Lifeschool Ghana: stand van zaken (deel 1)

Kiekje samen met onze bereidwillige gastvrouw, Christine Clarysse.

Kiekje samen met onze bereidwillige gastvrouw, Christine Clarysse.

Neen, het Kortrijkse Begijnhof is niet verhuisd naar de Grijze Zusterstraat!
Per abuis heb ik naast de uitnodiging voor zondagmiddag ‘naast het Begijnhof’ geschreven.  Mijn excuses aan iedereen die onze warme-appelthee-stand tevergeefs gezocht heeft.

Tijdens deze eindejaartijd, een beschouwing over de stand van zaken in Buipe.

Nona, Martine en Sabine op het warme-appelthee-en-kaartjes-en-snuisterijenstandje voor Lifeschool Ghana. (niet naast het Begijnhof)

Nona, Martine en Sabine aan het werk op het warme-appelthee-en-kaartjes-en-snuisterijenstandje voor Lifeschool Ghana. (niet naast het Begijnhof)

– De 20 toiletten voor de school zijn af.
Vorig jaar berichtte ik jullie over de gigantische waterproblemen.
Zoals je weet, hebben we ondertussen bijkomend een cementen watercontainer gebouwd. Helaas werd nu niet alleen de septische put maar ook dit immense bouwwerk meteen ingezet voor de dagelijkse watervoorziening! Vervolgens hebben we nog een grote rubberen watercontainer geplaatst.
In principe kunnen we het water nu managen en de afvoer van de toiletten aansluiten op de septische put.  Alle buizen en T-stukken en ellebogen liggen klaar, maar de  loodgieter blijkt nu onvindbaar!  Hij zou naar ‘het noorden’ zijn getrokken. Iedere andere loodgieter die we erbij halen, breekt het zo goed als volledig afgewerkte systeem af, en komt met een andere manier van aansluiten op de proppen, waardoor de voorziene PVC stukken niet bruikbaar zijn.  Wat Fuzzy en ik daarvan denken? Het werk is bijna gedaan, dus als ze de boel mogen uitbreken/aanpassen is dit een langer en groter werk dat meer opbrengt.  Eén van de creatieve manieren om te overleven in Ghana!

– Ook het educatief center is sedert september klaar…, maar ik staarde stomverbaasd in de volmaakt lege ruimte voor het toilet, toen Fuzzy me met trotse borst het volledig afgewerkte en geverfde gebouwtje rondleidde.  Het toilet ontbreekt gewoon!  Of: hoe onwaarschijnlijk diep zit cultuur in een mens verankerd? Als een hele gemeenschap zonder toilet is opgegroeid, als iedereen van kleins af aan iedere dag zijn/haar plekje zoekt om zich te ontlasten, VERGEET men domweg het toilet bij te bouwen, ook al staat het op het plan en is de plaats voorzien!
Hoewel ik mijn ontsteltenis voor mezelf heb gehouden en de situatie nederig heb aanvaard om van daaruit een oplossing te fabriceren, heeft de relatie tussen Fuzzy en mij hierdoor een tijd onder hoogspanning gestaan. Mijn onmisbare rechterhand besefte de fout wel, maar kwam met allerlei sullige redenen af waarom het gebouw geen toilet had.  Alweer die onmiskenbare stempel van een cultuur:  hoe goed en hoe lang we ook al samenwerken, hoe vaak ikzelf ook al geblunderd heb, voor deze man was het ondenkbaar, zowel voor zichzelf als naar mij toe, dat hij een fout had gemaakt!  Mijn zo dierbare vriend werd dag na dag humeuriger, onverdraagzamer en tegendraads.  En ik wist niet eens waarom!
Na een kleine week barstte mijn bom – ons werk schoot niet op, ik begon me soms zelfs gesaboteerd te voelen- en het vuur van mijn bom stak ook zijn lont aan!  Hierover uitweiden zou onkies zijn, maar laat me het eufemistisch uitdrukken: we waren allebei niet beleefd tegen elkaar!
Toen we –dus- uitgeraasd waren, wist ik het weer:  doordat mensen hier van jongsaf zo repressief worden aangepakt als ze een fout maken, zijn ze later met de beste wil van de wereld niet in staat om een fout als een positief onderdeel van een (leer)proces te zien (cfr. Straigtening of the tree uit ‘Noem me neger’)
Het tweede dat ik (meer dan ooit) besefte:  Christine, je bent een vrouw!
Geleidelijk aan heb ik het geweer van schouder veranderd en de fout op mij genomen:  ‘Ik heb dat verwarrend gecommuniceerd. Jij kon inderdaad niet weten dat hier een toilet moest komen.’
Een Ghanese man laat je geen gezichtsverlies lijden, en al zeker niet als je een vrouw bent.

Volgende keer: stand van zaken (deel 2)

Over Christine Moreel

Living in Belgium as well as in Ghana (West-Africa), am in a privileged position to learn about the differences as well as the similarities between the heart, soul and mind of black and white people. Sooo interesting!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s