De operatie van Blessing (deel 3). Geopereerd!

3 Weken later stonden we om 12u opnieuw in het ziekenhuis.
Urenlang ondergingen we nogmaals de onderhand welbekende procedure van wachten en van stoel veranderen en van meten en wegen. Dit keer deden ze ook een bloedafname. Dit was een goed teken: de operatie zou doorgaan! Een uur later kreeg Blessing een papiertje in handen geduwd – het formaat van een kassaticketje in mijn dorpswinkel- met een 8-tal bloedwaarden op.
Rond 18u kreeg hij een bed toegewezen in een zaal met 12 mannen.
Net als de matras was ook het hoofdkussen van bruine skai. We maakten het bed op met het dunne laken dat erbij lag en toen ik naar de kussensloop vroeg, zeiden ze dat ze geen hadden.
Blessing mocht eten en drinken tot middernacht, luidden de instructies.
We gingen eten en drinken kopen voor Blessing en toen we het hospitaal weer binnen wilden, zei de gekostumeerde wachter dat er maar één van ons binnen mocht: ‘Only the caretaker can go inside!’
’We zijn wel met 2 caretakers’, zei ik gemoedelijk.
‘We tolereren geen 2 caretakers, jullie beslissen wie van de twee er naar binnen gaat.’
We drongen aan, a.u.b. laat ons binnen, de jongen heeft ons nodig, maar niets hielp.
Impulsief en moe van een lange dag en alweer eens gedoe, zei ik dat ik de caretaker was, stapte kordaat een pas voorwaarts met mijn arm gebarend dat ik Joe achter me liet. De wachter gaf een korte, gefrustreerde hoofdknik en Joe mocht me meteen vergezellen. Het leek alsof ik een onbestaand maar toch juist wachtwoord had uitgesproken waardoor ik nu toegang kreeg! Ghanezen zien niet graag blanken zonder begeleiding…

De volgende ochtend zag ik dat ze een infuuspoort (of hoe heet zoiets?) in de ader van Blessings linkerarm hadden bevestigd.
Ze hadden een laken gebracht waarin hij zich moest wikkelen nadat hij zich ontkleed had. Hij liet zijn boxershorts aan, maar niemand zei daar iets op. Enfin, er was ook niemand te zien.
We wachten uren en uren bij Blessing. Toen ze hem in de namiddag meenamen om te opereren zeiden ze dat
we regelmatig moesten langskomen om te zien of hij al terug op de zaal was, want er moest een caretaker aanwezig zijn als hij uit de recovery kwam.
Rond 16u lag de jongen half bewusteloos terug op de zaal, zijn beide benen in het gips van liezen tot tenen. Hij had zijn boxershorts nog aan en lag in het bebloede laken gedrenkt dat hij vanmorgen om zich had moeten wikkelen.
Het onderste deel van de jongen was volledig immobiel onder het gewicht van het dikke zware gips dat meer en meer rood kleurde. Zijn bovenlichaam kronkelde als dat van een slang.
De strijd die het lichaam van Blessing uitvocht met de pijn, was niet om aan te zien voor mensenogen.
In het kamertje van de verplegers/verpleegsters, net om de hoek, vroeg ik of er iemand kon komen omdat de jongen helse pijn leed. Dat was normaal zeiden ze en niemand wou komen kijken.
‘Alstublieft’ zei ik, ‘kom toch eens kijken, jullie kunnen van hieruit toch niet zien of de situatie normaal is.. de jongen is pas geopereerd, hij heeft toezicht nodig.’ No way! Ik liet het Joe proberen, maar hij was nog sneller terug dan ik.

Naarmate de epidurale verdoving uitgewerkt geraakte, zag je zijn strijd nog toenemen. Hoe kon zijn lichaam het herstelproces opstarten als het alle energie nodig had om de pijn te counteren? Opnieuw ging ik naar het bureautje en smeekte om pijnstillers. Ze keken me geërgerd aan, duidelijk gestoord in hun speelse boys-girls geladen sfeertje. Ik zat al bijna op mijn knieën, toen er een verpleegster met een diepe zucht opstond en traag lomp heupwiegend voetenslepend naar de zaal kwam.
‘As I told you, dat is heel normaal’ zei ze. ‘Iedereen die hier ligt heeft pijn doorstaan. EN GA JE NU ALLICHT EEN KEER STIL LIGGEN EN STOPPEN MET DAT GEDOE!!’ schreeuwde ze de jongen toe.
Ik vertrouwde mijn zintuigen niet langer: ik bevind me in een nachtmerrie.. word wakker, zei ik tegen mezelf.

Ik kan een boekje schrijven over de operatie van Blessing: de sfeer, hun woorden, mijn woorden, wat zij deden, of liever niet deden, de andere zieken op de zaal.. etc.
Gezien dit een blog is, ga ik nog slechts enkele stuitende gebeurtenissen opsommen die we in de uren na de operatie hebben meegemaakt.

– Na veel heen en weer geloop en gesmeek, kwam er een verpleegster een zogezegd pijnstillende injectie in Blessings bips geven. Joe en ik moesten de kronkelende jongen met het loodzware gips op zijn zijde draaien voor het prikje.
‘Waarom doe je geen pijnstiller in zijn infuus?’
‘We doen dat hier niet!’
Nadat ze Blessing de injectie gegeven had en we hem voorzichtig en met alle macht die we hadden weer op zijn rug gelegd hadden, draaide de verpleegster zich met een grijnzend gezicht naar mij toe:
‘Ziezo, obronie (blanke), je hebt nu gehad wat je wou: ik heb hem een injectie gegeven, maar je hebt zijn situatie daarmee alleen maar erger gemaakt. Dit was nl. de eerste en laatste injectie die hij krijgt, als het straks ècht tijd is voor zijn injectie, krijgt hij er geen meer.’
Ook na de injectie zag je geen verandering in het leed van de jongen: hij zag af, kronkelde en schokte, maar er kwam geen enkel geluid uit zijn mond! Geen ai, geen oei, geen auw… niets! Ghanese dicipline!

