Woede

Gedurende 2 volle dagen werd ik samen met de lokale notabelen rondgeleid van hospital naar health center voor de officiële overhandiging van de ziekenhuisbedden, behandeltafels, nachttafels, ziekenhuisstoelen, rollators, rolstoelen, chirurgische lamp, lichtbak voor röntgenfoto’s enz. Alles was vooraf correct verdeeld geworden.  Zelfs dispensaria die meer dan 2 uur off road liggen, beschikken nu over enkele bedden en wat stoelen.

29664221_10216916054042362_1166866752_n

Mooie bedden, de volgende keer nog de lakens!

Emotionele speeches van plaatselijke dokters en medische hulpverleners ter dankzegging; demonstraties; handen schudden en nog eens handen schudden; toespraken van mij in naam van de donateurs en allen die geholpen hebben met het vullen van de containers; watervallen van zegeningen voor een lang en gezond leven voor mij en al degenen die gegeven en geholpen hebben.
Bij deze: Martine, Dirk, Nele, Jan, Hans, Lieven, Georges, Pieter, Nona, Emmelie, AZ Groeninghe Kortrijk, Hilde, Sint-Jozef Pittem, Karen, Christine (Kuurne), Caroline (Braces)…  Dank u!

Naarmate ze me dankten en loofden, voelde ik hoe er zich in mijn borstkas emoties ontwikkelden die ik niet kon beheersen. Mijn ogen gingen ervan overlopen en gezien ik het middelpunt van de belangstelling was, werd dat een onophoudelijke worsteling, want wenen is not done in Ghana.  Het leken verdriet- noch vreugdetranen die ik wegslikte:  het waren woedetranen.  De ziekenhuizen die ik bezocht hadden nu weliswaar bedden en hier en daar een behandeltafel, maar ze sméékten me om instrumenten!

29745453_10216915999240992_2129901274_n

Homemade autoclaaf om de schaarse instrumenten te steriliseren.

In de ‘operatiekamer’ in Mpaha stond een zelfgemaakte autoclaaf met twee scalpels, een tangetje en zo’n niervormige schaaltje in inox. In het ziekenhuis van Buipe, een stad met ca. 16 000 inwoners, hadden ze zelfs geen instrumenten voor kleine, laat staan voor grotere ingrepen en ook niets om te verdoven. In het ‘lab‘ stond er slechts een microscoop. Je moest zelf een hendeltje naar omhoog houden terwijl je keek, of het boeltje plofte in mekaar. De dokter klaagde dat er zelfs gisteren nog een vrouw was gestorven omdat ze geen bloed hadden. Domweg vroeg ik: “Kan het helpen als we een sensibilisatie-campagne lanceren zodat mensen bereid zijn om bloed te doneren?”  Ik dacht meteen aan mijn vrienden hier bij het Rode Kruis die me raad zouden kunnen geven over hoe je zoiets aanpakt.
“Daar gaat het niet om,” zei de dokter, “we hebben niets om het bloed in te stockeren, geen koelkast, geen recipiënten…”

Dagenlang voelde ik pure onversneden razernij door mijn lijf gieren. Die containers hadden een jaar van mijn leven in beslag genomen. Zòveel werk! En dan die nasleep.  Werkelijk alles en iedereen had moeten wijken: mijn familie en vrienden, mijn andere activiteiten, mijn ontspanning, mijn spaarboek. Maar alles was met plezier gedaan.
Nu moest ik het grimmige resultaat onder ogen zien:  de mensen voor wie ik dit allemaal had gedaan konden sterven in een mooi ziekenhuisbed ipv op de grond op een mat. Waardig!

29745888_10216916043282093_1465583396_n

Microscoop die zijn beste tijd gehad heeft.

