Verwandering

Wat zouden we zijn zonder engelbewaarders, zonder wilde weldoeners, zonder mensen die zeggen “ik ben rijk genoeg”…?
“Rijk”, niet in de zin van Brad Pitt-rijk, Trump-rijk, eindelijk-de-lotto-gewonnen-rijk…
“Rijk” in de zin van genoeg hebben, content zijn met wat je hebt, je dankbaar kunnen voelen voor je alledaagse welvaart, die in grote delen van de wereld bijlange niet zo alledaags is.  Terwijl wij ons wel eens afvragen wat we zullen eten,  vragen miljoenen mensen zich af OF ze zullen eten…
Het soort “rijk” dat groeit uit wijsheid, cfr. Jan Dewilde’s grootvader: je kan maar 3 keer per dag eten.
Jan Dewilde is o.a. recyclagekunstenaar: sinds jaar en dag verkoopt hij zijn werk t.v.v. van Lifeschool Ghana.
Op 13 juli stelt hij tentoon in Bolwerk A.A.P.: topkunst op een toplocatie!
Je wordt vriendelijk uitgenodigd om als bij wonder heel herkenbare menselijke en dierlijke expressie en lichaamstaal te ontdekken in de meest alledaagse voorwerpen!
Hieronder laat ik Jan Dewilde zelf aan het woord.
Beste mensen,  ik hoop van harte dat we elkaar mogen ontmoeten op 13 juli!
Groeten,
Christine

Verwandering_Mailing_01.0

Men zegge het voort!

Straatjutter.
Ik maak beeldjes, assemblages, uit oude materialen. Meestal vind ik die op rommelmarkten, maar ook gewoon langs de kant van de weg.
De titel van de tentoonstelling “verwandering” is een samenvoeging van verwondering en verandering. Ik verander oude, overbodig geworden gebruiksvoorwerpen in iets totaal nieuws. Wat zorgt voor verwondering.
De beeldjes kunnen grappig zijn, wonderlijk of eerder nostalgisch. Beeldjes vol verbeelding.
Ik beschouw ieder beeldje als een cadeau van de Voortdurende Schepping.

Mijn voorkeur gaat uit naar soberheid. Meestal bestaat een beeld slechts uit drie samengevoegde voorwerpen. Soms slechts uit,twee. En ja, het gebeurt ook dat ik niets doe. Dat het voorwerp op zich reeds een beeld is, de zogenaamde objet trouvé. Je hoeft het enkel te zien.

Het alledaagse bestaat niet.
Ik hoop dat de beeldjes helpen dat we ons bewust worden dat het alledaagse niet bestaat. Dat alles wonderlijk is. Zelfs het zogezegd banale, de rommel, het versletene, het afgedankte. De schoonheid is overal. Wij zijn blind.

Rijk genoeg.
Omdat ik rijk genoeg ben – je kan maar drie keer eten per dag, zei mijn grootvader – gaat de opbrengst volledig naar Lifeschool Ghana, opgericht door Christine Moreel uit Hulste.  We sparen nu om een tweedehands ambulance naar Ghana te kunnen sturen. Veel te veel mensen – vaak ook zwangere vrouwen – sterven onderweg naar het ziekenhuis bij gebrek aan vervoer.

Wil je nog meer info, altijd bereid.
Alvast bedankt voor je interesse en om het rond te bazuinen.

Groeten,
Jan
Bolwerk A.A.P.  13 juli van 11:30 tot 24:00 Spinnerijstraat 105 Kortrijk

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Het slotklooster van de zusters Ongeschoeide Karmelietessen stelt kloostertuin open voor Potjebuur!

Potjebuur, de feestdag in ons land die ieder jaar samenvalt met het Suikerfeest, is op 15 juni aan haar 10de editie toe. Op Potjebuur stapt iederéén, ongeacht nationaliteit, afkomst, kleur, taal of religie met een lekker hapje naar een buur.
Iedereen kan meedoen, want iedereen heeft buren!

Dit jaar ondersteunen ook de Kortrijkse zusters Ongeschoeide Karmelietessen, die van oudsher een leven leiden van stilte en gebed, dit waardevolle initiatief dat vrede en samenhorigheid uitdraagt.

DSC03706

Op 15 juni gaat deze poort van 16u tot 19u open voor een grote Potjebuur!

Daarom stellen ze op 15 juni hun prachtige kloostertuin ter beschikking voor een grote Potjebuur!
Een uitzonderlijke gelegenheid, want het Ongeschoeide Karmelietessenklooster, dat pal in het centrum van Kortrijk ligt, is een slotklooster:  hier wandel je dus normaal niet even in en uit!
Tenzij op Potjebuur dus!

