De containers

Mijn ontvangst in Buipe was alweer vrolijk en uitbundig:  ware ik niet zelf het voorwerp geweest van de talloze begroetingen, omhelzingen en het in de lucht omhoog gestoken worden, ik had bergen cliché-bevestigende kiekjes kunnen nemen van die immer blije, goedgeluimde Afrikanen.  De twee 40ft high cube containers die me vooraf waren gegaan, hadden hun enthousiasme misschien wel wat aangevuurd.

Gedurende meer dan twee jaar heb ik nagedacht of ik al dan niet een container zou sturen:  ecologische overwegingen (het vervuilende transport, geen adequate afvalverwerking eens de goederen zijn afgeschreven…) en economische overwegingen (bijdragen tot ontwrichting van hun eigen fragiele economie, creëren van afhankelijkheid, serieuze aderlating van mijn spaarboek…)  waren de factoren die mijn twijfel onderhielden.

Een greepje uit de inhoud van de container. Massa’s stoelen en tafels hebben we al verdeeld, alsook zeer veel voetbalgerief en de computers. De rest verdelen we later.

Uiteindelijk heb ik twee containers na elkaar gestuurd, een met medisch materiaal voor het hospitaal van de dokter die geen dokter bleek te zijn (cfr. vorig blogbericht) en een met educatief materiaal voor onze eigen Lifeschool, voor de partnerschool SHS Buipe en voor de andere scholen in Buipe.
Als je mij nu vraagt: ben je blij dat je ze gestuurd hebt?  Wie me kent, weet dat ik doorgaans altijd blij ben (de neger in mij? 😉 ) èn dat ik een redelijk doordrongen ben van het don’t-look-back-principe.
Maar als je mij vraagt: zou je nòg een container sturen?  Dan antwoord ik, ondanks meerdere nederig makende levenslessen die me leerden om nooit nog nooit te zeggen:  jamais, never, niemals…
Tenzij natuurlijk! 😉

Niet omwille van ecologische en/of economische bezwaren: na 2 jaar denken en overwegen was ik daar aan uit.  Ik ken de toestand ginds: de noden, het materiaal dat kan dienst doen, de schrijnende tekorten…  Èn ik weet welke enorme massa’s bruikbare goederen er hier afgedankt en weggegooid worden!
Ik stond en sta volledig achter mijn beslissing.
Maar het gedoe…!  Al dat gedoe eromheen…!

Enerzijds doe je enorm veel goed, omdat je zoveel kinderen helpt, hen een leven en kansen biedt die ze anders nooit zouden hebben. Maar tegelijk moet je blijvend op alles letten, alert zijn, over alles nadenken.
Nadat we aan 10 lagere secundaire scholen elk 2 computers hadden geschonken, kwestie van de leerlingen beurtelings de look & feel te kunnen geven van een echte computer in plaats van een met een krijtje op het bord getekende computer, vielen we al in discussie met de respectievelijke schooldirecteuren dat de computers niet bedoeld waren om mee te nemen naar hun huis.  En nééé… ook niet bestemd waren om de administratie van de school mee te voeren.  Want ze konden hun administratie niet langer doen met boeken en een pen zeiden ze.

Een witte parelhoen zou zéér speciaal en zéér gegeerd zijn, wisten mijn helpers me te vertellen nadat ze me de speciale gift van de Chief samen met de yams alsnog overhandigden. Ik was er nl. stilletjes vanonder gemuisd toen ik hoorde dat ik alweer een parelhoen zou krijgen als dank. Ik wou het dier de vrijheid geven, maar mijn helpers protesteerden fel!

Een ideetje van Fuzzy: we hebben toen een soort interview gefabriceerd in een informatief programma op de lokale radio, waarin we lieten weten dat alle lage middelbare school studenten voortaan de kans krijgen om echte ICT les te krijgen.  Al lachend en hinnikend maar bloedserieus bedoeld- zoals dat in deze cultuur hoort- meldde Fuzzy dat de directeuren en leerkrachten die toch de computers laten verdwijnen naar hun eigen huis, boete zouden moeten betalen en uitgesloten zouden worden van onze verdere steun.
Voor wat het waard is.

Neem de kwestie met de ziekenhuisbedden:  in theorie is die opgelost.  Na eindeloos palaveren en onderhandelen met de Chief, zijn subchiefs, Dauda, Fuzzy, en Yousef, de eigenaar van het hospitaal, heeft de Chief besloten dat the Palace de kosten voor het verschepen en inklaren van de container voorlopig zal terug betalen aan Dauda, zodat de bedden eigendom worden van de hele community en naar het ziekenhuis moeten worden gebracht waarvoor ik ze aangevraagd heb.  De rest zou naar het gewone (overheids)hospitaal gaan.  Terecht, want ook daar liggen de zieken op matten of krakkemikkige sponden.

Met de Chief en de 2 vijanden, na de theoretische verzoening.

Toen ik de bedden in de hangaar ging inspecteren, was de stank niet te aarden.  Er lag een dode geit.  Het dier moet binnen gesukkeld zijn tijdens het lossen van de bedden, er niet meer uitgeraakt om vervolgens een langzame hongerdood te sterven. De aanblik van het rottende, in mekaar gekrulde dier deed mij zo’n hartzeer, dat ik even de pijn en de machteloosheid niet voelde, over het feit dat zieke mensen nog steeds op de grond lagen, sommigen hun eigen baxter in de hoogte houdend, terwijl er hier 32 perfecte ziekenhuisbedden stonden.  En nog staan.
Want de theoretische beslissing moet tot op vandaag nog in de praktijk worden omgezet.

Binnenkort vervolg.

 

Over Christine Moreel

Living in Belgium as well as in Ghana (West-Africa), am in a privileged position to learn about the differences as well as the similarities between the heart, soul and mind of black and white people. Sooo interesting!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op De containers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s