Naar het jaar 2015 en terug!

Een kiekje van onze buren:  mama met 10 van haar kindjes.  De 2 oudsten en papa zijn nog niet terug van het veld.

Een kiekje van onze buren: mama met 10 van haar kindjes. De 2 oudsten en papa zijn nog niet terug van het veld.

Lichtjes ingedommeld, verdwaasd door vermoeidheid en het hypnotiserende gezoem van de ontzagwekkende snelheid, waande ik me in de teletijdmachine van professor Barabas.
Maar in tegenstelling tot Suske en Wiske en Co die in de klederdracht uit de tijd waar ze vandaan komen, ondersteboven tussen de sterren lijken te zoeven, zat ik in mijn gewone plunje de nachtelijke sterrenpracht te ondergaan door het raampje van het vliegtuig van Accra naar Amsterdam. Ik mocht dan wel westers gekleed zijn, mijn door de meedogenloze tropische zon in combinatie met de alles verschroeiende hamatan gelooid en gelederde gezicht, handen en voeten werkten mijn teletijdsgevoel in de hand.

In klas:  “Neem allemaal uw pennen en schrijf op:  De rechten van de man.”

In klas: “Neem allemaal uw pennen en schrijf op: De rechten van de man.”

In het tijdperk waar ik straks zou landen:

een gekend merk..

een gekend merk..

– golden er verkeersregels zoals snelheidsbeperking, inhaalverbod en laadlimieten die in geen geval te omzeilen vielen door dienstdoende politieagenten enkele euro’s toe te stoppen;
– gingen alle kinderen en jongeren naar school en waren er studiebeurzen voorzien voor al wie dat nodig had;
– leek het samenleven van verschillende religies en levensbeschouwingen steeds moeizamer en problematischer;
– was er steeds licht en elektriciteit en internetverbinding;
– en ook gas;
– en ook voldoende benzine;
– kwam er altijd water uit de kraan;
– kocht de man zijn toekomstige vrouw niet;
– waren we vertrouwd met burn-outs, depressies en zelfmoord;
– werden er geen zeemeerminnen uit de zee gevist;

de chief’s palace met mooie stoelen en kingsize flatscreen TV:  de hulpchiefs zitten op de grond zoals de traditie het voorschrijft.

de chief’s palace met mooie stoelen en kingsize flatscreen TV: de hulpchiefs zitten op de grond zoals de traditie het voorschrijft.

– wisten we wat autisten en adhd-ers waren;
– was geloof in God een keuze of een beslissing;
– werd ons afval netjes gesorteerd, opgehaald en verwerkt;
– werden er geen mensen geofferd om geld te laten vermenigvuldigen;
– scheen de zon soms;
– was één, twee of geen kinderen hebben geheel oké;
– waren er uitkeringen voor ziekte, invaliditeit, pensioen, geboorte, werkloosheid…

als de vuilkar niet bestaat..

als de vuilkar niet bestaat..

Uit de verte hoorde ik een stem omroepen dat we zouden landen: seatbelts om, zetels rechtop enz.
Lui, half verdoofd greep ik per abuis naar de seatbelt van de man naast me: Lambik!
Ernstig voor zich uit starend, kale kop, wit overhemd, maar… nee toch niet, hij was zwart!
Ik schudde wat met mijn hoofd en schouders en kwam terug bij zinnen: dit was geen teletijdmachine, maar een ‘telelocatiemachine’!
Een half uurtje later stond ik met beide voeten veilig en wel terug op aarde: diezelfde aarde die ik gisteren onder me had zien verkleinen en verdwijnen. Ik stond nu gewoon 7 uur noordelijker, maar het was net als gisteren 2015!

Over Christine Moreel

Living in Belgium as well as in Ghana (West-Africa), am in a privileged position to learn about the differences as well as the similarities between the heart, soul and mind of black and white people. Sooo interesting!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s