Laat je wegglijden in de rust van de unieke kloostertuin met zijn bloemen, kruiden, en beschermde bomen; maak een wandeling langs de paadjes of vlei je in het groene gras terwijl je van een smakelijk hapje geniet.

15 juni van 16u. tot 19u.
Ingang Lange-Brugstraat 4 Kortrijk.

Maria’s corner, het bio- en fairtrade textielwinkeltje op de hoek, zorgt voor de gratis hapjes!

De buurt levert de helpende handen!
 
Zo mooi kan wereldburgerschap zijn!
Veel groeten en wees welkom!
Christine

Voor meer Potjebuur-initiatieven op 15 juni: check Potjebuur op Facebook.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Stand van zaken + GDPR

Lifeschool draait naar wens!
Het is zo prettig dit te mogen schrijven ondanks het warrige parcours dat we soms afleggen om iets te bereiken.
De bouw van de polyvalente ruimte bij het education center, is zo goed als af… nog de laatste loodjes, je kent ze wel.

31925055_1231607090275746_5652195408420536320_n

Great job!

Het veredelde afdak, opgebouwd rond de container, wordt ondertussen al geregeld gebruikt voor meetings en activiteiten. Nog meer dan vòòr de oprichting ervan, merken we de noodzaak van deze rustige, neutrale ontmoetingsruimte.  Bij ons vlaggen noch wimpels, geen politieke inkleuringetjes en al zijn we ook religie-neutraal, so far hebben zowel christenen als moslims al eens een ceremonie gehouden. In de intimiteit van mijn hoofd vraag ik me dan wel eens af waarom ze dat niet in hun eigen respectievelijke kerken en moskeeën doen. Maar zie, zonder te roepen hoe neutraal we wel zijn of willen zijn, landen jongeren in ons centrum. De dag dat we van start kunnen gaan met onze buitenschoolse activiteiten, kennen ze de plaats al en komen ze graag.  Het is trouwens ontroerend grappig hoe je een gehoofddoekt moslimmeisje kan zien zitten in een christendienst of omgekeerd, een christenmeisje dat vlug haar hoofd bedekt om aan een moslimgebeuren deel te nemen.  “Bff”’s (Best Friends Forever) blijken immers àltijd samen te willen zijn!
Er is nog zoveel hoop in de wereld!

31120800_10217109249312123_6194798551277502464_n

Uitzicht op het education center vanuit de ontmoetingsruimte. Droge, dorre voortuin!

Ook de partnerschap met SHS Buipe/Athena Kortrijk loopt gesmeerd.
Nadat de aanvraag voor de Belgische visa ons informeel volledig werd afgeraden, hebben we het roer omgegooid en gaan de lln. van Athena Kortrijk de lln. van SHS Buipe bezoeken.
Verwonderd?  Tenzij iemand van jullie deze vraag van Buitenlandse Zaken weet te beantwoorden: “Hoe gaat jullie organisatie 10 Ghanezen 24/24 gedurende 10 dagen zo intens controleren dat ze niet kunnen weglopen?”
Laat dit alvast weer een eyeopener zijn op de letterlijk grenzeloze vrijheid die wij westerlingen genieten en die ons bovendien aanzet om ons af te vragen: waarom immigreren mensen eigenlijk?
Want denk niet dat Buitenlandse Zaken paranoia is: de kans is reëel dat een aantal van de Ghanezen verdwenen is vòòr het moment van de terugreis.

Of stel het je zo voor: je gaat voor het eerst op vakantie naar een ver afgelegen, prachtig, zonovergoten eiland, witte stranden, mooie, lachende mensen, heerlijk eten en exotische drankjes..  En je zegt: het is hier zo goed, ik wil hier nooit meer weg.  En je doet het nog ook!!  Want je weet, als je nu teruggaat naar België, dat het je nooit nog lukt om terug te keren. Je trekt het met de kleren en het geld dat je hebt, je ziet je familie en vrienden niet meer, je huis of kamer ook niet. Je visum verloopt, je geld geraakt op en buiten vakantie houden is er hier niets te doen voor een westerling.
Een enkeling, een absolute zonderling, zou zoiets wel durven zou doen.
Maar doorgaans zijn westerlingen die – al dan niet tijdelijk – immigreren, al redelijk goed ingebed in hun gastland, ze verblijven, eten en leven er goed, bezoeken regelmatig hun thuisland en met dat magische 4-cijfercodige kaartje in de hand, blijft de lokale bevolking gastvrij en van oor tot oor naar hen glimlachen.
Net zoals de Ghanezen die hun land uitvluchten en die hier in de illegaliteit trachten te overleven, zijn ze ook op zoek naar een beter leven:  alleen zijn immigrerende westerlingen wat beter – laat ons zeggen- geëquipeerd 🙂

Na de examens komt Veerle, de leerkracht van het team partnerschap Athena Kortrijk/SHS Buipe naar Ghana om het terrein te verkennen.
Morgen is er alvast een infoavond voor de ouders van de leerlingen die in het voorjaar zouden afreizen.

