. -She was caught on Monday night transporting a car load of items -This followed a combined monitoring effort from two assembly members in the area Police at Buipe in the Central Gonja District of the Northern Region have taken into their custody Madam Alidu Rahinatu, the matron of Buipe Senior High School who allegedly stole large quantities of food items and toiletries belonging to the school.  The vehicle carrying the stolen goods Madam Rahinatu was reportedly caught on Monday night while she was carting away bags of soap, several gallons of cooking oil, cans of milk, sacks of maize, among others in a vehicle she had hired. According to the reports, Madam Rahinatu was busted with the help of two assembly members of the area who had monitored her activities. One of the assembly members, Honourable Balkisu who also serves as the school’s Parents and Teachers Association (PTA) chairperson, who got a hint of the matron’s activities alerted her colleague at Fufulso with details of the vehicle. The vehicle was then monitored until it reached a point on the Tamale – Buipe highway — around Fufulso Damongo junction – before it was intercepted by police who took the vehicle with registration number AW 3864 – 13 and its occupants including Madam Rahinatu to the police station. A later search at the residence of the suspect by the police revealed more than double the number of items found in the vehicle. She is said to have pleaded guilty in her caution statement to the police. “It was a tip off…when it happened the board chairman of the school, infact, stakeholders were not around so we are going to have a serious meeting,” one of the assembly members said according to Starr FM.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De containers

Mijn ontvangst in Buipe was alweer vrolijk en uitbundig:  ware ik niet zelf het voorwerp geweest van de talloze begroetingen, omhelzingen en het in de lucht omhoog gestoken worden, ik had bergen cliché-bevestigende kiekjes kunnen nemen van die immer blije, goedgeluimde Afrikanen.  De twee 40ft high cube containers die me vooraf waren gegaan, hadden hun enthousiasme misschien wel wat aangevuurd.

Gedurende meer dan twee jaar heb ik nagedacht of ik al dan niet een container zou sturen:  ecologische overwegingen (het vervuilende transport, geen adequate afvalverwerking eens de goederen zijn afgeschreven…) en economische overwegingen (bijdragen tot ontwrichting van hun eigen fragiele economie, creëren van afhankelijkheid, serieuze aderlating van mijn spaarboek…)  waren de factoren die mijn twijfel onderhielden.

Een greepje uit de inhoud van de container. Massa’s stoelen en tafels hebben we al verdeeld, alsook zeer veel voetbalgerief en de computers. De rest verdelen we later.

Uiteindelijk heb ik twee containers na elkaar gestuurd, een met medisch materiaal voor het hospitaal van de dokter die geen dokter bleek te zijn (cfr. vorig blogbericht) en een met educatief materiaal voor onze eigen Lifeschool, voor de partnerschool SHS Buipe en voor de andere scholen in Buipe.
Als je mij nu vraagt: ben je blij dat je ze gestuurd hebt?  Wie me kent, weet dat ik doorgaans altijd blij ben (de neger in mij? 😉 ) èn dat ik een redelijk doordrongen ben van het don’t-look-back-principe.
Maar als je mij vraagt: zou je nòg een container sturen?  Dan antwoord ik, ondanks meerdere nederig makende levenslessen die me leerden om nooit nog nooit te zeggen:  jamais, never, niemals…
Tenzij natuurlijk! 😉

Niet omwille van ecologische en/of economische bezwaren: na 2 jaar denken en overwegen was ik daar aan uit.  Ik ken de toestand ginds: de noden, het materiaal dat kan dienst doen, de schrijnende tekorten…  Èn ik weet welke enorme massa’s bruikbare goederen er hier afgedankt en weggegooid worden!
Ik stond en sta volledig achter mijn beslissing.
Maar het gedoe…!  Al dat gedoe eromheen…!

Enerzijds doe je enorm veel goed, omdat je zoveel kinderen helpt, hen een leven en kansen biedt die ze anders nooit zouden hebben. Maar tegelijk moet je blijvend op alles letten, alert zijn, over alles nadenken.
Nadat we aan 10 lagere secundaire scholen elk 2 computers hadden geschonken, kwestie van de leerlingen beurtelings de look & feel te kunnen geven van een echte computer in plaats van een met een krijtje op het bord getekende computer, vielen we al in discussie met de respectievelijke schooldirecteuren dat de computers niet bedoeld waren om mee te nemen naar hun huis.  En nééé… ook niet bestemd waren om de administratie van de school mee te voeren.  Want ze konden hun administratie niet langer doen met boeken en een pen zeiden ze.

Een witte parelhoen zou zéér speciaal en zéér gegeerd zijn, wisten mijn helpers me te vertellen nadat ze me de speciale gift van de Chief samen met de yams alsnog overhandigden. Ik was er nl. stilletjes vanonder gemuisd toen ik hoorde dat ik alweer een parelhoen zou krijgen als dank. Ik wou het dier de vrijheid geven, maar mijn helpers protesteerden fel!

Een ideetje van Fuzzy: we hebben toen een soort interview gefabriceerd in een informatief programma op de lokale radio, waarin we lieten weten dat alle lage middelbare school studenten voortaan de kans krijgen om echte ICT les te krijgen.  Al lachend en hinnikend maar bloedserieus bedoeld- zoals dat in deze cultuur hoort- meldde Fuzzy dat de directeuren en leerkrachten die toch de computers laten verdwijnen naar hun eigen huis, boete zouden moeten betalen en uitgesloten zouden worden van onze verdere steun.
Voor wat het waard is.

Neem de kwestie met de ziekenhuisbedden:  in theorie is die opgelost.  Na eindeloos palaveren en onderhandelen met de Chief, zijn subchiefs, Dauda, Fuzzy, en Yousef, de eigenaar van het hospitaal, heeft de Chief besloten dat the Palace de kosten voor het verschepen en inklaren van de container voorlopig zal terug betalen aan Dauda, zodat de bedden eigendom worden van de hele community en naar het ziekenhuis moeten worden gebracht waarvoor ik ze aangevraagd heb.  De rest zou naar het gewone (overheids)hospitaal gaan.  Terecht, want ook daar liggen de zieken op matten of krakkemikkige sponden.

Met de Chief en de 2 vijanden, na de theoretische verzoening.

Toen ik de bedden in de hangaar ging inspecteren, was de stank niet te aarden.  Er lag een dode geit.  Het dier moet binnen gesukkeld zijn tijdens het lossen van de bedden, er niet meer uitgeraakt om vervolgens een langzame hongerdood te sterven. De aanblik van het rottende, in mekaar gekrulde dier deed mij zo’n hartzeer, dat ik even de pijn en de machteloosheid niet voelde, over het feit dat zieke mensen nog steeds op de grond lagen, sommigen hun eigen baxter in de hoogte houdend, terwijl er hier 32 perfecte ziekenhuisbedden stonden.  En nog staan.
Want de theoretische beslissing moet tot op vandaag nog in de praktijk worden omgezet.

Binnenkort vervolg.

 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie