Schaamte en pijn

Is het schaamte, is het angst, of is het een mengeling van beide die maakt dat ik het verder berichten over de container(s) voortdurend uitstel?
Daar ik beweer dat Powered by Love, Lifeschool Ghana een kleinschalig ‘korte keten’-project is, ten allen tijde transparant, moet ik ook praten als ik liever zou zwijgen…

Deze foto werd vorige week genomen in het Public Hospital van Buipe

De bedden en het medisch materiaal staan nog steeds in de opslagplaats. Ondanks de onderhandelingen die we gevoerd hebben met de Chief en subschiefs, met de DC, met de frauduleuze dokter, met de eigenaar van de grond van het hospitaal; ondanks alle beloftes en dure eden, blijft de zaak muurvast en onopgelost.
Indien we zouden toestaan dat de bedden worden verkocht, was er nooit een probleem geweest en waren de portefeuilles (althans van enkelen) al comfortabel dik.  Om u een idee te geven: 1 bed is ginds vlotjes 3000 NGC of 600 euro waard en we hebben er 32 gestuurd.  Een kleine 20 000 euro aan bedden dus:  neem er nog de nachtkastjes, de behandeltafels, en de bergen rollators en stoelen bij.  Niet minder dan een goudmijntje voor wie er de hand kan opleggen.  Vergeet ook niet dat 100 euro ginds in weinig opzichten te vergelijken valt met 100 euro hier.

De strijd is dan ook bitter.  Ik werd ernstig geïntimideerd door de fake dokter terwijl ik ’s avonds moederziel was alleen in ons education center. We mogen dan wel een nightwatch èn een daywatch in het center hebben die verondersteld zijn mekaar af te lossen, ’t zijn Ghanezen: ze kunnen honger hebben en eerst eten zijn ‘gaan zoeken’; ze kunnen dagen na mekaar een platte fietsband hebben…
Gelukkig had ik mijn gsm bij de hand, werkte de netwerkverbinding (!) en kon ik Fuzzy bellen, mijn redder.
Nadat de dokter afgedropen was, zei Fuzzy dat hij enorm geschrokken moet zijn dat ik in het land was.  ‘De mensen kwamen me vertellen dat hij voortdurend rituelen liet uitvoeren! Hij heeft een klein fortuintje verspild aan pastors en fetishpriests.  Het was echt niet de bedoeling dat je nog ooit voet aan wal zou zetten in Ghana.’
Het leek alsof ik een mokerslag in mijn borstkas kreeg die alle lucht in één keer uit mijn longen perste. ‘Waarom?’  prevelde ik met het beetje lucht dat me nog restte.
‘Tja, het laatste wat hij wil is dat jij orde op zaken komt zetten. Maar ik wist het wel, hij zou jou nooit iets kunnen aandoen. Geen ogenblik heb ik getwijfeld: jij bent zodanig zuiver en zo oprecht menslievend dat al zijn rituelen jou niet kunnen raken, ze zijn niet meer dan weggegooid geld.’
Middels een razendsnelle mindscan overliep ik schijterig of ik wel altijd zo zuiver en menslievend was als Fuzzy dacht dat ik was. Maar de zachte warme gloed waarmee hij me vol bewondering en vertrouwen aankeek, hielp me besluiten dat ik het maar beter zo liet.

Eén van de twee staanders voor baxters in het Public Hospital van Buipe.

Na de soft-horror  komt nu de weenpassage:  de dokter heeft duizenden paar latex handschoenen, gyneacologische verbanden voor na de bevalling, mondmaskers, voorschoten en voetbeschermers voor in de operatiekwartieren, enz. – allemaal gerief waarvan de datum verstreken was-  in de fik gestoken, samen met zijn pastors en enkele jonge jongens die hij voor zijn kar had gespannen. Luidruchtig en uitgelaten riepen ze terwijl ze het grote vuur voedden met het zo kostbare en schaarse materiaal: ‘Zie je hoe de blanken zijn?  Ze komen ons zogezegd helpen, maar in werkelijkheid komen ze ons vergiftigen.’