Tot slot nog dit, in het kader van de GDPR-wetgeving:  je ontvangt deze blogpost omdat je je hebt ingeschreven.  Het spreekt voor zich dat ik je gegevens nooit voor enig ander doel zou gebruiken en dat je je ten allen tijde op eenvoudige wijze kunt uitschrijven.
Al hoop ik van niet.  🙂

Veel groeten,
Christine

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Don’t shoot the pianist!

In Gonja Region mogen ze graag spotten met NGO’s: “Ze arriveren in een robuuste wagen,  doen het hulpprogramma uit de doeken, laten hun papieren ondertekenen door de lokale verantwoordelijke en… wèg zijn ze weer!”

Terecht? In mijn vorig blogbericht roep ook ik inderdaad woedend naar o.a. ‘dè NGO’s’.
Maar neen, beste lezer, in geen geval wil ik veralgemenen.
De omstandigheden waren zo dat ik vorige maand alweer getuige was van 2 scheve toestanden ten gevolge van NGO-interventies.
Jones, een social & medical worker en al vele jaren een vriend, werd samen met enkele anderen door een buitenlandse NGO ingezet voor onderzoek naar de Guineaworm-besmetting in een aantal afgelegen dorpjes.  De vraag of onderzoek naar de Guineaworm überhaupt nog relevant is, wegens uitstervende diersoort, laat ik in het midden.
Iedere onderzoeker zou 1500 NGC (300 euro) vergoed krijgen, een mooi bedrag in Ghana.  De NGO verzamelde de resultaten, betaalde 8 x 1500 NGC uit voor de 8 werkers aan de zogenaamde ‘ploegbaas’, en verdween.
En dan trad ‘the Ghanasystem‘ in werking: de ploegbaas die beweert dat hij het geld niet ontvangen heeft;  de ploegbaas die na wekenlang aandringen en smeken uiteindelijk aan enkelen van hen slechts 1000 NGC uitbetaalt.
De NGO had dus geen enkele voeling met de heersende hiërarchie, noch met de diep verankerde corruptie.

In het gebouw op 1km van onze partnerschool, vond een 5-daagse workshop plaats door een Amerikaanse NGO, voor leerkrachten uit afgelegen dorpjes: ze werden onderricht in technieken om ouders te motiveren hun jonge kinderen naar school te sturen.
De opkomst was echter gering.  Als je in Ghana een workshop houdt, moet je T&T voorzien (transportkosten, eten en drinken) en geef je best ook nog een cadeautje (een pet, pen, T-shirt..).  De NGO wist dat niet en in plaats van de 60 deelnemers die ze genoteerd hadden, kwamen er iedere dag hoogstens 15 opdagen.
Op een bepaald moment vroegen ze een aantal oudere en ouder uitziende leerlingen van onze school om mee op de foto te staan.  De foto die ze samen met ‘de ondertekende papieren’ als bewijs moesten meesturen naar hun headquarters!

Zo’n dingen steken en wringen en naast het misbruik van overheidsgeld is het ergste nog de oppervlakkige tot zelfs corrupte indruk die wij blanken soms achterlaten bij de lokale bevolking.  Maar nogmaals, er zijn ongetwijfeld NGO’s die heel nuttig en doordacht werk leveren.

30007818_1210920149011107_1162828780_n

De bouw van de hangaar is van start gegaan.

Wel stel ik me de vraag:  in welke mate moet ik scheve, onrechtvaardige toestanden vermelden op deze blog?
Wederzijdse uitwisseling, dat is waar Lifeschool voor staat.  Hoe kunnen we elkaar wèrkelijk leren kennen en begrijpen? Wat kunnen we van elkààr leren?
We zitten zo strak in ons eigen denkkader, neem daarbij dat we het beoordelen met de paplepel ingegeven zijn  – zelfs kleuters krijgen dezer dagen al een schoolrapportje mee naar huis met een beoordelingetje erin!- dat het objectief waarnemen en benaderen van andere culturen zeer moeilijk is voor onze menselijke geest.  Als we ons daarvan bewust zijn, is dat niet erg.  Helaas overschatten we vaak de neutraliteit van ons denken en vergeten dat ook onze opvoeding, onze culturele waarden en onze vroegere ervaringen ons denken vorm gegeven hebben.  Kortom dat ons ego meedenkt!
De mate waarin we ons hiervan bewust zijn, is evenredig met onze alertheid voor het denkkader waarbinnen de ander communiceert.  Empathie dus.

