De operatie van Blessing (deel 2): Nog maar eens met een kluitje in het riet..

Ebolapreventie in de kliniek. Onderaan:  “Kook vlees zoals vleermuis, aap en antilope altijd degelijk alvorens op te eten”.

Ebolapreventie in de kliniek.
Onderaan: “Kook vlees zoals vleermuis, aap en antilope altijd degelijk alvorens op te eten”.

Een week na mijn aankomst in Ghana en nog vòòr het einde van de maand mei – omwille van de Cubaanse dokters die straks weer weg zouden zijn naar Cuba- vertrekken Blessing, Joe (zijn oom) en ik gepakt en gezakt en op afspraak naar het ziekenhuis in Duajawnkwanta.
Joe is de ‘caretaker’ van Blessing: hij zal Blessing 6 weken lang verzorgen: hem eten en drinken brengen en hem wassen. Later zal ook blijken: na de operatie malt en vruchtennectar toedienen, medicijnen in zijn mond stoppen en helpen doorslikken, hem helpen met plassen en zich te ontlasten terwijl hij in het loodzware gips zit vanaf zijn liezen tot aan de toppen van zijn tenen, nog zijn boxershorts aanheeft en zonder dat er een bedpan voorhanden is, zijn bebloed laken van de operatie wassen, de hele nacht de wacht houden als hij uit de operatiezaal komt..

“TB valt te genezen, het is geen vloek.” Nota: een ‘vloek’ moet je in Afrika wel letterlijk nemen.

“TB valt te genezen, het is geen vloek.”
Nota: een ‘vloek’ moet je in Afrika wel letterlijk nemen.

Ook voor mezelf lijken wat verse kleren en een beetje leesvoer me geen overbodige luxe, want ik weet niet wanneer ik na de operatie weer naar huis kan.
In het ziekenhuis wachten we ontelbare keren onze beurt af op verschillende plaatsen, in de hall, op de gang, weer in de hall, weer op de gang.. Blessing nog maar eens wegen en meten, vragen waarvoor we daar zijn (!), optekenen waarvoor we daar zijn..
Gezien we al van ‘s morgens vroeg vertrokken zijn, slaat de vermoeidheid toe, maar eventjes wegdommelen duurt nooit lang daar we elke keer alle drie een stoel moeten opschuiven als er een patiënt naar ergens anders doorgestuurd wordt.
Laat in de namiddag geraken we eindelijk bij de dokter die Blessing zal opereren. Geen Cubaan, maar een rasechte Ghanees. Ik kom meteen te weten dat Blessing morgen niet geopereerd wordt en overmorgen ook niet. Blessing staat niet in zijn agenda ingeschreven zegt de dokter en er is geen voorschot betaald.
Ik leg hem uit dat de bereidheid er 100% was, maar dat het geld overschrijven niet aanvaard werd. De dokter doet mijn bewering af als nonsens en ik vraag om er ‘de verpleger’ bij te roepen. ‘De verpleger’ zegt tegen de dokter dat het tot voor 2 weken niet kon om over te schrijven, maar dat het vanaf nu wel kan! De dokter fronst even en kijkt me aan alsof dat probleem tenminste al opgelost is.
Ik tracht nog wat te praten met de dokter en zo kom ik te weten dat hij een orthopedische opleiding in Maastricht heeft gehad en dat hij zelfs ooit in Brugge is geweest voor een seminarie.
‘Brugge..? Brùh-gge?’ juich ik enthousiast in ‘t West-Vlaams, ‘Brùh-gge is naast mijn deur!’ (vanuit Ghana gezien althans 😉 ). ‘Jammer dat we elkaar toen nog niet kenden, je zou bij mij op bezoek kunnen gekomen zijn en ik zou je Belgium from inside hebben laten zien.’ Mijn gezicht gloeit van belofte, terwijl mijn woorden teleurstellend klinken.
Ik zie de man denken aan een fantastische tijd.. Geheel ontdooid zegt hij dat hij ons wel zou willen helpen, maar dat er geen bedden meer vrij zijn. En hij kan toch de bedden voor de noodgevallen niet bezetten, want wat te doen als ze een gewonde van een verkeersongeval binnen brengen, of iemand die uit een sheanutboom of een palmtree gevallen is?
‘Dat is waar!’ zeg ik

No comment!

No comment!

Hij belooft me dat hij me binnen de 2 weken zal opbellen met een datum voor de operatie.
Ik betaal de 1000 NGC ( ca 250 euro) aan de kassa en ga met het bewijs van betaling terug naar de dokter. Hij is bezig met een andere patiënt, maar hij vindt het niet erg dat ik binnenval.
Terug buiten, vraagt Joe, de oom van Blessing of ik de dokter zijn nummer niet zou vragen?
‘Mag ik dat zomaar? Dan moet ik nog eens binnenvallen.. en denk je dat hij me zijn nummer zou geven?’
’Durf maar,’ zegt Joe, ‘we wachten nu al meer dan een jaar!’
Joe heeft gelijk… wat heb ik te verliezen? Ik kan enkel afgekat, weggejaagd of beledigd worden, maar ik ben zo moe en heb zo’n honger dat het me ook niet meer kan schelen.
Ik klop en ga opnieuw zijn kabinet binnen en terwijl hij met 2 patiënten tegelijk bezig is schrijft hij gewillig zijn nummer op.
Yess!
Onverrichterzake, teleurgesteld en met dezelfde pakken en zakken als vanochtend vangen we de lange reis huiswaarts aan.
Er blijkt al geen directe wagen meer te zijn naar Kintampo. We geraken nog tot in Techiman en daar stranden we. ‘s Avonds wil geen enkele trotro de weg Techiman/Kintampo afleggen omdat het te gevaarlijk is en omdat ze op dat uur geen passagiers meer vinden voor de terugreis. Tenzij we een taxi charteren en zowel de heen- als de terugreis van de chauffeur betalen.
Er rest ons geen andere keuze.

Volgende keer: de operatie.. eindelijk!

Over Christine Moreel

Living in Belgium as well as in Ghana (West-Africa), am in a privileged position to learn about the differences as well as the similarities between the heart, soul and mind of black and white people. Sooo interesting!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op De operatie van Blessing (deel 2): Nog maar eens met een kluitje in het riet..

  1. Bart zegt:

    Thanks! Boeiend geschreven ook. xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s