Vliegende klimaatjongeren

Met de uitwisseling tussen SHS Buipe en Athena Pottelberg in zicht, zat ik samen met Fuzzy en de betrokken leerkrachten in het kantoortje van de directrice van SHS Buipe.
Naar Ghanese traditie antwoordde ik op haar welkomstvraag: “What’s your mission?”
Ze kent mijn missie, maar zoals van mij wordt verwacht, deed ik omslachtig de reden van mijn bezoek uit de doeken, waarna ze me al even traditiegetrouw nogmaals de hand schudde, welkom heette en me water aanbood.
Toen ze opnieuw ging zitten, leek ze wat gekrompen.
Met een klein stemmetje vroeg ze:  “Zijn ze daar?”
“Wie?” vroeg ik.
“Onze partners?”
“Nee… zoals gezegd, ik ben hier om hun komst te plannen.”
“Ja, dat weet ik, maar ZIJN ze daar?”
“Nee, ze komen pas later…”
“Oefff… . Pas volgende week!”
“Nee, niet volgende week, op 1 april komen ze hier op school aan”
Prompt haalde de directrice haar vingers boven en begon van haar pink af te tellen:
Do you mean February… March… April…?
Yes!”
And you have come to plan NOW??
Ze schoot in zo’n daverende lach dat we meteen met zijn allen meelachten.
“Jij weet toch heel goed dat wij niet kunnen plannen?”
April!!!” zei ze nog eens en het lachsalvo hernam zich.
Ik zeg:  “We gaan toch één en ander moeten voorbereiden, want we willen aan die uitzonderlijke ontmoeting de nodige diepgang en duurzaamheid geven. Bovendien moeten zowel de Ghanese als de Belgische leerlingen invulling geven aan het officiële leerplan. Neem daarbij nog de praktische kant van een groep van 60 mensen van 2 verschillende culturen die een week samen scholen, eten, leven, slapen, reizen..  Mijn mensen ginder, jouw collega directeur, de leerkrachten en de ouders willen gerust gesteld worden dat alles goed voorbereid is.
“Ja, ik weet het, natuurlijk”, zei ze “maar wij, Ghanaians, en plànnen!!!” en weer proestte ze het uit en haar lerarenkorps zorgde voor versterking.
Ik bevond me precies in een soort Ghanese Monty Python-sketch!
Merkte ze enige ontreddering in mijn blik? In alle geval, ze trok haar strak aansluitende  lokal dress effen en rechtte weer waardig haar rug:
“Ik schrok even, omdat ik begrepen had dat ze al aangekomen waren.
Maar we zijn wel degelijk voorbereid Madam Christine.  Is het niet?” en ze richtte zich tot de leraren en Fuzzy.  Deze knikten gedwee.
“We hebben gebeden voorzien ongeveer één week voor dat ze aankomen.   Stròng prayers, Madam”  zei ze met half dichtgeknepen ogen terwijl ze een yes-vuist maakte.
We will join our forces!  Samen met een moslim malam, een christen pastor en een traditional (animist) gaan we allemaal samen bidden voor een goede en veilige reis en – even belangrijk – voor een goede en veilige thuiskomst!  Wij Ghanezen hebben nooit leren plannen, zoals jullie dat kunnen. ’t Is toch the Allmighty die alles in handen heeft.  Zeg tegen mijn collega directeur, de leerkrachten, de ouders van de leerlingen en my dear sister Veerle dat ze zich in niets zorgen hoeven te maken. Wij hebben hier onze eigen manier van de zaken voorbereiden, of noem het “plannen op zijn Ghanees'”, je zal zien hoe alles perfect zal verlopen.”
Insh Allahu Madam“, zei ik.

Vanuit een jarenlange virtuele partnerschap tussen beide scholen is het ogenblik aangebroken voor een fysieke ontmoeting.
Er komt heel wat bij kijken: naast de voorzieningen in veilig transport, degelijke accommodatie en safe eten, werken we ook aan een inhoudelijk sterk programma dat relevant is voor beide groepen – zeg maar culturen.
Het onderwerp laat zich raden: wat doen 24 al dan niet spijbelende klimaatjongeren in een vliegtuig naar Afrika voor welgeteld 10 dagen?  De vluchtelingenstroom in de hand werken door nog meer klimaatverstorende uitstoot te produceren waarvan het Zuiden bovendien het grootste slachtoffer is?
large39Wie de blog al langer volgt, weet dat we oorspronkelijke van plan waren om de uitwisseling in Kortrijk te laten plaatsvinden.  Helaas bleek het onmogelijk om voor de Ghanese jongeren een visum te krijgen. Waarna we de rollen hebben omgedraaid.
De inhoudelijke rode draad gedurende die gezamenlijke schoolweek zal dan ook ‘environmental matters’ en ‘global warming’ zijn, onderwerpen die ook daar sterk leven.52651152_542150786192698_1082767315520454656_n
De Belgische jongeren kunnen nadenken over hoe ze de ecologische footprint van hun reis kunnen compenseren:  hun praktische sensibiliserende inbreng telt ook al.
Voor de Ghanese jongeren zal het draaien rond het verminderen van hun ongeziene afvalberg plastiek zakjes. Beide groepen zullen bovendien immense cultuurverschillen ervaren, evenals een enorm groot verschil in levensstandaard. Wat is er meer nodig voor  een full package socio-eco-culturele upgrade voor elk van hen?
En dit is zo belangrijk, want hoe dan ook geven zowel de Ghanese als de Belgische jongeren mee vorm aan de maatschappij van morgen.
Elk in hun eigen samenleving worden zij op een ongedwongen, natuurlijke manier ambassadeurs van interculturaliteit en gastvrijheid, gezanten van het respectvol omgaan met de mindset van anderen.
Is het niet net dàt wat we nodig hebben?

Groeten,
Christine

 

 

 

Over Christine Moreel

Living in Belgium as well as in Ghana (West-Africa), am in a privileged position to learn about the differences as well as the similarities between the heart, soul and mind of black and white people. Sooo interesting!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s