De parelhoen en de vegetariër

IMG_0620De warme schubachtige pootjes van de parelhoenders gaven mijn hand een vreemde gewaarwording.
De Chief glom van trots: zo’n lekker cadeau gaf hij niet zomaar elke dag weg, en zeker niet aan iedereen.
Ik liet de Chief merken hoe dankbaar ik was en hoe vereerd ik me voelde.
Thuisgekomen schonk ik de dieren aan Fuzzy (Teacha).
Hij was blij, maar kon er helaas maar één aannemen zei hij: de traditie gebood dat als ik ze dan toch weggaf, ik er één aan Bernasco, zijn halfbroer, mijn landlord en mededirecteur van Lifeschool, moest geven.

Het dier dat ik aan Fuzzy gegeven had, heb ik nooit nog terug gezien en het dier dat nog een dag langer te leven had, werd in een hoek gegooid, de poten samengebonden en een vleugel gekraakt tegen het weglopen.
De volgende dag reisde ik naar Kintampo met mijn parelhoen op schoot.
Mijn medepassagiers uitten hun verwondering dat het dier bij mij zo rustig en kalm was.
Poten samenbonden en een gebroken vleugel.. je zou voor minder kalm zijn, dacht ik.
“Dit effect heb ik op dieren,” zei ik “ik weet ook niet hoe dat komt.. altijd zo geweest.”
En op baby’s, dacht ik bij mezelf.. en op sommige mannen..
Maar ik zei: “Misschien is het dier wel gewaar dat ik geen vlees eet en voelt het zich veilig!”
Ik aaide de vogel als om mijn woorden te bekrachtigen en op dat moment werd ik overvallen door een diepe droefenis.
Deze wonderlijke creatie met zijn prachtige zwarte pluimpjes met witte bolletjes zou morgenmiddag met fufu opgediend worden.
De kookkunsten van de vrouw des huizes schoten me te binnen: oh néé..! Ik wil niet oneerbiedig klinken maar eender welk gerecht ze klaarmaakt, baadt in de peanutssoep en de kleur is altijd grijs.
En de smaak volgt de kleur..
Een rilling ging door me heen en toen wist ik het.
Weet je wat, sprak ik in gedachten tot het dier, als je dan toch sterven moet, IK zal je klaarmaken!
Als eerbetoon aan je pracht en aan je leven.
Ik zal je op zo’n manier bereiden dat het de moeite waard was om te sterven voor ons, genadeloze vleeseters.

Thuisgekomen schonk ik de parelhoen aan Bernasco en zijn vrouw, met de vermelding dat de bereiding ervan in het cadeau inbegrepen was. Die mensen snapten er niets van, want ze hadden me nimmer vlees noch vis weten bereiden.

Het slachtmoment was aangebroken.
Opnieuw nam ik de parelhoen op mijn schoot, het dier toonde geen spoor van angst.
Ik nam zijn knobbelige en van kalkoenachtige lellen voorziene kop in mijn hand en draaide hem naar Mekka, of waar ik dacht dat Mekka lag. Vervolgens draaide ik zijn nekje naar Jeruzalem (een beetje dezelfde kant op dacht ik), dan naar Rome en tenslotte naar Addis Abeba (voor de rasta’s). Laat ik ook nog oost, west, noord, zuid, boven en onder erbij doen dacht ik, voor de traditionals, de fetisjen en de natuurmensen. Tegen dat ik het dier tenslotte aan Bernasco’s schoonbroer overhandigde om het een kopje kleiner te maken, draaiden zijn kraaloogjes alle kanten op. Het zal nooit geweten hebben wat hem overkwam.
Nadat het van zijn prachtige verenkleed was ontdaan, vroeg ik de vrouw des huizes om het in kleine stukjes te snijden. Ik heb immers geen vleesmes.
Op de markt kocht ik 1kg zwijnestaartjespasta, groene paprika’s, tomaten, een bol look, enkele ajuinen. Basilicum had ik mee van hier. Ik bakte de stukjes parelhoen aan in de pan tot ze stevig knapperig waren. Ik heb maar één gasbekken om te koken, dus moet ik altijd het één na het andere doen. Maar gezien dit geen kookblog is, bespaar ik u het recept.

We zaten met 8 eters klaar, waarvan er 7 watertandden.
“Ok, beest” sprak ik tot de parelhoen in de intimiteit van mijn Afrikaanse keuken: “Fase twee is nu ook voorbij en je ruikt in één woord verrukkelijk! Nu breekt fase drie aan: samen eten we je op en ik ga ook van je proeven, je bent immers mijn cadeau van de Chief.”
Zoals steeds vooraleer ik een maaltijd tot mij neem, dankte ik het leven voor de overvloed, de vrede en de vrijheid.
Na minstens 25 jaar geen vlees meer te hebben bereid, had ik daar een gerèchje neergezet, dat Sergio Herman ongetwijfeld haast ondraaglijk sexy zou genoemd hebben.

Over Christine Moreel

Living in Belgium as well as in Ghana (West-Africa), am in a privileged position to learn about the differences as well as the similarities between the heart, soul and mind of black and white people. Sooo interesting!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op De parelhoen en de vegetariër

  1. Jan Dewilde zegt:

    Ge moet gij nen boek skrijven!!

    Hopelijk is de gezondheid weer op goede weg? Dank Jan

  2. christinemoreel zegt:

    Gezondheid op goede weg! Dank u wel!
    Boek: bijna af! Als ik 500 volgers heb voor deze blog publiceer ik hem. 🙂

  3. Jan Dewilde zegt:

    Hey Christine, Je kent wellicht de 3 wijzen in Kuurne. Één winkel met Oxfam ww, Ubuntu en Bik samen. Een samenwerking die goed marcheert. Ik dronk er vanmorgen een verse zjatte soepe, gemaakt door een oud leerlinge. Toen dacht ik: misschien kan ik hier wat beeldjes zetten tv Lifeschool. k Heb dan de vraag gemaild naar Paul Baekelandt die daar aan meewerkt. Kries, zijn partner, is voorzitter van Bik. Ik vermoed dat je dat een goed voorstel vindt, maar t schoot me te binnen dat ik je daar beter vooraf over had gesproken. Wellicht zal de vraag komen om het project toe te lichten. Dus zadel ik je met werk op en dat vraag je best vooraf hé. Bij deze mijn excuses, beetje impulsief geweest hé. Maar al bij al vind ik het een goed idee. Groetjes, Jan

  4. christinemoreel zegt:

    Zéér goed impulsief initiatief Jan!! Ik hoor wel hoe het verder gaat hé! Veel groetjes en van harte dank! xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s