– De baxter waarmee hij uit de operatiekamer was gekomen was leeg en ik ging dit in het bureautje melden, zodat ze een nieuwe zouden aansluiten, maar niemand wilde komen: ‘Hij heeft zijn baxter gehad, that’s it. Geef hem nu Malt of Don Simon (uit Spanje geïmporteerde vruchtennectar in brick). Daarna moet hij eten’. Ik zei dat de jongen nog niet kon eten of drinken gezien hij nog half bewusteloos was en letterlijk daverde van de pijn.
De jongen stelde zich aan zeiden ze en ik zag die operatie als veel zwaarder en ingrijpender dan ze werkelijk was.
Ter info: de dokter had Blessings twee knieschijven die volledig resp. links en rechts op de zijkant van zijn knie stonden, vooraan geplaatst, gevolgd door beide scheenbenen.
‘Hij is niet geopereerd aan zijn ingewanden, maar aan zijn knieën, dus is er geen enkele reden waarom hij niet zou eten en drinken.’
Ik bracht smekend mijn 2 handen bijeen, opnieuw bereid om op mijn knieën te vallen voor nog een baxter toen een verpleegster zwichtte. Boos snauwde ze me toe: ‘One more!’

– Ze hadden de laatst geopereerde man van die dag ook naar de zaal terug gebracht.
Een half uurtje later kwam er een verpleger die zijn bloeddruk en koorts nam.
Ik dacht dat hij zijn ronde aan het doen was, maar hij liep naar de deur.
Sorry Sir? Kom je misschien straks terug om Blessings koorts en bloeddruk te nemen?’
’Neen, ik doe dat enkel voor die pas geopereerde man’
‘Maar Blessing is ook pas geopereerd en er is nog niemand komen kijken.. als je eens zijn koorts zou willen nemen? Zoals je kan zien, ligt de jongen te schokken en te beven..’
’Ik heb daarvoor geen opdracht gekregen.’
Sir, please, nu u hier toch bent en uw materiaal in handen hebt? Alstublieft?
‘Ik moet dat in het bureau vragen’
Na een poosje kwam hij terug de zaal binnen en zei dat hij geen toelating had.
’Hij heeft maar recht op één keer bloeddruk en koorts nemen en dat is al gebeurd toen hij hier net op de kamer aangekomen is.’

– Eén keer kwam een verpleegster uit zichzelf. Ze pakte Blessings hand en goot er met een klein plastieken doseerbekertje een pil in. De jongen die half bewusteloos was van de moordende pijn, zijn armen zwaaiden naar alle kanten op, kon onmogelijk beseffen dat er iemand een pil in zijn hand goot. Dus de pil viel op de grond. De verpleegster begon de jongen met luid schetterende stem uit te kafferen:
“Wàt?? Je wilt je medicijn niet innemen? Je gooit het zomaar weg? Wacht ik zal je eens leren van je pil weg te gooien.. “ Razendsnel schoot ik onder zijn bed om de pil van op de vloer op te rapen en haar te geven. Kwestie dat ze zich niet hoefde te buigen en de pil opnieuw kon geven, maar totaal onverwacht begon ze nu mij uit te kafferen omdat ik de pil met mijn handen had aangeraakt! Ze wou de pil zelfs niet van me aannemen.
‘Aub Mevrouw, die jongen heeft dat niet moedwillig gedaan, hij heeft zoveel pijn, hij ligt zich te weren, hij wist niet eens dat jij een pil in zijn hand goot.. de jongen is ziek, mevrouw, please consider him!
“Die jongen denkt dat hij zich alles mag permitteren.. Hij moet niet denken dat hij pijn heeft of dat hij ziek is.. IK, IK weet wat pijn is.. niemand moet mij komen vertellen wie hier pijn heeft en wie hier ziek is,’ ging ze schetterend door.
‘Inderdaad Mevrouw, u bent ziek.. de jongen is niet ziek, U bent ziek’..
Ik liep de zaal uit, gebroken. LUCHT had ik nodig, gewoon ijle, onbeladen lucht, om te kunnen ademen.

We zijn nu enkele weken verder.
Blessing zit nog steeds in het gips en ligt nog steeds op het bed.
We wachten af..

Maar los van het resultaat waar we op wachten, is dit verhaal nog niet af.
Er komt een hemeltergend stukje achter..
En ik hoop dat het het enige is.

 

Blessing, de dag na de operatie: alive and kicking na een zware nacht.
We zijn vanmorgen het gerief gaan kopen dat we nodig hadden: o.a. iets om uit te drinken en te eten, een teil voor water om hem te wassen, een groot bord om hem te helpen zich halfliggend te ontlasten..
Het bovenlaken had ik in mijn bagage gestopt voor mezelf tegen de muggen, maar het komt nu goed van pas.
Nu op dit moment, ligt Blessing daar nog in bed.

Over Christine Moreel

Living in Belgium as well as in Ghana (West-Africa), am in a privileged position to learn about the differences as well as the similarities between the heart, soul and mind of black and white people. Sooo interesting!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op De operatie van Blessing (deel 3). Geopereerd!

  1. anne-mie zegt:

    ik ga dit ophangen in het operatiekwartier van het UZ te Gent! mvg Anne-Mieke

  2. mia soens zegt:

    Dit is toch onmenselijk. Was het niet mogelijk om die jongen in Belgie te opereren.

  3. Nele zegt:

    Amai , niet te geloven zo’n toestanden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s