Naar huis…

“When are you coming home?”
Dat ze me zowel in België als in Ghana vragen wanneer ik ‘naar huis kom’, ben ik al gewoon.
Het gevolg van een uit de hand gelopen integratieproces?  Ik zou het niet weten.
Meerdere jaren leefde ik er de helft van de tijd, dus helemaal onlogisch was het niet dat de Ghanezen me vroegen wanneer ik naar huis kwam.
Sedert mijn grootmoederschap ga ik er weliswaar even vaak, maar slechts voor korte periodes.  Ik heb dan zoveel te doen dat ik nog maar weinig tijd heb voor gezellig-samen-zijn-momentjes.  Maar dat lijkt geen rol te spelen: ze blijven Ghana nog steeds als mijn thuis zien.  België noemen ze gewoon mijn hometown, dat zoveel betekent als de plaats vanwaar ik afkomstig ben.
Mijn Ghanese community is wel enorm begaan met de mensen die ik achterlaat in mijn hometown:  ze willen graag op de hoogte gehouden worden van hoe het gaat met mijn moeder, mijn vader, Maria, Valentina, mijn zussen, en mijn vrienden die ze rechtstreeks of onrechtstreeks kennen.
Toen ik bijvoorbeeld vermeldde dat mijn moeder een nieuwe heup zou krijgen, hadden ze zoiets nog nooit gehoord en vonden dat ongelooflijk spectaculair. Nu, dat is het ook als je daar even bij stilstaat. Algauw circuleerde in de hele gemeenschap het enthousiaste gerucht dat ze bij de blanken beschadigde lichaamsdelen op dezelfde manier vervangen als onderdelen bij wagens.

Als ik van ginds vertrek om naar mijn hometown te gaan,  gebeurt dat doorgaans in alle sereniteit. In deze cultuur geldt dat als je wilt dat de persoon terugkomt, je zo weinig mogelijk heisa maakt rond zijn vertrek.  Nu, niet iedereen is altijd even cool.  Maar het beste is altijd doen alsof de persoon niet weggaat, géén afscheid dus.
Vandaar dat stakkers die hun hometown verlaten om de grote sprong te wagen naar het westen, langs gevaarlijke bandietenroutes, met krakkemikkige bootjes enz., altijd vertrekken tijdens de nacht. Iedereen heeft er weet van dat de persoon op vertrekken staat, maar er wordt niet over gesproken, geen afscheidsfeestjes, geen geknuffel, geen gezwaai, geen tranen…
Kortrijk rescue
Fuzzy was hier enkele jaren geleden (2012) gedurende enkele weken op bezoek.  Zijn enige uitstap ooit buiten Ghana. Deze week ontdekte ik onverwacht dat Fuzzy België waarschijnlijk als zijn thuis ziet, toen hij me bijgaand fotootje postte van een wagen die hij in Buipe onverwacht voorbij zag rijden.  Hij schreef erbij: “I saw this trotro in Buipe, with the name of my town on it, I’m so happy to see it”.

Ik vind het ontroerend mooi hoe mensen zich kunnen ‘thuis’ voelen.
Eigenlijk kent ieder van ons dat gevoel van thuis komen denk ik, ook al is dat ‘thuis’ ver weg van waar ooit ons symbolische wiegje stond.
Ongetwijfeld is het zoals in de liedjes: ‘Home is where the love is’.

See you around.

 

Over Christine Moreel

Living in Belgium as well as in Ghana (West-Africa), am in a privileged position to learn about the differences as well as the similarities between the heart, soul and mind of black and white people. Sooo interesting!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Naar huis…

  1. Bart zegt:

    Mooi…

    xxx

  2. Jan (Kosi Koko) Last zegt:

    Dag Christine,
    een heel hartelijke groet, en ook een echt “dank je wel” van een jou onbekende fan.
    Ik bewonder je doorzettingsvermogen, trouw en toewijding.
    We hebben zoals jij nodig.
    Het ga jou en je vrienden en geliefden goed.

    Jan Last

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s