Zo veilig als wat

Door sommige gevoelige zaken die ik in mijn blog naar de oppervlakte haal, lijkt het er misschien wel op dat ik me in een gevaarlijk nest van fundamentalisten bevind en dat die baardige, van jurken en machetes voorziene sujetten me op ieder moment kunnen gevangen nemen, gijzelen, onthoofden, tot seksslavin maken..

Laten we wel wezen: ik ben Rudi Vranckx niet!
Geen cameraploeg in mijn kielzog, geen fixers, geen 4wheeldrive…
Mochten ze hun religieuze boodschap via mij wereldkundig willen maken, dan kan het eigenlijk enkel via deze blog.  En hoeveel lezers heb ik?  Veel te weinig als je het mij vraagt!
Mij als seksslavin vasthouden gaan ze ook niet doen:  zij hebben inmiddels wel door dat ik hen geen zonen meer zal baren. 😉

Alle gekheid op een stokje:  ik voel me er veilig, gerespecteerd en geliefd.
De fundi’s, die we achteloos de taliban noemen, vormen een minderheid – weliswaar een groeiende minderheid.  Iedere familie heeft wel zijn eigen taliban, ieder dorpje zijn kliekje talibans.
Dit verschijnsel uit zich ginds nog maar zo’n 5 à 10 jaar.  Wat betekent dat ik spelende kinderen heb zien opgroeien tot talibans en meisjes heb weten geboren worden, die nu bruiden zijn van gezette opa’s. Pijnlijk.
Maar hoe daarmee om te gaan? Een handleiding bestaat er niet, de koran buiten beschouwing gelaten!
Mijn inwijding in de islamcultuur kreeg ik in het begin van de jaren 80:  ik had het geluk al zwervend heel wat tijd in Marokko te mogen doorbrengen. Wat een cultuur, wat een volk!  Er heersten weliswaar regels en taboes, de corruptie was – in mijn ogen toen- ongezien, maar er was ook vrijheid blijheid.  Alcohol was verboden, maar gemakkelijk te verkrijgen. Vrouwen droegen een hoofddoek; niqabs en boerka’s zag je zelden en dan nog meestal op vrijdag. Jonge vrouwen namen me mee naar de hamam, waar naakt helemaal niet haram bleek te zijn.  s’ Avonds zat ik met de jongeren van mijn leeftijd in een kamertje opeengepakt en we lachten en zongen en het kifpijpje passeerde. Meisjes dansten op liedjes van hun lokale idolen:  ik was getuige van een sensualiteit waarvan ik nog het bestaan niet kende!  De huwelijken waren gearrangeerd – althans dat probeerden de ouders-  maar hoe die meisjes met het mannenvolk omgingen…  je voelde bijna medelijden met de mannen!
Het leven dat ik beschrijf was niet eens in een grote stad:  Chefchaouen was begin jaren 80 een klein stadje.

Wat een schril contrast met de do’s and don’ts van nu!  En dan spreek ik niet enkel over de manier waarop de fundamentele islam zich in mijn Ghanese regio manifesteert, maar ook in onze contreien.
Hoe dan ook, mijn interesse in de islam was toen al gewekt: ik heb een stuk of 3 Korans plus ook enkele verklarende (lees: interpreterende) boeken. Ze staan naast mijn Bijbels, Bhagavad Gita, Veda’s,… op mijn schap met Heilige boeken dus.  Al ben ik geen lezer.

En laat dat nu net het heilige zijn aan die boeken:  je zou me moeten bezig horen als we discuteren, onze gezellige en leerrijke avondactiviteit in Buipe!  Je zou haast zweren dat ik de Koran van voor naar achter en van achter naar voren ken!  Het helpt natuurlijk dat Fuzzy nu en dan oprecht verwonderd het gesprek met enige theatraliteit onderbreekt: “Hòren jullie wat zij nù zegt? On-ge-loof-lijk! Dat staat letterlijk in de Qur’an hé!”  Waarna hij, vinger in de lucht, in het Arabisch een vers quoot en de rest van het gezelschap ratelend invalt. Vervolgens vertaalt Fuzzy het vers met de nodige animo, waaruit blijkt dat het doorgaans universeel, praktisch toepasbaar en zeer liefdevol is.  Zoals hij wel vaker doet, concludeert hij dat ik méér ben dan een moslim. Ik buig dan lichtjes het hoofd en sla bescheiden mijn ogen naar beneden –  zoals vrouwen doen als er tegen hen gepraat of naar hen verwezen wordt.
Je voelt hoe het hele gezelschap op dezelfde golflengte zit, tot een diehard de betovering verbreekt door te zeggen dat het toch wel tijd wordt dat ik een échte moslima wordt.  Zodat ik kan trouwen.
Dus toch!

Tja, ik vind wel een goeie, harmonieuze oplossing voor die ambulance hoor! 🙂

Over Christine Moreel

Living in Belgium as well as in Ghana (West-Africa), am in a privileged position to learn about the differences as well as the similarities between the heart, soul and mind of black and white people. Sooo interesting!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Zo veilig als wat

  1. gelezen, mooi!
    ________________________________

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s