Alle overtollige regen die hier valt, is eigenlijk bedoeld voor ginder!

1De boompjes en bonenplantjes overleven, niettegenstaande ze slechts nu en dan een druilerig vlaagje over zich heen krijgen. Hier en daar hebben we enkele boompjes vervangen die het niet gehaald hebben. Maar de grote uitdaging zal er komen als het regenseizoen, dat nooit echt doorgebroken is, alweer overgaat in de het droogteseizoen! De buitjes zijn nl. erg lokaal, hebben kracht noch volume en zijn te schaars om de bodem te verzadigen tegen het komende droogteseizoen.

Hoe aarzelend de regenbuitjes ook op gang gekomen waren, het (zogenaamde) onkruid was er al meteen bij om zijn plaatsje op te eisen! Er dook een nieuw probleem op: de vrouwen vroegen ons waar we bleven met de onkruidverdelgers!
Tijdens de workshops was duidelijk aangegeven dat we geen chemische bestrijdingsmiddelen zouden gebruiken: de vrouwen en/of hun familie, buren zouden het onkruid handmatig verwijderen. Niemand ging daar tegenin: allen stonden te popelen om van start te gaan.
In de media waar men gewag maakte van onze pilootprojecten werd er echter gezegd dat Lifeschool de vrouwen bevoorraadde met boompjes en planten, voorzag in het ploegen en het poten en ook de ‘herbicides and weedicides’ leverde. Veel konden we daar niet aan doen:  het was gezegd en geschreven geworden – we weten hoe de media zijn – maar we maakten ons sterk dat onze vrouwen en het Agric department goed op de hoogte waren van de afgesproken werkwijze.

Op zijn controlerondes zag Fuzzy bij de 4 projecten hoe allerlei groen de bonenplanten en de boompjes was beginnen overwoekeren. Bij navraag waarom er niet gewied was, kreeg hij 4x hetzelfde antwoord: “You didn’t give us weedicide”.
Zucht!
We hadden kunnen blijven discussiëren of het al dan niet duidelijk gezegd geweest was op de workshops; over het feit dat we niet gereageerd hebben op wat de media zeiden en schreven; over waarom de vrouwen niet eerder gereageerd hebben toen ze zagen dat het onkruid sneller groeide dan de bonenplanten… Maar we hebben het niet gedaan, omdat ik nog steeds in België ben en Fuzzy ginds alleen staat met ‘gevoelige’ woordvoering voor Lifeschool, wat niet altijd vanzelfsprekend is.
Maar ook omdat het gewoonweg aartsmoeilijk is om hierin je slag thuis te halen. Bodem, die eigenlijk oorspronkelijk regenwoud herbergde, is nooit de meest vette landbouwgrond. De traditionele landbouwmethodes, kleinschalig en met streekeigen gewassen gaven vroeger voldoende voedsel aan de leefgemeenschappen.
Maar ondertussen worden reeds decennialang kunstmatige meststoffen ingezet, alsook chemische bestrijdingsmiddelen zoals herbicides en pesticides tegen ziektes, plagen en onkruid. Cynisch genoeg werden ze geïntroduceerd om de honger te bestrijden!
Monsanto & Co hebben aan Afrika ongetwijfeld hun grootste en trouwste klant. Want doordat er amper wetgeving is – en als die er al is, wie controleert die?- wordt er gesproeid en gespoten dat het een aard heeft, zonder hoeveelheden, verdunningen en sproeitijden in acht te nemen.  Alle richtlijnen staan weliswaar op de verpakking, maar wie leest die kleine letters en een nog prangerder vraag: wie kàn er lezen?
Sedert enkele jaren verkoopt de regering gen-techzaden: de boeren betalen veel geld voor b.v. hybride maiszaden die weliswaar meer opbrengst geven maar die geen bruikbaar zaad leveren, waardoor de boeren iedere keer opnieuw diep in de beugel moeten tasten.

3Hoe dan ook er is weinig vertrouwen in de kracht van de bodem en bij de meeste mensen lijk je een fantast als je spreekt over telen zonder chemische middelen:  sproeien is de traditie geworden. Enkele jaren geleden hebben we zelf enkele plantages aangelegd met biomais en -ananassen. Momenteel kunnen we enkel nog rond ons education center de bioteelt van lokale mais in stand houden. Soms staan omwonenden of bezoekers ernaar te kijken en noemen het een mirakel! Al zijn ze daarmee nog niet bereid om zelf de fundamentele omslag naar bioteelt te maken, want ‘het is niet omdat God ons zo gunstig gezind is, dat hij dat ook met hen zal zijn’! Tja.
Maar terug naar de pilots. Fuzzy vond dat we koste wat het kost bij het doel van de proefprojecten moesten blijven: ze doen slagen zodat we meer vrouwen kunnen verenigen om onze organisatie vervolgens onder de aandacht te  brengen van een grote internationale speler die de klimaatverandering in sub-sahara aanpakt. Dus hadden we slechts 2 opties, zei Fuzzy: ofwel kochten we weedicides ofwel betaalden we externe mensen om met een machete te wieden. Dat de vrouwen zelf zouden wieden, was geen optie. Uiteraard zijn we voor de veilige, gezonde en duurzame optie gegaan, ondanks een kost die niet voorzien was.

“Fuzzy”, zei ik ietsje geniepig en gefrustreerd aan de telefoon, “als dat zo doorgaat, moeten we straks ook nog externen betalen om de oogst binnen de halen en aan de vrouwen hun voordeur te leggen…!”
Thats Ghana for you, my friend”, grapte Fuzzy.  Dit is onze oneliner die we altijd gebruiken als we voor ongerijmdheden komen te staan!

Hartelijke groeten,
Christine

Over Christine Moreel

Living in Belgium as well as in Ghana (West-Africa), am in a privileged position to learn about the differences as well as the similarities between the heart, soul and mind of black and white people. Sooo interesting!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s