Zowel in mijn boek als op deze blog vertel ik anekdotes, belevenissen en mijn daarmee gepaard gaande emoties, kwestie dat je als lezer een stukje kan mee ervaren over hoe het er op dit eigenste moment, op dezelfde planeet, 7000km zuidelijker aan toe gaat.
De bouw van de toiletten, de oprichting van het educatief center, de containers, de partnerschap SHS Buipe/Athena Kortrijk, Potjebuur, enz… zijn projecten die naast hun praktische en noodzakelijke invulling, zo’n interessante wederzijdse uitwisseling creëren dat zowel mijn medewerkers, als alle betrokkenen, als ikzelf ons haast voortdurend op een organische wijze ‘bijscholen’.  De vakken zijn: empathie, nederigheid en werkelijkheidsonderricht!

30176315_1214706058632516_1227636698_o

Afdak met geïntegreerde container! Nu nog de vloer…

Beste lezer, als ik spreek over ‘alle betrokkenen’, dan bent u daar één van.
Ik schrijf niet voor een reisgids die u tracht te verleiden met het exotische Afrika:  de zonovergoten stranden om te bruinen, de nobele wilde in een -godbetert- strooien rokje, nachtelijke kampvuren met bezwerende djembés en lokale en geïmporteerde roesverwekkers…
Een loon ontvang ik ook niet, dus ik hoef u niet om de oren slaan met kiekjes van kindjes met dikke buikjes en vliegen op hun lipjes zodat u prompt in uw portemonnee schiet…
U bent ‘betrokkene’ omdat ik in alle onafhankelijkheid oprechte en authentieke informatie met u mag delen.
Don’t shoot the pianist!

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Woede

Gedurende 2 volle dagen werd ik samen met de lokale notabelen rondgeleid van hospital naar health center voor de officiële overhandiging van de ziekenhuisbedden, behandeltafels, nachttafels, ziekenhuisstoelen, rollators, rolstoelen, chirurgische lamp, lichtbak voor röntgenfoto’s enz. Alles was vooraf correct verdeeld geworden.  Zelfs dispensaria die meer dan 2 uur off road liggen, beschikken nu over enkele bedden en wat stoelen.

29664221_10216916054042362_1166866752_n

Mooie bedden, de volgende keer nog de lakens!

Emotionele speeches van plaatselijke dokters en medische hulpverleners ter dankzegging; demonstraties; handen schudden en nog eens handen schudden; toespraken van mij in naam van de donateurs en allen die geholpen hebben met het vullen van de containers; watervallen van zegeningen voor een lang en gezond leven voor mij en al degenen die gegeven en geholpen hebben.
Bij deze: Martine, Dirk, Nele, Jan, Hans, Lieven, Georges, Pieter, Nona, Emmelie, AZ Groeninghe Kortrijk, Hilde, Sint-Jozef Pittem, Karen, Christine (Kuurne), Caroline (Braces)…  Dank u!

Naarmate ze me dankten en loofden, voelde ik hoe er zich in mijn borstkas emoties ontwikkelden die ik niet kon beheersen. Mijn ogen gingen ervan overlopen en gezien ik het middelpunt van de belangstelling was, werd dat een onophoudelijke worsteling, want wenen is not done in Ghana.  Het leken verdriet- noch vreugdetranen die ik wegslikte:  het waren woedetranen.  De ziekenhuizen die ik bezocht hadden nu weliswaar bedden en hier en daar een behandeltafel, maar ze sméékten me om instrumenten!

29745453_10216915999240992_2129901274_n

Homemade autoclaaf om de schaarse instrumenten te steriliseren.

