Ghanees-Belgische uitwisselingsreis (2)

Aan Veerle, de leerkracht die o.a. de communicatie naar de leerlingen en de ouders toe verzorgde, liet ik weten dat het plan veranderd was en bad dat ze niet zou vragen waarom.  Wat als ze met zijn allen dat vreselijke ongeval zouden googlen…

Maar ‘het plan veranderen’ werd een zenuw- en energieslopende farce zoals ze ze – mijns inziens- alleen in Ghana kunnen fabriceren!
In februari had ik met de directeur van Ghana’s nationale busmaatschappij STC afgesproken dat ik op 23 maart de busreis Accra-Buipe cash zou betalen, want zo wou hij het.  De 23ste was de man daar niet, de 24ste ook niet. Begrijpelijk, het waren een zaterdag en een zondag.
Ik kon niet langer in Accra blijven, want maandag is marktdag in Buipe en we zouden met Mariam en de kookploeg de voedselvoorraad kopen voor het verblijf van de groep (ca. 60 pers.).  Die ene wekelijkse marktdag is nl. de enige gelegenheid waar je provisie kan inkopen.
Het veranderde plan met de bus zou ik wel telefonisch regelen vanuit Buipe en de betaling via overschrijving.  Dacht ik.65173961_1281122288718760_6657926438173278208_n
Toen ik op maandag eindelijk de STC directeur aan de lijn kreeg, kwam ik te weten dat er helemaal geen bus voorzien was voor ons, omdat hij de 23ste het geld niet ontvangen had zoals afgesproken. Het argument dat de man niet op zijn kantoor was mocht niet helpen.
Fuzzy ingeschakeld – Fuzzy kan nl. praten en blìjven praten tot men hem uitgeput zijn zin geeft om ervan af te zijn.  Het mocht niet baten, er was geen bus voor ons!

Zal ik alle absurditeiten en hemeltergende uitdagingen van die week voorafgaand aan de komst van wat de Ghanezen steevast ‘your people‘ noemden, beschrijven? Ik ga dat niet doen, want ik vrees dat jullie gaan denken dat ik ze verzin!

Op zaterdag zouden ze landen en op donderdagochtend hadden we nog steeds geen bus en ook nog geen hotel, want ‘het veranderde plan’ betekende ook:  het hotel in Kumasi annuleren en geschikte overnachting vinden in Accra.
Fuzzy en ik besloten ons op te splitsen.
Hij zou nog in Buipe blijven, want de voorbereiding bleek nog niet rond – niets kon werkelijk goed en af genoeg zijn voor ‘your people‘.  Zo zouden ze o.a. nog bij Chief Jinapor pleiten dat hij via de radio zou omroepen, dat iedere inwoner van de stad zijn/haar huis moest opruimen en poetsen!
De spanning rees nog meer:  toen ik al vertrekkensklaar stond, vonden Fuzzy en Jamal het ineens te gevaarlijk dat ik met zoveel cash zou reizen!
“Duh Fuzzy”, zei ik “die cash is hier toch ook niet vanzelf geraakt!”
“Inderdaad, maar als jij onderweg overvallen en beroofd  wordt, hoe moet het dan met your people?”
Neem het niet persoonlijk, zei ik tegen mezelf,  ze zien je graag, het is de Afrikaanse manier van stressen.  Ze waren zo nerveus en zo gretig om een bovenmaatse goede indruk te maken op your people, dat ze plots minder aan Allah leken over te laten.

Rond 10u30 ’s avonds kwam ik aan in het broeiend hete kloppende hart van de hoofdstad.  Van de bus stapte ik meteen in een taxi met eerst 1 dan 2 dan 3 en dan 4 mij totaal onbekende mannen die me van luxe-resort naar sterrenhotel brachten op zoek naar een overnachtingsplaats voor de groep die overmorgen zou arriveren. Een ‘neat and affordable’ hotel had ik gezegd en de beste manier om dat te weten, was uitproberen.  Bij ieder luxehotel waar ik op den duur niet meer binnenging  en herhaalde dat het voor een groep studenten was en aldus betaalbaar moest zijn, probeerden ze me ervan te overtuigen dat deze hotels voor blanken zeer betaalbaar waren!
65279705_1674199016057271_767744125922443264_n
Om 3u30 in de morgen gaf ik het op en nam ik een kamer, noodgedwongen met een aantal sterren, niet nadat ik de urenlange taxirit vereffend had, die duidelijk ook aangepast was aan het betaalbaar vermogen van de blanken.
Zo’n degelijke kamer met lakens en airco deed wel deugd, maar ik kon er maar een paar uur van genieten want om 6u. belde Fuzzy mij al op.  Ik moest asap naar het VIP station gaan om de bus te regelen, en Worwor, een ver familielid van Chief Jinapor zou daar op me wachten.
Met Worwor, wat slang betekent in Twi, klikte het meteen.
Eerst hielp hij me met de onderhandelingen voor een bus die ‘your people‘ moest ophalen aan Kotoka Airport en naar ‘een hotel’ brengen (want we hadden er nog geen), om de groep de dag erna naar Buipe te brengen.
De rest van de dag  zochten we net buiten het centrum van Accra naar dat ‘ neat and affordable’ hotel met voldoende kamers.  Helaas had Worwor de moeilijkheidsgraad nog wat opgedreven:  het hotel moest over een private parking beschikken voor de bus! “Niet dat dat nodig is, maar we willen dat your people zich veilig voelt.”

Toen John Jinapor, de zoon van Jinapor II (Chief van Buipe) en former minister of Energy had vernomen dat de leerlingen die avond toch in Accra zouden overnachten, werd er prompt diner voor hen geregeld in zijn huis.  Zeer goed nieuws:  homecooking bij John, veilig en iets waar ik zelf niet meer voor moest zorgen.
De volgende dag, de dag van hun aankomst dus, bleek hij naar een begrafenis ‘te moeten’ in Volta Region!  Maar hij zou zijn belofte nakomen en een maaltijd betalen in een ‘affordable‘ restaurant naar keuze.
65310366_404499090163842_5638515997712318464_nDe laatste uren mocht ik in die helse drukte dus nog op zoek gaan naar een restaurant waarvan ik dacht en hoopte dat het eten er veilig was. Als blanke durfde ik nergens vragen of ik de keuken eens mocht zien:  er is, vooral in de hoofdstad, nogal wat frustratie aanwezig rond het vroegere kolonialisme.  Ik maakte overal een praatje en trachtte ondertussen ongemerkt indrukken te registreren van properheid en verantwoordelijkheid.  Als de dood was ik dat your people  hun eerste nacht al op het toilet zouden doorbrengen.  Uiteraard in de eerste plaats voor het ongemak en de pijn, maar enigszins ook voor de blamage.  Die zou ongetwijfeld meer van mijn Ghanese medewerkers gekomen zijn, dan van ‘your people’.  De keuze viel – o ironie – op een Chinees restaurant!

Fuzzy was ondertussen aangekomen vanuit Buipe, de bus stond klaar, David en mijn andere helpers stonden klaar en alles was perfect en daar kwamen ze één na één door migration (die ‘voorbereid’ was) gesijpeld:  ‘Your people’!
Ik kneep eens in mijn wang: dit waren ze écht!

 

 

Advertenties

Over Christine Moreel

Living in Belgium as well as in Ghana (West-Africa), am in a privileged position to learn about the differences as well as the similarities between the heart, soul and mind of black and white people. Sooo interesting!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s