Onze mensen hier met een hart voor Lifeschool hebben zich uit de naad gewerkt om de ruimtes tussen, onder en boven de bedden, de nachtkastjes enz. op te vullen met dit soort medisch wegwerpmateriaal.
Wie ‘Noem me neger’ las weet dat ik voor de operatie van Blessing de lakens van mijn bed heb afgestaan, omdat de jongen anders op het blote plakkende skai van de matras lag.  Nièts was er voor handen, geen doekjes, geen verbanden…
Zelf ben ik ook ooit in de operatiezaal van het grote hospitaal van Sunyani gesukkeld met een beenwonde die moest worden gehecht.
Het grote ronde wendbare licht boven de operatietafel brandde voor ongeveer één vierde en van de twee artsen (?) die me behandelden had slechts degene die ook het groezelige openstaande schort aanhad, één handschoen aan. In een hoek stond er een bord rijst halfweg opgegeten. Terwijl het bloed uit mijn tot-op-het-been-diepe wonde gulpte vroegen ze of ik al dan niet verdoving wou voor het hechten.  Nadat bleek dat ik de vraag goed verstaan had en bevestigend antwoordde, kwam de tweede verrassing: ‘In dat geval ga je verdoving moeten gaan kopen bij de apotheek!’
Wat een geluk dat de wildvreemde vrouw die het ongeluk had zien gebeuren en die me naar het ziekenhuis begeleid had, buiten op me was blijven wachten. Ik gaf haar mijn portefeuille en vroeg haar om de verdoving te gaan kopen.  Ondertussen hield ik, op de operatietafel gezeten, met mijn eigen zakdoek mijn wonde dicht, terwijl de dokters van alles vroegen over België.  De ene vertelde over een familielid dat in Liège woonde, terwijl de andere die ondertussen verder van de rijst at – in Ghana eten we met onze handen- , vroeg of ik fufu lustte en of ik ook kinkey en banku lekker vond en of we dat in België ook hadden. Net toen de hamvraag er zat aan te komen: ‘Ga je me helpen om in België te geraken?’ klopte de vrouw op de deur van de operatiezaal met een flesje verdovingsspul en mijn portefeuille. De rijst werd aan de kant gezet en ze begonnen aan hun verdoof- en naaiwerk. Ik had niet gezien dat ze de naald uit de steriele verpakking haalden en verzocht hen om een andere te nemen en die onder mijn ogen open doen.  Belèdigd dat ze waren en of ik misschien dacht dat ze geen opleiding genoten hadden.

De rest van dit verhaal doet hier niets ter zake.  Het was nog maar eens bedoeld als ‘korte keten’- getuigenis van hoe belabberd de gezondheidszorg er aan toe is, hoe schaars de uitrusting en de broodnodige disposable verzorgingsmaterialen. En hoe gruwelijk misdadig de wraakactie van ‘de dokter’ was om dat kostbare materiaal te verbranden met als reden dat het buiten datum was en mensen zou doden.

Ondanks tegenslag blijven we goed en gemotiveerd bezig. Laat je hen niet in steek?

Lieve mensen, beste lezers, sympathisanten en helpers,  ik ben blij dat het droevige nieuws van dit misdrijf van mijn hart is, want het zwijgen woog loodzwaar op me.  Ik wou vooreerst al die arme sukkelaars die niets hebben en die hier niets mee te maken hebben beschermen, bang dat uw hulp en mededogen met dit nieuws in het gedrang konden komen. Met mijn zwijgen dacht ik ook mezelf en mijn werk te beschermen:  u zou me als onbekwaam voor Afrika kunnen beoordelen.
Ik heb mijn portie al geweend, samen met Fuzzy, de leeuw, de grote muile!
Ween indien nodig ook uw deel, maar aub laat hiervoor de massa’s kinderen en jongeren die Lifeschool dank zij uw hulp levensperspectief en toekomst geeft, niet in de steek.

 

Over Christine Moreel

Living in Belgium as well as in Ghana (West-Africa), am in a privileged position to learn about the differences as well as the similarities between the heart, soul and mind of black and white people. Sooo interesting!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Schaamte en pijn

  1. anne-mie zegt:

    Je vertelt niets nieuws toch…kijk naar hun belammerde situatie en je weet wat voor anarchie er daar (en zelfs soms hier) heerst onder hen…illusies bestaan niet, alleen feiten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s