Wat zijn wensen waard?

Dezer dagen worden de wensen over ons uitgestrooid als kwamen ze uit het peper- en zoutvaatje:  kwistig kruiden ze de sfeer van vrede af rond kerst en geven ze extra pit aan de euforie rond de jaarwisseling.  Familie, vrienden, geliefden, werkgevers, werknemers, bedrijven, klanten, winkels, consumenten, de media,…: niemand ontkomt aan het gewenst worden en bijna iedereen wenst.

Hebben we iets aan al die gelukswensen en season’s blessings?  Of zijn het gewoon folkloristische gebruiken en/of beleefdheidsformules?  Sfeerscheppertjes die effenaan in de ether verdampen?
Er zijn niet alleen de bijna obligate eindejaarswensen;  het jaar rond wisselen we wensen uit.  Gelukwensen voor verjaardagen, huwelijk, promotie…;  we zegenen pasgeborenen met alle goeds dat dit aardse bestaan te bieden geeft en we wensen sterkte en moed aan wie ziek is, verdrietig is en lijdt.

Iets wensen impliceert een verlangen van je hart naar iets voor een ander of voor jezelf. Een wens is een moment van mentale focus, net zoals mediteren, zegenen, bidden…, waarbij je ervan uitgaat dat je mentale activiteit enige impact heeft op het leven van een ander of dat van jezelf.

20171007_164328

Kleine mensen, kleine wensen!

Bijna dagelijks heb ik te maken met een realiteit waarin onze mentale activiteit geen weggeborgen deel van onszelf is dat zich afspeelt binnen de besloten duisternis van onze schedelpan, waar alleen wijzelf toegang toe hebben.  In de Ghanese realiteit is men zich heel erg bewust van de kracht van goede en slechte gedachten, van zegeningen en van vervloekingen.  Men richt het denken doelbewust, mensen zijn zelfs doodsbang van elkaars mentale kracht!
In de soap van de ziekenhuisbedden bijvoorbeeld, werd vorige week een officiële verordening uitgeschreven dat de medical assistant (die ik in vorige mails respectloos the fake doctor noemde) mij geen mails mag sturen met dreigementen of dat hij zal worden gearresteerd.  Tegelijk werd er verordend dat hij ook geen slechte gedachten over mij mag koesteren!

Enkele jaren geleden besloot ik een speech rond de zorg voor kinderen, zoals gewoonlijk met Fuzzy te eren en te danken. Ik zei dat wat we verwezenlijkt hadden, niet had gekund zonder de onvermoeibare inzet van Fuzzy.
“Zonder Fuzzy kan ik niets en ben ik niets:  hij is mijn rechterhand, mijn linkerhand en mijn hoofd”, oreerde ik op plastische wijze zoals gebruikelijk in mijn gastcultuur.  Achteraf hing Fuzzy zijn kin tot op zijn knieën. Achterhalen wat er scheelde was subtiel speurwerk.
Toen kwam het:  “We verdienen hier niets aan, het is altijd werken en zorgen voor anderen en problemen oplossen en schrapen voor geld. De enige reden waarom we dit doen is voor de blessings, maar als jij op die manier over mij spreekt, stuurt het publiek alle blessings alleen maar naar jou.  Ik wil òòk blessings!!”  Deze volwassen, intelligente, zelfbewuste man stampvoette nog net niet als een boze kleuter.
Toen ik vroeg hoe ik hem dan publiekelijk kon danken zodat hij ook blessings zou ontvangen, was hij vaag, ik begreep hem niet.
De laatste jaren werkte ik dus speech na speech af zonder hem nog te vermelden.
Maar onlangs werd me het woord gegeven op een ceremonie in de hall van de DC. De woorden rolden zomaar uit mijn mond:  “Five years… five good years, heeft deze man (en ik wees naar Fuzzy) geprobeerd om me naar Buipe te krijgen. Ik zat daar goed in Kumasi, ik was geadopteerd door de Ashanti’s, geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om naar Gonja Region te verkassen, in die moordende hitte, met al die insecten en slangen hier en met al dat stof en die droogte…  Mijn blanke huid is daar niet voor geschikt,” speelde ik pruilerig geaffecteerd. Het publiek monkelde. “Maar deze man liet me niet met rust.  Hij blééf aandringen en ik ben er zeker van dat hij iedere dag bad, wat zeg ik? SAMENSPANDE met Allah om me tot in Buipe te krijgen!”
Iedereen barstte in lachen uit. Ik rondde het verhaal af waarin Fuzzy de held was die erin geslaagd was me om naar hun onherbergzaam stadje te loodsen, ondanks 5 jaar lang tegenstribbelen van mij. En het was nog de waarheid ook!
Na de ceremonie leek Fuzzy wel te glimmen, waarschijnlijk wegens opgezwollen van de blessings.
“Dàt heb je mooi gezegd mama, de onnoemlijk vele blessings die de mensen ons sturen houden ons tot op hoge leeftijd jong en gezond, zodat we dit werk nog zeer lang kunnen verder zetten.”
“Jij ontvangt nu ook de blessings?” vroeg ik achteloos in de hoop van te leren waar nu precies de truc zat.  “Natuurlijk mama, massa’s, massa’s..!”

20171016_125854

1 dagje rust in Cape Coast was mijn wens: et voilà!

Mensen kunnen wensen uit wanhoop: ze hebben hulp nodig, zoeken steun…
Mensen kunnen wensen uit machteloosheid: iemand anders verdriet kunnen ze niet dragen, maar ze kunnen hem of haar wel sterkte wensen…
Mensen kunnen wensen en zegenen uit liefde; mensen kunnen verwensen uit haat..

Wat uit het hart komt, wordt door het hart opgevangen.
Ik heb het geleerd om mijn hart daarvoor open te stellen:  ik wens, overtuigd van de kracht van mijn woorden en mijn liefde; tegelijk absorbeert mijn hart gretig alle wensen en zegeningen die ik mag ontvangen.
En wat doe je dan met VERwensingen, hoor ik je denken? Ik maak me daar geen zorgen in, die zullen nooit opwegen tegen mijn talloze zegeningen!
Tja, uitgerekend 20 jaar geleden (1 februari 1998) zette ik voor het eerst voet aan wal in Ghana. Dat laat blijkbaar zijn sporen na! 🙂

 

 

Over Christine Moreel

Living in Belgium as well as in Ghana (West-Africa), am in a privileged position to learn about the differences as well as the similarities between the heart, soul and mind of black and white people. Sooo interesting!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Wat zijn wensen waard?

  1. anne-mie zegt:

    dank je wel voor dit mooie verwoorden, je bent geniaal….ik geloof ook dat de intentie’s waartmee je iets doet, het verschil maakt tussen succesvol werken en worden of juist weinig of geen resultaat bereiken….alsnog de allerbeste wensen voor 2018!

  2. Marie Paul Rebry zegt:

    Inderdaad heel mooi verwoord en mijn hoed af voor al wat je doet en hoe empathisch je de mensen in Ghana benadert! Ook mijn beste wensen voor 2018 voor jou, voor Maria en voor Valentina!

  3. Christine Moreel zegt:

    Dank je wel Marie Paul. Reacties doen deugd en stimuleren me. Ook voor jou en je dierbaren een mooi 2018!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s