In de ‘operatiekamer’ in Mpaha stond een zelfgemaakte autoclaaf met twee scalpels, een tangetje en zo’n niervormige schaaltje in inox. In het ziekenhuis van Buipe, een stad met ca. 16 000 inwoners, hadden ze zelfs geen instrumenten voor kleine, laat staan voor grotere ingrepen en ook niets om te verdoven. In het ‘lab‘ stond er slechts een microscoop. Je moest zelf een hendeltje naar omhoog houden terwijl je keek, of het boeltje plofte in mekaar. De dokter klaagde dat er zelfs gisteren nog een vrouw was gestorven omdat ze geen bloed hadden. Domweg vroeg ik: “Kan het helpen als we een sensibilisatie-campagne lanceren zodat mensen bereid zijn om bloed te doneren?”  Ik dacht meteen aan mijn vrienden hier bij het Rode Kruis die me raad zouden kunnen geven over hoe je zoiets aanpakt.
“Daar gaat het niet om,” zei de dokter, “we hebben niets om het bloed in te stockeren, geen koelkast, geen recipiënten…”

Dagenlang voelde ik pure onversneden razernij door mijn lijf gieren. Die containers hadden een jaar van mijn leven in beslag genomen. Zòveel werk! En dan die nasleep.  Werkelijk alles en iedereen had moeten wijken: mijn familie en vrienden, mijn andere activiteiten, mijn ontspanning, mijn spaarboek. Maar alles was met plezier gedaan.
Nu moest ik het grimmige resultaat onder ogen zien:  de mensen voor wie ik dit allemaal had gedaan konden sterven in een mooi ziekenhuisbed ipv op de grond op een mat. Waardig!

29745888_10216916043282093_1465583396_n

Microscoop die zijn beste tijd gehad heeft.

Ik beschouw mezelf als een filosofisch georiënteerde geest, quasi moeiteloos zie ik de meeste zaken in hun groter verband, empatisch kan ik van mijn in jouw schoenen stappen en terug, bovendien ben ik het immer halfvolle-glas-type, maar ik was totààl de draad kwijt. Laaiend was ik op de leiders van de wereld. Ook op de VN en hun SDG’s, de Sustainable Development Goals, de opvolgers van de Millenniumdoelstellingen, waar ik mij voor inzet en die tegen 2030 o.a. de armoede in de wereld zullen uitgeroeid hebben en medische bijstand voorzien voor iedereen. Tandenknarsend woest werd ik als ik aan de onnozele statistieken dacht die instanties onder onze neus schuiven om aan te tonen dat het beter gaat met de wereld.
Hoe was het in godsnaam mogelijk dat mensen hier lagen te creperen aan banale ziektes en verwondingen terwijl we met onze gigantische kennis en onmetelijke financiële middelen door de ruimte klieven, het internet uitgevonden en het genoom ontrafeld hebben, terwijl we robots uitvinden waarmee we kunnen praten?

29751011_10216916029681753_1854496467_n

Een operatiekamer anno 2018.

Wat deed ik hier in ’s hemelsnaam?  Zòveel onrecht kon ik niet rechttrekken, wat had ik me wel voorgesteld? Deze ellende was veel te groot, veel te structureel, dit was geen taak voor mij, maar voor overheden. Bovendien, waar zaten al die honderden NGO’s in Ghana? De mensen hier legden al hun hoop bij mij, terwijl dit hier niet eens mijn plaats was.  Wat kon ik als nietig, klein wezentje uiteindelijk doen? Als het de groten der aarde ook maar even, één enkel uur, om basiswelzijn voor iedereen te doen was, dan zouden zo’n wantoestanden niet meer bestaan.
Mijn gedachten waren gitzwart en mijn zelfbeeld… hmmm… ook!

Samen met iedere nieuwe morgen droogden mijn tranen op.
Gezworen had ik vorige zomer dat ik nooit nog een container zou versturen.
Geloof het of niet, maar als ik aan het nodige medische materiaal zou geraken en er is een container voor nodig, dan stuur ik er opnieuw één.
Als de machthebbers zich niet schamen om de schrijnende, zorgbehoevende onderbuik van een heel continent te negeren, er geen belang aan hechten dat ontelbare mensen onnodig lijden en sterven, dan denk ik dat zelfs nobodies gelijk wij moeten doen wat we kunnen.  Wat als ook wij opgeven?

