Welke munteenheid heeft “menselijk welzijn”?

Geld, mag dan het “het slijk der aarde” worden genoemd, aan de reacties te oordelen op mijn vorige blogbericht “Bij Lifeschool brengt uw geld wèl op”, laat dit slijk niemand onberoerd!

Den Alhadji and me in (voor hem) betere tijden.

Den Alhadji and me in (voor hem althans) betere tijden!

Mijn statement was niet overdreven: wat je ook investeert, de opbrengst is exponentieel, toch als je “menselijk welzijn” als return beschouwt.
De garantie voor deze return is de kleinschaligheid van Lifeschool:  de projecten zijn overzichtelijk, bevattelijk en vooral, ze worden opgevolgd.
Op niets van wat we doen, staat er een einddatum – dàt heb ik al geleerd! -,  we trachten gewoon voortdurend onszelf overbodig te maken.

Want hulp in Afrika!  Kùnnen we helpen?  Moèten we helpen? Mògen we helpen?
Ik heb er mijn bedenkingen bij:  gedurende 19 jaar regelmatige aanwezigheid heb ik zoveel gezien, zoveel meegemaakt…
Onlangs nog in Mpaha, het vaderdorp van Fuzzy.  Amerikaanse NGO maakt een tour door alle achtergestelde dorpen en dorpjes, om de jonge vrouwen uit te leggen hoe ze zich moeten voeden tijdens de zwangerschap om sterke en gezonde baby’s op de wereld te zetten.  Alle vrouwen worden opgetrommeld om de voorlichting bij de wonen.  Òmdat ze zouden komen – dit is Afrika- wordt hun beloofd dat ze eten zullen krijgen.  Na de uitleg worden grote zakken bloem en bidons olie uitgeladen voor de zwangere vrouwen en de jonge moeders.

Afrikanen hebben onze hulp niet nodig. Zij hebben hun eigen oplossingen.

Afrikanen hebben onze hulp niet nodig. Zij hebben hun eigen oplossingen.

Nadat de hulpverleners met hun indrukwekkende, monsterhoge 4×4 Dodges, Chryslers en Fords na enkele weken alle dorpjes hebben bezocht en er nergens nog iets van hen te bespeuren valt, groeperen de vrouwen zich opnieuw. Dat is alvast wat de vrouwen van Mpaha en de satelietdorpjes gedaan hebben.  Ze leggen hun geld samen om een vrachtwagen te laten komen. De bloem en de olie worden ingeladen en naar Kumasi vervoerd, bijna 400 km verder. Daar worden de bloem en de olie verkocht op Central Market (de grootste markt van West-Afrika).  Wat nog overblijft van het geld nadat iedereen betaald en weer thuis is, wordt onder de vrouwen verdeeld die er, volgens de inschatting van de gemeenschap, recht op hebben. Dat zijn niet noodzakelijk de zwangere vrouwen of de jonge moeders.
Afrika heeft zijn eigen logica, zijn eigen denken, zijn eigen manier van leven en overleven.
De mensen in de gemeenschappen waar ik mee te maken heb, hebben een ander soort hulp nodig dan wat vaak geboden wordt.
Ze kicken op samenwerking met ons, ze waarderen belangeloos engagement en nederigheid, ze worden graag gemotiveerd om het heft in eigen handen te nemen… ook al gaat het nog zo moeilijk om zelf te snijden.
Ze willen gezien en gehoord worden en ze zijn bang, letterlijk bang om in de steek gelaten te worden.

Alhadji’s vrouwen moeten na zijn dood 40 dagen onafgebroken in hun kamer blijven: eten wordt hen gebracht, hun was wordt gedaan... Dit om te kunnen vaststellen of ze al dan niet zwanger is van Alhadji. Als ze na 40 dagen menstrueert, kan elke latere zwangerschap nooit van Alhadji zijn. Zijn vrouwen zijn weliswaar menopauzaal, maar traditie is traditie.

Alhadji’s vrouwen moeten na zijn dood 40 dagen onafgebroken in hun kamer blijven: eten wordt hen gebracht, hun was wordt gedaan…
Dit is om te kunnen vaststellen of ze al dan niet zwanger zijn van Alhadji. Als ze binnen de 40 dagen menstrueren, kan elke latere zwangerschap nooit van Alhadji zijn. Zijn vrouwen zijn weliswaar menopauzaal, maar traditie is traditie.

Ook dit zeg ik niet zomaar.  Meteen na mijn aankomst ben ik naar Mpaha gereisd naar aanleiding van de dood van Alhadji, de vader van Fuzzy en Bernasco en het hoofd van een zeer uitgebreide familie/gemeenschap (cfr. “Noem me neger”. Is de film beter dan het boek?).  Alle belangrijke mannen van Mpaha waren samengekomen om me te ontvangen. Gaandeweg ontdekte ik dat de urenlange ceremoniële bijeenkomst er volledig op gericht was om mij te bezweren hun gemeenschap niet in de steek te laten nu de Alhadji -mijn husband, tja!!-  gestorven was.  Ik viel uit de lucht, want voor mij was er niets veranderd aan mijn engagement, met of zonder Alhadji.
Ik kon nauwelijks mijn tranen bedwingen van ontroering toen ik de vertaling van hun zowel smekende als hoopvolle woorden hoorde.  Zij dachten dat het tranen van verdriet voor den Alhadji waren en troostten mij dat Alhadji  in goede handen was.

Bij mijn vertrek stond er een geit klaar, met daarnaast een berg yams nog hoger dan de geit.

Geboeid en/of geïnteresseerd in de Afrikaanse manier van denken?
In “Noem me neger” lees je meer anekdotes!  Of leg het boek onder de kerstboom:
17,50 euro en je steunt er Lifeschool mee.

Bestel het boek.
Voor weetjes en achtergrondinformatie bezoek: www.facebook.com/noem.me.neger

Over Christine Moreel

Living in Belgium as well as in Ghana (West-Africa), am in a privileged position to learn about the differences as well as the similarities between the heart, soul and mind of black and white people. Sooo interesting!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s