Ik beschouw mezelf als een filosofisch georiënteerde geest, quasi moeiteloos zie ik de meeste zaken in hun groter verband, empatisch kan ik van mijn in jouw schoenen stappen en terug, bovendien ben ik het immer halfvolle-glas-type, maar ik was totààl de draad kwijt. Laaiend was ik op de leiders van de wereld. Ook op de VN en hun SDG’s, de Sustainable Development Goals, de opvolgers van de Millenniumdoelstellingen, waar ik mij voor inzet en die tegen 2030 o.a. de armoede in de wereld zullen uitgeroeid hebben en medische bijstand voorzien voor iedereen. Tandenknarsend woest werd ik als ik aan de onnozele statistieken dacht die instanties onder onze neus schuiven om aan te tonen dat het beter gaat met de wereld.
Hoe was het in godsnaam mogelijk dat mensen hier lagen te creperen aan banale ziektes en verwondingen terwijl we met onze gigantische kennis en onmetelijke financiële middelen door de ruimte klieven, het internet uitgevonden en het genoom ontrafeld hebben, terwijl we robots uitvinden waarmee we kunnen praten?

29751011_10216916029681753_1854496467_n

Een operatiekamer anno 2018.

Wat deed ik hier in ’s hemelsnaam?  Zòveel onrecht kon ik niet rechttrekken, wat had ik me wel voorgesteld? Deze ellende was veel te groot, veel te structureel, dit was geen taak voor mij, maar voor overheden. Bovendien, waar zaten al die honderden NGO’s in Ghana? De mensen hier legden al hun hoop bij mij, terwijl dit hier niet eens mijn plaats was.  Wat kon ik als nietig, klein wezentje uiteindelijk doen? Als het de groten der aarde ook maar even, één enkel uur, om basiswelzijn voor iedereen te doen was, dan zouden zo’n wantoestanden niet meer bestaan.
Mijn gedachten waren gitzwart en mijn zelfbeeld… hmmm… ook!

Samen met iedere nieuwe morgen droogden mijn tranen op.
Gezworen had ik vorige zomer dat ik nooit nog een container zou versturen.
Geloof het of niet, maar als ik aan het nodige medische materiaal zou geraken en er is een container voor nodig, dan stuur ik er opnieuw één.
Als de machthebbers zich niet schamen om de schrijnende, zorgbehoevende onderbuik van een heel continent te negeren, er geen belang aan hechten dat ontelbare mensen onnodig lijden en sterven, dan denk ik dat zelfs nobodies gelijk wij moeten doen wat we kunnen.  Wat als ook wij opgeven?

Over Christine Moreel

Living in Belgium as well as in Ghana (West-Africa), am in a privileged position to learn about the differences as well as the similarities between the heart, soul and mind of black and white people. Sooo interesting!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Woede

  1. Jan Dewilde zegt:

    Hey Christine, Amaai, dat was slikken. We kunnen maar doen wat we kunnen, soms stil en onverstoorbaar, soms luid en woedend. Ik ben zeker dat zulke kreten door heel het universum gaan. Wat de ambulance betreft. Ik vind het nog steeds zinvol. Het blijft een op te lossen schakel. Hoe erbarmelijk de rest ook mag zijn. Denk je hetzelfde? Vanaf woensdag ben ik weer thuis. Spreken we wo of do eens af hier? Kwestie vd strategie te overleggen en dan een afspraak te maken met ambulance Luc. Ik mag op 13 juli in aap, van bolwerk, tentoonstellen. Van harte, Jan

    >

    • Christine Moreel zegt:

      Jawel ik denk hetzelfde Jan. De enige ‘ambulance’ die we nu hebben is nog steeds diezelfde ‘Fuzzycar’, nl. dezelfde Kangoo als waarmee ik hier rijd en die we hier (België) kochten ondertussen zo’n 4 of 5 jaar geleden. Ik kan do afspreken. Geef je me een uur? Groetjes en veel fun nog waar je ook uithangt voor de moment! xx

  2. Jan Dewilde zegt:

    Amaai dat was slikken.
    Ik ben er even niet goed van.
    Dank voor je kreet die door het hele universum gaat.
    Ik sta achter je.
    Jan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s