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Naar huis…

“When are you coming home?”
Dat ze me zowel in België als in Ghana vragen wanneer ik ‘naar huis kom’, ben ik al gewoon.
Het gevolg van een uit de hand gelopen integratieproces?  Ik zou het niet weten.
Meerdere jaren leefde ik er de helft van de tijd, dus helemaal onlogisch was het niet dat de Ghanezen me vroegen wanneer ik naar huis kwam.
Sedert mijn grootmoederschap ga ik er weliswaar even vaak, maar slechts voor korte periodes.  Ik heb dan zoveel te doen dat ik nog maar weinig tijd heb voor gezellig-samen-zijn-momentjes.  Maar dat lijkt geen rol te spelen: ze blijven Ghana nog steeds als mijn thuis zien.  België noemen ze gewoon mijn hometown, dat zoveel betekent als de plaats vanwaar ik afkomstig ben.
Mijn Ghanese community is wel enorm begaan met de mensen die ik achterlaat in mijn hometown:  ze willen graag op de hoogte gehouden worden van hoe het gaat met mijn moeder, mijn vader, Maria, Valentina, mijn zussen, en mijn vrienden die ze rechtstreeks of onrechtstreeks kennen.
Toen ik bijvoorbeeld vermeldde dat mijn moeder een nieuwe heup zou krijgen, hadden ze zoiets nog nooit gehoord en vonden dat ongelooflijk spectaculair. Nu, dat is het ook als je daar even bij stilstaat. Algauw circuleerde in de hele gemeenschap het enthousiaste gerucht dat ze bij de blanken beschadigde lichaamsdelen op dezelfde manier vervangen als onderdelen bij wagens.

Als ik van ginds vertrek om naar mijn hometown te gaan,  gebeurt dat doorgaans in alle sereniteit. In deze cultuur geldt dat als je wilt dat de persoon terugkomt, je zo weinig mogelijk heisa maakt rond zijn vertrek.  Nu, niet iedereen is altijd even cool.  Maar het beste is altijd doen alsof de persoon niet weggaat, géén afscheid dus.
Vandaar dat stakkers die hun hometown verlaten om de grote sprong te wagen naar het westen, langs gevaarlijke bandietenroutes, met krakkemikkige bootjes enz., altijd vertrekken tijdens de nacht. Iedereen heeft er weet van dat de persoon op vertrekken staat, maar er wordt niet over gesproken, geen afscheidsfeestjes, geen geknuffel, geen gezwaai, geen tranen…
Kortrijk rescue
Fuzzy was hier enkele jaren geleden (2012) gedurende enkele weken op bezoek.  Zijn enige uitstap ooit buiten Ghana. Deze week ontdekte ik onverwacht dat Fuzzy België waarschijnlijk als zijn thuis ziet, toen hij me bijgaand fotootje postte van een wagen die hij in Buipe onverwacht voorbij zag rijden.  Hij schreef erbij: “I saw this trotro in Buipe, with the name of my town on it, I’m so happy to see it”.

Ik vind het ontroerend mooi hoe mensen zich kunnen ‘thuis’ voelen.
Eigenlijk kent ieder van ons dat gevoel van thuis komen denk ik, ook al is dat ‘thuis’ ver weg van waar ooit ons symbolische wiegje stond.
Ongetwijfeld is het zoals in de liedjes: ‘Home is where the love is’.

See you around.

 

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties

Uitnodiging: “Dag van de 4de pijler”.

Beste lezers,

Als medewerker, als sympathisant, als geïnteresseerde in Lifeschool Ghana, word je vriendelijk uitgenodigd op de Dag van de 4de pijler, de jaarlijkse hoogdag van de burgerinitiatieven in het Zuiden.
Het wordt een interessante, inspirerende dag vol uitwisseling en ontmoeting.
Je kan o.a. kiezen uit 10 workshops, er wordt je een lunch aangeboden, kortom een dagje verwennerij voor lijf en geest!
Schrijf je vlug in op
http://dagvande4depijler.be/

Hopelijk zien we mekaar daar?
Groeten,
Christine

Zaterdag 24 februari in het Vlaams parlement.
Vergeet niet van je in te schrijven8f82adf3-24c4-4a8b-9efc-034a32f5daf2

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Buiten Dr. John en Dr. Dekerpel mag niemand zich dokter noemen

die geen artsendiploma heeft!
Lezers vragen zich af wat er allemaal gaande is tussen mij en de man die ik achtereenvolgens the fake doctor en de medical assistant heb genoemd en die nu de titel physician assistant claimt en o.a. op facebook plaatste dat ik me moet verontschuldigen.

Eerst en vooral: indien onze physician assistant de ziekenhuisbedden netjes op de bestemming had geplaatst waarvoor ze aangevraagd waren, zou het zelfs nooit aan het licht gekomen zijn dat hij geen ‘echte’ dokter is.  Wie zou eraan gedacht hebben om dat eens te checken? In het land van de blinden is éénoog koning.  De dokters zijn schaars in Ghana en we zijn zo blij met iemand die de moed en het lef heeft om de talrijke verkeersslachtoffers op te lappen, om in te grijpen bij slangenbeten, om verwondingen door machetes te verzorgen, om de pijn te verlichten bij al die rare ziektes, om bevallingen te begeleiden, enz.

