Op stap met Veerle (slot)

Na landing op het Afrikaanse continent, verwittigde ik Veerle dat vanaf nu alles van God afhing.
‘Wen er alvast aan dat het antwoord op “How are you?”, “By His grace” is!
Zoiets als “Under His eyes” grapten we, want we hadden beiden onlangs The Handmaid’s Tale gezien.
Ziekte, dood en tegenslag, geboorte, geluk, geld, welvaart, gezondheid, relaties, droogte of nattigheid... het leven in Ghana speelt zich af door Hem, voor Hem en met Hem.  Als men iets niet weet – of men wil het je niet zeggen, of men wil geen moeite doen-  dan is het antwoord op je vraag steevast “God only knows”.  Ouderen, jongeren, kinderen, christenen, moslims, rasta’s, traditionalists…  iedereen ademt door God’s longen.

20180624_111322

Bernasco’s kerk op zondag.

De manier waarop ik met God in Ghana omga, heeft me door de jaren heen bij velen de reputatie bezorgd dat ik méér ben dan een moslim, méér dan een christen, méér dan een rasta.
By His Grace“, daar doe ik niet aan mee, ook niet aan kerkdiensten noch aan de ramadan of het 5 keer per dag door de knieën gaan, en “Burning the Holy fire”, rastafiaans voor een joint smoren ter ere van Jah, is bij nader inzien ook niets voor mij.
Wel zeg ik vlotjes Inshallah, of God willing als afsluitertje als we zaken, werk of afspraken plannen. Iets in de toekomst vastleggen is in Ghana geen eitje, dus kunnen we alle hulp gebruiken.

Veerle observeerde, absorbeerde en wende moeiteloos aan het alomtegenwoordige religieuze Afrikaanse sfeertje.  In het begin zal ze het waarschijnlijk  vreemd gevonden hebben dat ik in gesprekken met vrienden, medewerkers en beleidsmensen ongedwongen God of Allah betrok.
In de loop der jaren had ik dankzij God, Allah, Jahjah, haast onbespreekbare topics zoals vrouwendiscriminatie en homoseksualiteit kunnen aansnijden:  “Vreemd toch dat God/Allah/Jahjah de man meer rechten zou gegeven hebben dan de vrouw… . Hij, die alles weet, moet toch geweten hebben dat die discriminatie problemen zou geven en bovendien nooit zou blijven duren?”
“Zou God/Allah/Jahjah echt Zijn eigen schepsels verstoten omdat ze elkaar graag zien maar van hetzelfde geslacht zijn? Waarom zou Hij hen in ’s hemelsnaam dan zo geschapen hebben?”
Natuurlijk werd ik systematisch om de oren geslagen met Koran-  en genummerde Bijbelverzen of citaten uit de Kebre Negest, die allen zwart op wit minderwaardigheid bewezen en discriminatie legitimeerden.

20180702_083238

Optochtje in Cape Coast

Met Veerle bespraken we de houding die we de leerlingen en de begeleidende leerkrachten zouden aanbevelen tijdens de uitwisseling:  als het over God en goden gaat, vinden wij westerlingen het normaal dat we God en geloof in vraag stellen en/of beweren dat God niet bestaat.
“Wij zijn al meerdere keren in Afrika geweest:  we hebben hen geëvangeliseerd, hen als slaven gedeporteerd, we hebben hen gekoloniseerd en de hun ondergrond geëxploiteerd.  Misschien kunnen we gewoon eens te gast zijn, zonder alles beter te weten of in vraag te stellen en ons hun cultuur en hun gastvrijheid laten welgevallen.  Het kan niet dat we hier 5 dagen op school te gast zijn, de jongeren hun geloof in twijfel trekken om vervolgens terug naar ons veilige, rijke Westen vliegen en nooit nog terug te komen.”
Veerle, een wijze prachtvrouw en ondertussen zelf al doortrokken van God’s adem, 😉 vond dat ik een punt had.

Fuzzy stormde binnen met een jonge leerkracht onder de arm.  Hij kwam van een schooltje dat zo ver afgelegen in de jungle ligt, dat je er zelfs met de wagen niet bij kan.
“Los jij dat even op. Hij is bezeten. Al dagenlang kan hij niet slapen door de ene spirituele aanval na de andere.”
Tot de leerkracht: “Vertel haar je probleem.  Zij is een spiritual, zij zal je helpen.”
Ik wou met stoel en al in een gat in de aarde verdwijnen… wat moest Veerle hiervan nu denken?  Fuzzy ging de kamer uit, in volle vertrouwen dat ik dat varkentje wel zou wassen. Veerle vroeg of ze ook de kamer uit moest:  ze voelde mijn gêne denk ik, of ze wou me gewoon de ruimte geven om mijn ‘spiritueel werk’ te verrichten.
“Blijf gerust”, hoorde ik mezelf met een onverwacht schril stemmetje zeggen.
Ik stelde vragen, van heel gemakkelijke naar moeilijke, en de leerkracht beantwoordde ze.  Aarzelend beschreef hij zijn nachtelijke aanvallen door demonen. Gelukkig kwamen er geen vreemde geluiden uit hem en zijn ogen draaiden ook niet in het dolle rond!  We erachter dat hij veel te geïsoleerd leefde in dat jungleschooltje – in Ghana worden ambtenaren nl. ‘gepost’.  Hij voelde zich eenzaam, ver van zijn familie in Upper- East.  Om zelfs maar naar Tamale te reizen had hij een dag nodig. Met zijn uiterst karig lerarenloontje waren de transportkosten een bijkomende uitdaging.
Vanuit de diepte van mijn hart prees en dankte ik de man voor het werk dat hij deed, en of hij wel besefte wat een impact zijn job had op de levens en de toekomst van al die kinderen die dank zij hem konden leren lezen, schrijven en rekenen.
Ik kon met moeite mijn tranen bedwingen terwijl ik hem toesprak.  De weemoed, de wanhoop en het gebrek aan erkenning gleden als kwalijke demonen van zijn schouders en hij rechtte zijn rug.
Vervolgens bespraken we samen met Fuzzy dat de leraar niet langer in de ‘kamer’ (stel je een rieten afdakje voor) bij het schooltje zou slapen, maar dat Fuzzy zou onderhandelen voor een kamer bij de ouders van een leerling. En dat hij zijn aanvraag zou doen om dichter bij huis te worden gepost. Inshallah, zeiden we tevreden.

20180624_120114

Veerle ziet er gelukkig uit!

Ik maakte me geen zorgen meer om wat Veerle dacht.  De hele uitstap moet voor haar hoe dan ook als een soort onderdompeling in een bijwijlen heel onhelder bad aangevoeld hebben.
Op een bepaald moment zaten we wat te keuvelen: “Christine, ik heb je boek gelezen en ik volg je blog,” zei ze, “maar hier zelf zijn is toch nog iets totààl anders…”
Het enige wat bij me opkwam, was of ik toch niet beter die erotische thriller zou schrijven die al zo lang in mijn hoofd broeit.

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Over Christine Moreel

Living in Belgium as well as in Ghana (West-Africa), am in a privileged position to learn about the differences as well as the similarities between the heart, soul and mind of black and white people. Sooo interesting!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Op stap met Veerle (slot)

  1. Jan Dewilde zegt:

    Hey Christine, Dank voor de boeiende inkijk. Aangrijpend zoals zo vaak. Ik heb nog niet gestort, sommige beeldjes zijn nog niet geleverd wegens congé vd kopers. Ik stort dan alles ineens. Liefs, Jan

    >

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s