Don’t shoot the pianist!

In Gonja Region mogen ze graag spotten met NGO’s: “Ze arriveren in een robuuste wagen,  doen het hulpprogramma uit de doeken, laten hun papieren ondertekenen door de lokale verantwoordelijke en… wèg zijn ze weer!”

Terecht? In mijn vorig blogbericht roep ook ik inderdaad woedend naar o.a. ‘dè NGO’s’.
Maar neen, beste lezer, in geen geval wil ik veralgemenen.
De omstandigheden waren zo dat ik vorige maand alweer getuige was van 2 scheve toestanden ten gevolge van NGO-interventies.
Jones, een social & medical worker en al vele jaren een vriend, werd samen met enkele anderen door een buitenlandse NGO ingezet voor onderzoek naar de Guineaworm-besmetting in een aantal afgelegen dorpjes.  De vraag of onderzoek naar de Guineaworm überhaupt nog relevant is, wegens uitstervende diersoort, laat ik in het midden.
Iedere onderzoeker zou 1500 NGC (300 euro) vergoed krijgen, een mooi bedrag in Ghana.  De NGO verzamelde de resultaten, betaalde 8 x 1500 NGC uit voor de 8 werkers aan de zogenaamde ‘ploegbaas’, en verdween.
En dan trad ‘the Ghanasystem‘ in werking: de ploegbaas die beweert dat hij het geld niet ontvangen heeft;  de ploegbaas die na wekenlang aandringen en smeken uiteindelijk aan enkelen van hen slechts 1000 NGC uitbetaalt.
De NGO had dus geen enkele voeling met de heersende hiërarchie, noch met de diep verankerde corruptie.

In het gebouw op 1km van onze partnerschool, vond een 5-daagse workshop plaats door een Amerikaanse NGO, voor leerkrachten uit afgelegen dorpjes: ze werden onderricht in technieken om ouders te motiveren hun jonge kinderen naar school te sturen.
De opkomst was echter gering.  Als je in Ghana een workshop houdt, moet je T&T voorzien (transportkosten, eten en drinken) en geef je best ook nog een cadeautje (een pet, pen, T-shirt..).  De NGO wist dat niet en in plaats van de 60 deelnemers die ze genoteerd hadden, kwamen er iedere dag hoogstens 15 opdagen.
Op een bepaald moment vroegen ze een aantal oudere en ouder uitziende leerlingen van onze school om mee op de foto te staan.  De foto die ze samen met ‘de ondertekende papieren’ als bewijs moesten meesturen naar hun headquarters!

Zo’n dingen steken en wringen en naast het misbruik van overheidsgeld is het ergste nog de oppervlakkige tot zelfs corrupte indruk die wij blanken soms achterlaten bij de lokale bevolking.  Maar nogmaals, er zijn ongetwijfeld NGO’s die heel nuttig en doordacht werk leveren.

30007818_1210920149011107_1162828780_n

De bouw van de hangaar is van start gegaan.

Wel stel ik me de vraag:  in welke mate moet ik scheve, onrechtvaardige toestanden vermelden op deze blog?
Wederzijdse uitwisseling, dat is waar Lifeschool voor staat.  Hoe kunnen we elkaar wèrkelijk leren kennen en begrijpen? Wat kunnen we van elkààr leren?
We zitten zo strak in ons eigen denkkader, neem daarbij dat we het beoordelen met de paplepel ingegeven zijn  – zelfs kleuters krijgen dezer dagen al een schoolrapportje mee naar huis met een beoordelingetje erin!- dat het objectief waarnemen en benaderen van andere culturen zeer moeilijk is voor onze menselijke geest.  Als we ons daarvan bewust zijn, is dat niet erg.  Helaas overschatten we vaak de neutraliteit van ons denken en vergeten dat ook onze opvoeding, onze culturele waarden en onze vroegere ervaringen ons denken vorm gegeven hebben.  Kortom dat ons ego meedenkt!
De mate waarin we ons hiervan bewust zijn, is evenredig met onze alertheid voor het denkkader waarbinnen de ander communiceert.  Empathie dus.

Zowel in mijn boek als op deze blog vertel ik anekdotes, belevenissen en mijn daarmee gepaard gaande emoties, kwestie dat je als lezer een stukje kan mee ervaren over hoe het er op dit eigenste moment, op dezelfde planeet, 7000km zuidelijker aan toe gaat.
De bouw van de toiletten, de oprichting van het educatief center, de containers, de partnerschap SHS Buipe/Athena Kortrijk, Potjebuur, enz… zijn projecten die naast hun praktische en noodzakelijke invulling, zo’n interessante wederzijdse uitwisseling creëren dat zowel mijn medewerkers, als alle betrokkenen, als ikzelf ons haast voortdurend op een organische wijze ‘bijscholen’.  De vakken zijn: empathie, nederigheid en werkelijkheidsonderricht!

30176315_1214706058632516_1227636698_o

Afdak met geïntegreerde container! Nu nog de vloer…

Beste lezer, als ik spreek over ‘alle betrokkenen’, dan bent u daar één van.
Ik schrijf niet voor een reisgids die u tracht te verleiden met het exotische Afrika:  de zonovergoten stranden om te bruinen, de nobele wilde in een -godbetert- strooien rokje, nachtelijke kampvuren met bezwerende djembés en lokale en geïmporteerde roesverwekkers…
Een loon ontvang ik ook niet, dus ik hoef u niet om de oren slaan met kiekjes van kindjes met dikke buikjes en vliegen op hun lipjes zodat u prompt in uw portemonnee schiet…
U bent ‘betrokkene’ omdat ik in alle onafhankelijkheid oprechte en authentieke informatie met u mag delen.
Don’t shoot the pianist!

Over Christine Moreel

Living in Belgium as well as in Ghana (West-Africa), am in a privileged position to learn about the differences as well as the similarities between the heart, soul and mind of black and white people. Sooo interesting!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Don’t shoot the pianist!

  1. Vijt zegt:

    Blij dat we ook deze kant van de medaille es te horen krijgen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s