AlexVanhee02

Dokters en apothekers…

Degenen die naar de USA zijn vertrokken om voor dokter te studeren, komen niet terug!
Nog meer dan Trump zien de Ghanezen zelf, hun land als een shithole-country: corrupt op alle niveau’s en weinig tot geen toekomstperspectief.
Wie kan, tracht weg te geraken en blijft waar hij/zij is.

Vandaar dat ik in een vorige blog  wat gas terugnam en sprak over “de man die ik onrespectvol the fake doctor heb genoemd”, want de man heeft levens gered.

Naast de titelvoering en de ziekenhuisbeddenellende was het probleem ook dat onze physician assistent al mijn blogberichten door een vertaaltool haalt, denkt dat hij alles begrijpt om vervolgens kregelig of boos te worden.
Toen ik bijvoorbeeld schreef: “Nadat the fake doctor was afgedropen…” had zijn tool vertaald: “After the fake doctor had run... “.  Diep in zijn eer gekrenkt liet hij weten dat hij helemaal niet weggelopen was (in de zin van vluchten dus).
Mijn schrijftaal is een ratjetoe van volgens dat het me uitkomt koele info, lichte spot, poëtische uitinkjes, vleugje guitigheid, warme woorden…  Kortom iets waar een vertaalmachine haar digitale tanden op kraakt.

27043179_1149738441795945_516999424_n

Eindelijk kunnen we weer verder! Zand voor de bouw van het zo noodzakelijke afdak.

Nu, het echte grote goede nieuws is dat de ziekenhuisbeddenkwestie gisteren eindelijk helemaal is opgelost.  Binnenkort rapporteer ik over de verdeling van de bedden en het materiaal, want ik ga zelf kijken.  Een werk van bijna een jaar is afgelopen. Ik dank in de eerste plaats Fuzzy, maar ook de DCE, ook Chief Jinapor II en het committee dat geholpen heeft om deze zeer moeilijke en onverkwikkelijke zaak te helpen oplossen.
Ik dank ook onze physician assistent om dan uiteindelijk toch een oplossing te hebben aanvaard.

So Doc, je leest met ons mee via je vertaalmachine:  ik hoop dat ik hiermee de puntjes op de i heb gezet en dat we vrede hebben?

Dr.-John

Dr. John

But please Doc, remember, onthou hieruit, dat de enige dokters die zich dokter mogen noemen zonder dat ze een doktersdiploma hebben, Dr. John en Dr. Dekerpel (den Dokteur van d’ Ugly Papas) zijn:  zij zijn immers helers van de ziel!
🙂

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Vluchten in woorden. Uitnodiging.

0001(1)

0002(1)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wat zijn wensen waard?

Dezer dagen worden de wensen over ons uitgestrooid als kwamen ze uit het peper- en zoutvaatje:  kwistig kruiden ze de sfeer van vrede af rond kerst en geven ze extra pit aan de euforie rond de jaarwisseling.  Familie, vrienden, geliefden, werkgevers, werknemers, bedrijven, klanten, winkels, consumenten, de media,…: niemand ontkomt aan het gewenst worden en bijna iedereen wenst.

Hebben we iets aan al die gelukswensen en season’s blessings?  Of zijn het gewoon folkloristische gebruiken en/of beleefdheidsformules?  Sfeerscheppertjes die effenaan in de ether verdampen?
Er zijn niet alleen de bijna obligate eindejaarswensen;  het jaar rond wisselen we wensen uit.  Gelukwensen voor verjaardagen, huwelijk, promotie…;  we zegenen pasgeborenen met alle goeds dat dit aardse bestaan te bieden geeft en we wensen sterkte en moed aan wie ziek is, verdrietig is en lijdt.

Iets wensen impliceert een verlangen van je hart naar iets voor een ander of voor jezelf. Een wens is een moment van mentale focus, net zoals mediteren, zegenen, bidden…, waarbij je ervan uitgaat dat je mentale activiteit enige impact heeft op het leven van een ander of dat van jezelf.

20171007_164328

Kleine mensen, kleine wensen!

