Ghanees-Belgische uitwisselingsreis (1)

De reis is wonderwel verlopen!
Zowel voor de Belgen als de Ghanezen was het een once-in-a-lifetime-experience!
56852867_10216581746153407_7412641093608538112_nVoor de Belgen moet het ongeveer gevoeld hebben alsof ze een vlucht gemaakt hadden met een teletijdmachine en ineens als groep in het hete middelpunt kwamen te staan van een eeuwenoude traditie, in stand gehouden middels dansen, muziek, kledij, starre maatschappelijke denkbeelden en armoede.
Voor de Ghanezen, betekende het contact met de Belgen weinig minder dan een bezoek van aliens:  die huid, dat haar, die taal, die houding, die gebaren…

Ik moet het mijn Ghanese medewerkers en vrienden nageven:  de gebeden waren enorm goed voorzien en georganiseerd!  Fuzzy had er naar eigen zeggen gedurende het hele bezoek van ons Belgische gezelschap – hun heen- en terugvlucht inbegrepen-  zowel een mallam als een traditional priest permanent “op gezet”.  “Op 2 paarden wedden” zouden wij hier zeggen. Het was hun taak om 24/7 te bidden en rituelen uit te voeren opdat alles goed zou verlopen, dat niemand ziek zou worden, dat er geen ongelukken en conflicten zouden zijn… , kortom dat het de reis van hun leven zou worden.
Daarnaast, bezwoer hij mij,  zouden zowel hijzelf, als de 2 deelnemende moslim leerkrachten en de 2 deelnemende christelijke leerkrachten, zich ongemerkt ook voortdurend in contact stellen met de Allerhoogste om bescherming en veiligheid af te smeken.

De gebeden waren geen overbodige luxe geweest…

Op een bepaald moment was het nog maar een week vooraleer de leerlingen met hun leerkrachten en verpleegster zouden aankomen in Ghana.  Het hele programma voor hun verblijf had ik ter plekke al een goeie maand voordien georganiseerd:  logies, transport en eten, alles in functie van comfort en veiligheid; bezoeken en culturele uitwisselingsprogramma’s in het kader van hun eigen schoolprogramma en het Lifeschoolprogramma rond klimaatverandering en migratie.
Een maand op voorhand een programma in mekaar boksen in dat deel van de wereld waar zelfs morgen nog onbestemde toekomst is, want volledig in handen van de Allmighty?
Toch was die voorbereiding nodig geweest om de school, de leerkrachten en de directie een houvast te geven en vooral om de ouders gerust te stellen.
We hadden nu nog een week de tijd om een groep van bijna 60 personen (Ghanezen + Belgen)  naadloos in het uitwisselingsprogramma met alles erop en eraan te laten passen.56247862_10216526514612653_5785492402806456320_n

David, één van mijn begeleiders in Accra, toonde me op zijn smartphone foto’s van 2 bussen die de vorige nacht op mekaar waren ingereden net buiten Kintampo.  Het dodental liep al tegenaan de 70.
Ik draai prompt mijn hoofd weg als ondraaglijke beelden zich aan mijn netvlies dreigen op te dringen, maar ik was te laat.  De close-up- beelden van de verkoolde lijken en vooral van de onthoofde man, haalden me die nacht uit mijn slaap.  Eén van de 2 bussen was een VVIP bus geweest vanuit Tamale, het soort waarmee wij op het einde van de reis allen samen naar Cape Coast zouden rijden. En de plaats van de ramp lag op de Kintampo-Techiman road waar ook wij voorbij zouden komen!
Ook het jaar voordien was er op dezelfde weg in Kintampo een gelijkaardig ongeval met bussen geweest ter hoogte van de Waterfalls, met eveneens een gigantisch hoog dodental.
Bovendien had ik lang genoeg langs deze onverlichte Tamale-Techimanweg in Kintampo gewoond, om de bussen dag en nacht als letterlijk moordende machines voorbij te zien razen. Zo’n bus stopt zelfs niet als hij tijdens zijn helse vaart een voetganger of een fietser neerhaalt, want door de snelheid hoort de chauffeur vaak niet meer dan een doffe klop, en dat kan van alles zijn!  Zowel in de volksmond als officieel worden de verbindingswegen tussen steden ‘highway‘ genoemd.  De enige gelijkenis die deze highways hebben met onze Europese snelwegen, is dat er godbetert tollboots staan, die dan nog bemand zijn ook!  En och… ik zou nog vergeten dat deze wegen net als onze snelwegen ook voet- noch fietspaden hebben.  Ik probeer om niet cynisch te zijn.

Om 5 uur in de ochtend belde ik naar Fuzzy om voor te stellen het plan te veranderen!
Was het oké voor hem om de Belgische groep na hun landing in Accra te laten overnachten en niet, zoals voorzien, door te reizen naar Kumasi?
Fuzzy ratelde een hele rij woorden in het Arabisch: het kwam erop neer hoezeer Allah geprezen was om zijn gebeden te verhoren.  Hij had, zei hij, na het bericht van het vreselijke ongeval, de halve nacht gebeden opdat Allah mij op het gedacht zou brengen om na hun landing niet door te reizen naar Kumasi.
Van meet af aan hadden Fuzzy, de DCE en zelfs de Ghanese ambassadeur in Brussel gesuggereerd om de groep in Accra te laten overnachten na de landing.
Eén van de argumenten die ik had opgeworpen om meteen door te reizen tot in Kumasi, (250km) waar we zeker nog vòòr middernacht zouden aankomen, was om de last van de reis op te splitsen.  De leerlingen zouden anders de volgende dag die lange vermoeiende reis van zuid naar noord in één keer moeten maken.  Nog een overnachting inschakelen was ook geen optie want de hele reis was al zo kort – slechts 10 dagen in totaal-  in verhouding tot de afstand en het cultuurverschil.  Waarom tijd verliezen in het relatief westerse Accra?

Maar dat grote verkeersongeval illustreerde nog maar eens hoe gevaarlijk de wegen zijn.  En in het donker zie je minder dan overdag en bovendien zijn vele chauffeurs op dat late uur al niet meer fris, om het er niet over te hebben dat velen stijf staan van de amfetamines.
Ik hoop maar dat er geen 70 mensen moesten sterven om mij van gedacht te doen veranderen, schoot het onwillekeurig door mijn hoofd en ik voelde me misselijk worden.  Of je het wil of niet, na meer dan 20 jaar, gaat de Afrikaanse manier van denken een eigen circuit vormen in je brein.
Gelukkig riep Fuzzy me tot de orde met zijn uitleg over de perfectie van Allah en de onvolkomenheden van de mensheid.

Over Christine Moreel

Living in Belgium as well as in Ghana (West-Africa), am in a privileged position to learn about the differences as well as the similarities between the heart, soul and mind of black and white people. Sooo interesting!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s