Bijna dagelijks heb ik te maken met een realiteit waarin onze mentale activiteit geen weggeborgen deel van onszelf is dat zich afspeelt binnen de besloten duisternis van onze schedelpan, waar alleen wijzelf toegang toe hebben.  In de Ghanese realiteit is men zich heel erg bewust van de kracht van goede en slechte gedachten, van zegeningen en van vervloekingen.  Men richt het denken doelbewust, mensen zijn zelfs doodsbang van elkaars mentale kracht!
In de soap van de ziekenhuisbedden bijvoorbeeld, werd vorige week een officiële verordening uitgeschreven dat de medical assistant (die ik in vorige mails respectloos the fake doctor noemde) mij geen mails mag sturen met dreigementen of dat hij zal worden gearresteerd.  Tegelijk werd er verordend dat hij ook geen slechte gedachten over mij mag koesteren!

Enkele jaren geleden besloot ik een speech rond de zorg voor kinderen, zoals gewoonlijk met Fuzzy te eren en te danken. Ik zei dat wat we verwezenlijkt hadden, niet had gekund zonder de onvermoeibare inzet van Fuzzy.
“Zonder Fuzzy kan ik niets en ben ik niets:  hij is mijn rechterhand, mijn linkerhand en mijn hoofd”, oreerde ik op plastische wijze zoals gebruikelijk in mijn gastcultuur.  Achteraf hing Fuzzy zijn kin tot op zijn knieën. Achterhalen wat er scheelde was subtiel speurwerk.
Toen kwam het:  “We verdienen hier niets aan, het is altijd werken en zorgen voor anderen en problemen oplossen en schrapen voor geld. De enige reden waarom we dit doen is voor de blessings, maar als jij op die manier over mij spreekt, stuurt het publiek alle blessings alleen maar naar jou.  Ik wil òòk blessings!!”  Deze volwassen, intelligente, zelfbewuste man stampvoette nog net niet als een boze kleuter.
Toen ik vroeg hoe ik hem dan publiekelijk kon danken zodat hij ook blessings zou ontvangen, was hij vaag, ik begreep hem niet.
De laatste jaren werkte ik dus speech na speech af zonder hem nog te vermelden.
Maar onlangs werd me het woord gegeven op een ceremonie in de hall van de DC. De woorden rolden zomaar uit mijn mond:  “Five years… five good years, heeft deze man (en ik wees naar Fuzzy) geprobeerd om me naar Buipe te krijgen. Ik zat daar goed in Kumasi, ik was geadopteerd door de Ashanti’s, geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om naar Gonja Region te verkassen, in die moordende hitte, met al die insecten en slangen hier en met al dat stof en die droogte…  Mijn blanke huid is daar niet voor geschikt,” speelde ik pruilerig geaffecteerd. Het publiek monkelde. “Maar deze man liet me niet met rust.  Hij blééf aandringen en ik ben er zeker van dat hij iedere dag bad, wat zeg ik? SAMENSPANDE met Allah om me tot in Buipe te krijgen!”
Iedereen barstte in lachen uit. Ik rondde het verhaal af waarin Fuzzy de held was die erin geslaagd was me om naar hun onherbergzaam stadje te loodsen, ondanks 5 jaar lang tegenstribbelen van mij. En het was nog de waarheid ook!
Na de ceremonie leek Fuzzy wel te glimmen, waarschijnlijk wegens opgezwollen van de blessings.
“Dàt heb je mooi gezegd mama, de onnoemlijk vele blessings die de mensen ons sturen houden ons tot op hoge leeftijd jong en gezond, zodat we dit werk nog zeer lang kunnen verder zetten.”
“Jij ontvangt nu ook de blessings?” vroeg ik achteloos in de hoop van te leren waar nu precies de truc zat.  “Natuurlijk mama, massa’s, massa’s..!”

20171016_125854

1 dagje rust in Cape Coast was mijn wens: et voilà!

Mensen kunnen wensen uit wanhoop: ze hebben hulp nodig, zoeken steun…
Mensen kunnen wensen uit machteloosheid: iemand anders verdriet kunnen ze niet dragen, maar ze kunnen hem of haar wel sterkte wensen…
Mensen kunnen wensen en zegenen uit liefde; mensen kunnen verwensen uit haat..

Wat uit het hart komt, wordt door het hart opgevangen.
Ik heb het geleerd om mijn hart daarvoor open te stellen:  ik wens, overtuigd van de kracht van mijn woorden en mijn liefde; tegelijk absorbeert mijn hart gretig alle wensen en zegeningen die ik mag ontvangen.
En wat doe je dan met VERwensingen, hoor ik je denken? Ik maak me daar geen zorgen in, die zullen nooit opwegen tegen mijn talloze zegeningen!
Tja, uitgerekend 20 jaar geleden (1 februari 1998) zette ik voor het eerst voet aan wal in Ghana. Dat laat blijkbaar zijn sporen na! 🙂

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 4 reacties